tag:blogger.com,1999:blog-59563874735121790362012-01-10T21:15:30.431-08:00babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.comBlogger641100tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-6248466867659931312012-01-10T09:32:00.000-08:002012-01-10T21:15:30.655-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-QPMYMNxm9UY/Tw0axgLR9GI/AAAAAAAAANg/omR0dMamnO4/s1600/2012-01-09_BALON_ORO_35_v1326134499.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696238541446706274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 180px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-QPMYMNxm9UY/Tw0axgLR9GI/AAAAAAAAANg/omR0dMamnO4/s320/2012-01-09_BALON_ORO_35_v1326134499.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-QevVCFK2wE0/Tw0aeBSByrI/AAAAAAAAANU/bR29g_xyNXo/s1600/%25D9%2584%25DB%258C%25D9%2588%25D9%2586%25D9%2584%2B%25D9%2585%25D8%25B3%25DB%258C%2B%25D8%25A8%25D9%2587%2B%25D8%25AA%25D8%25A7%25D8%25B1%25DB%258C%25D8%25AE%2B24%2B%25D8%25AC%25D9%2588%25D9%2586%2B%25D8%25B3%25D8%25A7%25D9%2584%2B1987%2B%25D8%25AA%25D9%2588%25D9%2584%25D8%25AF%2B%25D8%25B4%25D8%25AF.%2B%25D8%25A7%25D9%2588%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D9%2585%25D8%25B3%25D8%25A7%25D8%25A8%25D9%2582%25D8%25A7%25D8%25AA%2B%25D8%25B9%25D9%2585%25D8%25AF%25D8%25AA%25D8%25A7%25D9%258B%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D9%2585%25D9%2588%25D9%2582%25D8%25B9%25DB%258C%25D8%25AA%2B%25D8%25AA%25D9%2587%25D8%25A7%25D8%25AC%25D9%2585%25DB%258C%2B%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B2%25DB%258C%2B%25D9%2585%25DB%258C%2B%25DA%25A9%25D9%2586%25D8%25AF.%2B%25D9%2585%25D8%25B3%25DB%258C%2B66%2B%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B1%2B%25D8%25A8%25D8%25B1%25D8%25A7%25DB%258C%2B%25D8%25A7%25D8%25B1%25D8%25AC%25D9%2586%25D8%25AA%25D8%25A7%25DB%258C%25D9%2586%2B%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B2%25DB%258C%2B%25DA%25A9%25D8%25B1%25D8%25AF%25D9%2587%2B%25D8%25A7%25D8%25B3%25D8%25AA%2B%25D9%2588%2B%25D9%2585%25D8%25B1%25D8%25A8%25D9%2588%25D8%25B7%2B%25D8%25A8%25D9%2587%2B%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B4%25DA%25AF%25D8%25A7%25D9%2587%2B%25D8%25A7%25D9%2581%2B%25D8%25AB%2B%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B1%25D8%25B3%25D9%2584%25D9%2588%25D9%2586%25D8%25A7%2B%25D8%25A7%25D8%25B3%25D8%25AA..jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696238206735993522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 180px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-QevVCFK2wE0/Tw0aeBSByrI/AAAAAAAAANU/bR29g_xyNXo/s320/%25D9%2584%25DB%258C%25D9%2588%25D9%2586%25D9%2584%2B%25D9%2585%25D8%25B3%25DB%258C%2B%25D8%25A8%25D9%2587%2B%25D8%25AA%25D8%25A7%25D8%25B1%25DB%258C%25D8%25AE%2B24%2B%25D8%25AC%25D9%2588%25D9%2586%2B%25D8%25B3%25D8%25A7%25D9%2584%2B1987%2B%25D8%25AA%25D9%2588%25D9%2584%25D8%25AF%2B%25D8%25B4%25D8%25AF.%2B%25D8%25A7%25D9%2588%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D9%2585%25D8%25B3%25D8%25A7%25D8%25A8%25D9%2582%25D8%25A7%25D8%25AA%2B%25D8%25B9%25D9%2585%25D8%25AF%25D8%25AA%25D8%25A7%25D9%258B%2B%25D8%25AF%25D8%25B1%2B%25D9%2585%25D9%2588%25D9%2582%25D8%25B9%25DB%258C%25D8%25AA%2B%25D8%25AA%25D9%2587%25D8%25A7%25D8%25AC%25D9%2585%25DB%258C%2B%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B2%25DB%258C%2B%25D9%2585%25DB%258C%2B%25DA%25A9%25D9%2586%25D8%25AF.%2B%25D9%2585%25D8%25B3%25DB%258C%2B66%2B%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B1%2B%25D8%25A8%25D8%25B1%25D8%25A7%25DB%258C%2B%25D8%25A7%25D8%25B1%25D8%25AC%25D9%2586%25D8%25AA%25D8%25A7%25DB%258C%25D9%2586%2B%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B2%25DB%258C%2B%25DA%25A9%25D8%25B1%25D8%25AF%25D9%2587%2B%25D8%25A7%25D8%25B3%25D8%25AA%2B%25D9%2588%2B%25D9%2585%25D8%25B1%25D8%25A8%25D9%2588%25D8%25B7%2B%25D8%25A8%25D9%2587%2B%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B4%25DA%25AF%25D8%25A7%25D9%2587%2B%25D8%25A7%25D9%2581%2B%25D8%25AB%2B%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B1%25D8%25B3%25D9%2584%25D9%2588%25D9%2586%25D8%25A7%2B%25D8%25A7%25D8%25B3%25D8%25AA..jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-9m4ePO1zcZg/Twx4muXCM_I/AAAAAAAAANI/D3KXHg6bV5Y/s1600/2012-01-09_BALON_ORO_65_v1326140806.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5696060235391841266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 180px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-9m4ePO1zcZg/Twx4muXCM_I/AAAAAAAAANI/D3KXHg6bV5Y/s320/2012-01-09_BALON_ORO_65_v1326140806.jpg" border="0" /></a> سایت گل- لیونل مسی تنها 24 سال سن دارد ولی با همین سن و سال کم و جثه ریز نقشش توانسته تمام رکوردها را بشکند. ستاره ریزنقش و جوان بارسلونا دوشنبه شب توانست سومین توپ طلای متوالی اش را به دست بیاورد تا نامش را در میان بزرگانی که این جایزه معتبر را مال خود کرده اند ثبت کند.<br /><br />او به جمع هت تریکی های توپ طلا پیوست. پیش از مسی، یوهان کرویف در سالهای 1971،1973 و 1974 این جایزه را مال خود کرده بود و مارکو فان باستن در سالهای 1988، 1989 و 1992 توپ طلا را به خانه برده بود.<br /><br />میشل پلاتینی هم تنها برنده 3 توپ طلای متوالی در تاریخ دنیای فوتبال بود که در سالهای 1983 ، 1984 و 1985 این افتخار را کسب کرده بود و اکنون لیونل مسی توانست تا با کسب سومین توپ طلای متوالی اش نام خود را در کنار پلاتینی افسانه ای ثبت کند.<br /><br />ستاره آرژآنتینی با کسب این موفقیت توانست تمامی بزرگانی را که در کارنامه ورزشی شان موفق به کسب دو توپ طلا شده بودند را پشت سربگذارد: اکنون اسطوره هایی مثل دی استفانو، کوین کیگان، رومنیگه ، بکن باوئر و رونالدو پشت سر اسطوره آرژآنتینی هستند ؛ حالا تنها 4بازیکن در تاریخ دنیای فوتبال توانسته اند 3 توپ طلا را در کارنامه ورزشی شان به دست آورند و مسی یکی از آنهاست.<br /><br />مسی بعد از آنکه در فصل 6-2005 عنوان بهترین بازیکن زیر21 سال اروپا را مال خود کرد، حرکتش به سمت اهداف بزرگتر را آغاز کرد.<br /><br />او اکنون جوان ترین بازیکن تاریخ دنیای فوتبال است که سه توپ طلا کسب کرده است। سه عضو دیگر باشگاه سه تایی های توپ طلا (کرویف، پلاتینی و فان باستن) اولین توپ طلایشان را در سن 24 سالگی کسب کرده بودند، سنی که مسی در آن صاحب سه توپ طلا هست، البته مسی نتوانست عنوان جوان ترین دانده توپ طلا را کسب کند؛ چرا که این عنوان دراختیار رونالدوست که با بیست ویک سال و سه ماه سن این عنوان را دراختیار دارد. بعد از او مایکل اوون بود که در سن 21 سال و 11ماهگی توپ طلا را کسب کرد و مسی با 22 سال و پنج ماه سومین دارنده جوان توپ طلاست. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-624846686765993131?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-19549383471674585112011-12-31T08:31:00.000-08:002011-12-31T08:40:54.639-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-JB826QZsaeM/Tv86RaMkJdI/AAAAAAAAAM8/opb7Hf1uYuo/s1600/bezhan%252520zafarmal%252520-%252520gap%252520video.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692332524783805906" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-JB826QZsaeM/Tv86RaMkJdI/AAAAAAAAAM8/opb7Hf1uYuo/s320/bezhan%252520zafarmal%252520-%252520gap%252520video.jpg" /></a><br /><br /><div>بابک سیاووش<br />شماره 95/پنجشنبه 8 جدی 1390/29 دسمبر 2011<br />بیژن قندوزی با فرا رفتن از قاعده های عنعنوی موسیقی در این روز ها سر و صدای زیادی را ایجاد کرده است.<br />در آهنگی که به سبک موسیقی رپ اجرا شده بیژن قندوزی میگوید که ساختن وطن کار گرباچُف، اسامه، اوباما و سارکوزی نه بلکه کار خودماست. در این آهنگ بیژن قندوزی از فرهاد دریا شکایت دارد که آهنگش را همه رپ مینامند ولی فرهاد دریا آنرا گپ مینامد.<br />از نظر بعضی ها این سبک موسیقی در افغانستان فصل جدیدی را می گشاید که به موسیقی رپ سیاهان شباهت دارد. سیاهپوستان به خاطر اظهار رنجها، دردها، مشکلات و آلام شان شیوه یی از بیان را در آهنگ مخصوص رپ می گنجانند و به این وسیله پیام شان را به قلدران، زورگویان و ظالمان می رسانند و یا در مواردی به پیام های عشقی و انسانی توجه دارند. هرچند در افغانستان تاریخ پرداختن به اولین پارچه موسیقی رپ معلوم نیست، اما از نظر بعضی ها آهنگ ظاهر هویدا به مطلع ذیل اولین نمادهایی از موسیقی رپ را در خود دارد:<br />دیده دیده می روی، دلم ربوده می روی، فدای دیده گان و چشم مست تو<br />دل ز من ربوده ای، تو عاشقم نموده ای، فدای چشم می پرست تو<br />این آهنگ را در آن سال ها منتقدان به شوخی ضرب زبانی میگفتند، بی خبر از آنکه روزی ریشه آن در موسیقی رپ پیدا خواهد شد.Ÿ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1954938347167458511?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-80955417849000183312011-12-22T19:23:00.000-08:002011-12-23T21:31:58.635-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-QmH2XICQ_EM/TvMn51rzz-I/AAAAAAAAAMY/LWxgbfh-tB4/s1600/Baktash%2BSiawash-33.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688934628915924962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 238px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-QmH2XICQ_EM/TvMn51rzz-I/AAAAAAAAAMY/LWxgbfh-tB4/s320/Baktash%2BSiawash-33.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-8095541784900018331?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-91739916854413519072011-12-22T04:53:00.000-08:002011-12-23T21:32:02.198-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-fwS03S17yis/TvP1lhWk3mI/AAAAAAAAAMw/RmA6OnWU9fQ/s1600/a-z.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689160779256094306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 213px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-fwS03S17yis/TvP1lhWk3mI/AAAAAAAAAMw/RmA6OnWU9fQ/s320/a-z.jpg" border="0" /></a> شماره 93/چهارشنبه 30 قوس 1390/21 دسمبر 2011<br />در حالیکه با دو هزار رأی میتوان به درجه عالی اعتماد مردم در پارلمان رسید و با چند میلیون رأی به مقام عالی رهبری کشور تکیه زد، هر گاه در نظر سنجی در مقیاس کرة زمین هنرمندی در شمار یکی از پنجاه صدای برتر جهان شناخته شود، تصور کنید به چه مقام رفیع و منزلت بزرگ هنری رسیده است.<br />در نظر سنجی انترنتی که توسط رادیو امریکا ان پی آر در زمستان سال گذشته راه اندازی شد با توجه به آنکه فضای مجازی انترنت از کران تا کران این کرة خاکی وسعت دارد صدای احمد ظاهر هنرمند اصیل و بی بدیل افغانستان در میان پنجاه صدای برتر دنیا قرار گرفت و لقبThe voice of the golden yearsرا کمایی نمود. این لقب اکنون به انسانی ارتباط میگیرد که در میان ما نیست و تاج افتخار آن به نام افغانستان گذاشته میشود.<br />کانون های پژوهشی هنر، هنرشناسان و هنرمندان یکجا با مؤسسات دولتی و غیر دولتی باید از این فرصت طلایی استفاده نموده کالج ها، مؤسسات، پروژه ها و زمینه های وسیع تحقیق و تتبع را پیرامون ویژگی های پنجاه آواز برتر دنیا که احمد ظاهر یکی از آنهاست آغاز کنند.<br />جا دارد که فاکولته هنر ها، مکتب موزیک، اتحادیه هنرمندان و نهاد های مدنی دست بدست هم داده در همکاری با وزارت اطلاعات و فرهنگ رمز و اعجاز آن جوهری را که صدای احمد ظاهر بر چهار و نیم میلیارد نفوس جهان اثر گذاشته، بر ملا سازند و دریابند که احمد ظاهر با چه خنیاگری سحارانه یی آنچنان سوزنده ناله سر داده که زهره چنگش را شکست و ساکنان هر چار گوشه عالم به سوز ناکی و ارج ناکی صدایش صدقنا گفتند.<br />هنر دوستان باید از این گنجینه طلایی آواز چنان بنای مرصوصی بسازند که عاشقان و عارفان از چهار گوشه دنیا در فضای مرمرین آن خانه و کاشانه گیرند و زمزمه های عشق، شور و شیدایی سر دهند.Ÿ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-9173991685441351907?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-83974014051563200652011-12-22T04:26:00.000-08:002011-12-23T21:32:14.132-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-vNkuaWeodlc/TvMpxhTqcrI/AAAAAAAAAMk/SPxFK2nrZDg/s1600/charpa.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688936685030240946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 182px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-vNkuaWeodlc/TvMpxhTqcrI/AAAAAAAAAMk/SPxFK2nrZDg/s320/charpa.JPG" border="0" /></a> شماره 93/چهارشنبه 30 قوس 1390/21 دسمبر 2011<br /><strong>گزارشی باورنکردنی از زندگی زنی عجیب با چهار پا!</strong><br />ارم نیوز:Josephene Myrtle Corbinدختری با چهار پا بود. که در سال 1868 و در بخشLincolnایالت تنسی به دنیا آمد. نحوه اتصال پاهای اضافه وی نمونه نادری از اتصال دوقلوها را نشان میداد که بهDipygusمشهور بود که وی را دارای دو بدن کامل از کمر به پایین نموده بود.2 لگن خاسره و دو جفت پا که هر پای کوچک داخلی با پای خارجی دیگر جفت بودند.<br />Josephene قادر به حرکت پاهای کوچکتر خود بود اما نمیتوانست برای راه رفتن از انها استفاده کند. در 19 سالگی با طبیبی به نامClinton Bicknellازدواج کرد که حاصل آن چهار فرزند دختر و یک پسر بود.او گفته بود که سه فرزند وی حاصل یک بارداری بوده اند و 2 فرزند دیگر حاصل یک بارداری دیگر. Myrtleدر 6 می 1928 از دنیا رفت.<br /><br />خانمMyrtleدر سن 20 سالگی چنین توصیف می شود: سالم و سر حال. خروج ادرار و مدفوع از دو بدن در زمانهای مختلف روی میدهد، اما قاعدگی برای هر دو جسم همزمان رخ میدهد. در سن 19 سالگی ازدواج کرده است و یکسال بعد، طرف چپ حامله شده است اما چهار ماه بعد بعلت تهوع مداوم و پایدار سقط جنین رخ داده است.Ÿ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-8397401405156320065?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-76650621254230095822011-12-22T04:17:00.000-08:002011-12-22T04:26:28.312-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-XCbyCzEm_0c/TvMhtllLwOI/AAAAAAAAAMM/BUeZLsCBbMA/s1600/%25DA%25AF%25D8%25B1%25D8%25A8%25D9%258713%25D9%2585%25DB%258C%25D9%2584%25DB%258C%25D9%2588%25D9%2586%25DB%258C.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688927821364969698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-XCbyCzEm_0c/TvMhtllLwOI/AAAAAAAAAMM/BUeZLsCBbMA/s320/%25DA%25AF%25D8%25B1%25D8%25A8%25D9%258713%25D9%2585%25DB%258C%25D9%2584%25DB%258C%25D9%2588%25D9%2586%25DB%258C.jpg" border="0" /></a> شماره 93/چهارشنبه 30 قوس 1390/21 دسمبر 2011<br />يک گربه خيابانی به فهرست ميليونرهای جهان اضافه شد. زن سالخورده ای که چندی پيش يک گربه ولگرد را از خيابان به خانه برده بود در وصيت نامه خود ثروتی سيزده ميليون دلاری را برای اين گربه به جا گذاشته است.<br />اين ارثيه شامل ميليون ها دلار پول نقد، املاک و مستغلات در نقاط مختلف و فردی است که مادام العمر از اين گربه مراقبت خواهد کرد.<br />نام اين گربه سیاه که تا چندی پيش در خيابان زندگی می کرد «توماسو» است و چهار سال دارد. زنی ساکن شهر روم ايتاليا به نام «ماريا آسونتا» چندی پيش او را از خيابان نجات داده و با خود به خانه برد.<br />اين زن دو هفته پيش در سن ۹۴ سالگی درگذشت و تمام مايملک خود از جمله مستغلاتی در شهرهای روم، ميلان و کالابريا را برای اين گربه به جا گذاشت.<br />خانم «آسونتا» بيوه يک بساز و بفروش بزرگ بود و هيچ فرزند يا خانواده یی که در قيد حيات باشد نداشت. وقتی که او « توماسو» را که بچه گربه یی پشمالو بود در کوچه های شهر روم پيدا کرد به شدت به اين حيوان علاقمند شد و تصميم گرفت که همه چيز و بهترين چيزها را برای وی فراهم کند، حتی پس از مرگ خود.<br />او مراکز متعدد نگهداری از حيوانات خانگی را بررسی کرد ولی ظاهرا هيچکدام متناسب با استانداردهای مورد نظر خانم « آسونتا » نبودند.<br />در نهايت او تصميم گرفت که خدمتکار و مراقب خود را به عنوان مسئول نگهداری از گربه تعيين کند. ثروتی که خانم «آسونتا» به ارث گذاشته است توسط همين خدمتکار برای نگهداری و نيازهای «توماسو» هزينه خواهد شد.<br />«توماسو» اين گربه خوشبخت اکنون همراه با خدمتکار سابق خانم «آسونتا» و يک گربه ديگر در خانه یی در حومه شهر روم زندگی می کند.<br />به نوشته شبکه تلویزیونی ای بی سی، توماسو سومين حيوان ثروتمند جهان است.<br />مورد دوم در فهرست ثروتمندترين حيوانات جهان شامپانزده یی است به نام «کالو» که صاحب وی به هنگام مرگ ۸۰ ميليون دلار برای وی به ارث گذاشت.<br />و مقام اول در فهرست جانوران ثروتمند جهان به سگی تعلق دارد به نام «گوتنر چهارم» او ثروت ۳۷۲ ميليون دلاری خود را از سگی ديگر که پدرش بود به ارث برده است.<br />اين سگ به يک کنت اهل آلمان تعلق داشت و اين ارثيه کلان توسط وی برای سگ اش به جا گذاشته شد.Ÿ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-7665062125423009582?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-26104625328536554982011-12-11T06:51:00.000-08:002011-12-11T06:53:24.296-08:00شماره 93/یکشنبه 20 قوس 1390/11 دیسمبر 2011<br />اولین کنفرانس بین المللی گسترده پیرامون افغانستان در سال 2001 در شهر بن آلمان برگزار شد.بعد از سقوط حکومت طالبان در افغانستان، کنفرانس بین المللی افغانستان در بن، اولین تلاش و گردهمایی برای حل بحران این کشور بوده است. این کنفرانس در زمان نهایت دشوار برگزار گردید.<br />افغانستان در آن زمان فاقد جمیع نهادها وساختارهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، اداری و قانونی بود که دراثرتداوم جنگهای دو دهه قبل از تدویرآن، فروریخته بودند. با برگزاری کنفرانس بن که سنگ بنای ساختاردولت افغانستان را گذاشت وبرای اولین باراین کشوراز انزوای سیاسی بدرآمد وعضوفعال جامعه بین المللی گردید. جامعه بین المللی نیز با برگزاری کنفرانس های بین المللی ومنطقوی، متعهد به ارایه کمکهای بیشتر به افغانستان جهت بازسازی همه عرصه ها و بخصوص بخش های امنیتی، اقتصادی ودولت سازی گردید. حضور نیروهای بین المللی تأمین امنیت تحت رهبری ناتو که درتأمین امنیت و مبارزه با تروریزم در افغانستان فعالیت می نمایند، باوجود فعالیت های تخریبی مخالفین، شرایط بهتری رادربرخی مناطق کشوربه وجود آورد. بذل کمکهای هنگفت مالی به پروژه های بازسازی افغانستان از طریق کمپاین های جمع آوری کمک به این کشور که در کنفرانس های بین المللی ومنطقوی تعهد صورت گرفت ، افغانستان را قادرگردانید تا با تشکیل دولت های موقت، انتقالی وانتخابی، تصویب قانون اساسی، انتخابات ریاست جمهوری، تشکیل پارلمان، بازسازی ساختارهای مالی، پولی، اقتصادی، تخنیکی ،کلتوری، ورزشی، جامعه مدنی ، مطبوعات و رسانه ها، عدلی و قضائی، حقوق بشر، قوت های دفاعی وامنیتی وغیره، دست آوردهای قابل ملاحظه ای داشته باشد.<br />کنفرانس های بین المللی منعکس کننده نیات واراده جامعه جهانی درامرکمک به افغانستان ومساعی شان درطرح وتطبیق پروژه های ساختاری این کشورمی باشد.<br />شماری از کنفرانس های مهم بین المللی در مورد افغانستان از سال 2001 الی نوامبر 2011 قرار ذیل می باشند:<br />1- کنفرانس بین المللی بن در مورد افغانستان (دسامبر- نوامبر 2001)<br />در کنفرانس اول بن پایه های نظام سیاسی جدید افغانستان ریخته شد. کنفرانس بین المللی بن در مورد افغانستان که در 27 دسامبر 2001 برگزار گردید و به تاریخ 5 نوامبر پایان یافت ، اهداف کلی آن قرار ذیل بود:<br />- موافقتنامه در باره تشکیلات موِقت در افغانستان تا زمان تأسیس مجدد نهاد های دایمی در این کشور.<br />- تصمیم به ختم جنگ و تراژیدی در افغانستان و ایجاد آشتی ملی ، صلح و ثبات پایدار.<br />- تحکیم مجدد استقلال ، حاکمیت ملی و تمامیت ارضی افغانستان.<br />- شناسایی حقوق مردم افغانستان در جهت انتخاب آینده سیاسی شان مطابق اساسات اسلام و دموکراسی<br />- حضور احزاب سیاسی و گروه های مختلف اجتماعی در ساختار دولت.<br />- عدالت اجتماعی<br />- احترام به حقوق بشری مردم افغانستان.<br />کنفرانس بن سنگ بنای حرکتی را گذاشت که افغانستان را از ميان جنگ و آشوب به سوی صلح و ثبات وبازسازی نهادهای فروریخته آن به همکاری جامعه جهانی ، رهنمونی کرد.<br />هیئت های افغانی شرکت کننده، باوجود اختلافات و خصومت های موجود و حتی دشمنی های قبلی میان شان ، تحت فشار جامعه جهانی باهم مذاکره کردند و در نتیجه در باره تقسیم قدرت ، طرح و تدوین قانون اساسی جدید، انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری با هم توافق کردند. بارزترین مشخصه این کنفرانس را می توان مشارکت همه جناح های درگیر منازعه افغانستان تحت سرپرستی سازمان ملل متحد در این نشست دانست که قبلآ با هم درگیر جنگ بودند . همه این احزاب و جناح ها در پای موافقتنامه بن امضاء کردند که بر اساس آن اداره موقت به رهبری حامد کرزی پیشبنی گردیده بود.<br />-2کنفرانس بین المللی توکیو درمورد افغانستان (جنوری 2002)<br />کنفرانس توکیو به روزهای 21 و22 جنوری 2002 به میزبانی کشور جاپان ، سازمان ملل متحد و با حضور نمایندگان بیش از 50 کشور جهان و نمایندگان سازمانها و موسسات بین المللی کمک کننده (دونرها)، تدویر یافت.<br />این کنفرانس در شرایط برگزار گردید ، که اداره موقت افغانستان رسماً به کار خویش آغاز کرد و اکنون مردم افغانستان با باور، اطمینان و امیدواری که از کنفرانس بن حاصل کردند، انتظار داشتند که جامعه جهانی عملآ برای تحقق انتظارات شان اقدام کنند . بناءً با تدویر کنفرانس توکیو ، جامعه جهانی موقف خویش را با تعهد مبلغ 5،4 میلیارد دالر اعلام کرد که قرار بود طی پنج سال آینده آنرا در پروژه های بازسازی افغانستان به مصرف برسانند.<br />-3 کنفرانس بین المللی برلین در مورد افغانستان (مارچ 2004)<br />این کنفرانس بتارخ 31 مارچ 2004 به اشتراک مقامات دولت انتقالی افغانسـتان، سازمان ملل متحد، سازمانهای غیرحکومتی، موسسات بین المللی و نمایندگان کشورهای کمک کننده (دونرها)، در برلین پایتخت آلمان فدرال برگزار گردید.<br />در ختم این کنفرانس ، کشورهای کمک کننده جمعآ مبلغ 8 میلیارد دالر را برای تمویل پروژه های بازسازی افغانستان متعهد گردیدند ، که زمان اجرائی آن مدت سه سال را در برمی گرفت ، درحالیکه حکومت افغانستان با ارایه طرح مشخصی خواهان دریافت مبلغ 12 میلیارد دالر طی این مدت گردیده بود.<br />دراین نشست تعهدات کنفرانس توکیو مورد بررسی قرار گرفت و مشخص گردید که فقدان یک طرح جامع و مدیریت اصولی در پروگرام بازسازی افغانستان باعث گردیده است که اکثر پروژه ها تکمیل نگردیده و پول اختصاص داده شده به مصرف نرسیده است. در عین حال دولت افغانستان خواهان آن بود که کمک ها باید برطبق اولویت ها و آن هم از طریق حکومت این کشور به مصرف برسد.<br />در این کنفرانس، دولت انتقالی افغانستان تعهد کرد که انتخابات ریاست جمهوری و انتخابات پارلمانی را برگزار، و برای ایجاد نهاد های سالم دولتی، تقویت سکتور خصوصی ، مشارکت گروه ها و احزاب سیاسی در قدرت، بازسازی کشور، مبارزه با فساد اداری ، مبارزه با مواد مخدر و اجرای مواد موافقتنامه بن، تلاش می کند .<br />در کنفرانس برلین موضوع بازسازی افغانستان و خصوصاً در عرصه های راه سازی، تامین انرژی و بهبود وضع صحت عامه از موضوعات عمد ه بود که کشورها و سازمانهای کمک کننده به تمویل آن علاقمندی نشان دادند. که این موضوع بیانگر آن بود که هنوز هم افغانستان در کانون توجه جهانی قرار داشت.<br />-4 کنفرانس بین المللی لندن در مورد افغانستان (فبروری 2006)<br />پس از سقوط رژیم طالبان در سال 2001، کشورهای عضو ناتو برای همکاری به امنیت افغانستان به این کشور نیرو فرستادند. این کنفرانس طی روز های 26 و 27 فبروری سال 2006 در لندن برگزار گردید. در این نشست تادیه مبلغ ده میلیارد دالر برای بازسازی پروژهای انکشا فی افغانستان ازجانب هفتاد کشور و سازمان های بین المللی تعهد گردید .<br />"توافقنامه افغانستان" مهم ترین سندی است که در کنفرانس لندن به امضا رسید که بر اساس آن افغانستان متعهد به ایجاد ادارات پاسخگو و شفاف، رعایت حقوق بشر، مبارزه علیه فساد اداری ، مواد مخدر و تروریزم گردید.<br />این موافقتنامه مهمترین سندی است که دولت افغانستان بعد از موافقتنامه بن ، باجامعه جهانی امضا کرد و مسئولیت های مشخص را جانبین به عهده گرفتند .<br />-5 کنفرانس بین المللی افغانستان در روم (جولای 2007)<br />این کنفرانس در ماه جولای 2007 میلادی در شهر روم پایتخت ایتالیا تدویر یافت . موضوع اساسی این نشست بین المللی را حاکمیت قانون در افغانستان تشکیل می داد. شرکت کنندگان این کنفرانس بادرنظرات داشت تداوم جنگ 30 ساله و بی ثباتی در افغانستان، که تمام ساختارهای قضائی و حقوقی آن متصرر گردیده است و حتی بیشترین مواد قوانین آن با نیازهای کنونی افغانستان و جهان مطابقت ندارد، سیستم قضایی و حقوقی این کشور را مورد بررسی قرار داده و روی راهکارهای اصلاح این سیستم بحث کردند. ایشان متعهد گردیدند که به منظور اصلاح سیستم قضائی افغانستان کمکهای درازمدت را در این عرصه انجام میدهند.<br />-6 کنفرانس بین المللی پاریس در مورد افغانستان(جون 2008)<br />بر اساس توافقنامه بن، حقوق زنان در مرکز توجه نظام سیاسی جدید افغانستان قرار گرفت. کنفرانس بین المللی افغانستان بتاریخ 16 جون سال 2008 در شهرپاریس دایر گردید. در این کنفرانس که نمایندگان شصت و پنج کشور جهان و حدود بیست سازمان و نهاد بین المللی گردهم آمده بودند، افغانستان با ارایه طرح برنامه پنج ساله که شامل بازسازی پروژه های حیاتی و مورد نیاز این کشور بود خواهان پنجاه میلیارد دالر گردید .<br />کشورهای کمک دهنده به شمول سازمان ملل متحد تعهد کردند که کمکهای بیشتری برای با زسازی افغانستان مبذول خواهند داشت ، چنانچه ایالات متحده به تنهایی خویش مبلغ ده میلیارد دالر را به جانب افغانستان متعهد گردید.<br />-7 کنفرانس بین المللی افغانستان در مسکو (مارچ 2009)<br />کنفرانس بین المللی افغانستان در مسکو بتاریخ 8 مارچ 2009 تحت عنوان " بحران افغانستان ؛ سناربوهای ممکن انکشاف " به ابتکار مرکز مطالعات معاصر افغاستان و همکاری خبرگزاری " نووستی " برگزار گردیده بود. طی این کنفرانس دیدگاه های مختلفی از جانب همسایگان افغانستان و شرکت کنندگان آن در رابطه به مبارره با تروریزم و قاچاق مواد مخدر و سایر موضوعات برای حل مشکل افغانستان ارایه گردید.<br />-8 کنفرانس بین المللی هاگ در مورد افغانستان (مارچ 2009)<br />این کنفرانس بتاریخ 31 مارچ 2009 درهاگ مرکزهالند به دعوت پادشاه این کشور و اشتراک نمایندگان بیش از 70 کشور و موسسات بین الملی ، به ریاست سازمان ملل متحد و تحت عنوان " یک ستراتیژی جامع در معادلات منطقوی " برگزار گردید که اهداف آنرا تجدید حمایت قاطع از تلاش های جهانی برای استقرار ثبات و انکشاف در افغانستان تشکیل داده بود.<br />9– کنفرانس بین المللی کابل (جولای 2010)<br />انتظار می رفت که نظام سیاسی جدید بتواند بر زندگی مردم عادی تاثیر زیادی بگذارد؛ اما افغانستان پس از ده سال همچنان یکی از فقیرترین کشورهای جهان است. کنفرانس بین المللی کابل بتاریخ 20 جولای 2010 به اشتراک نمایندگان بیش ازهفتاد کشورکمک کننده، سازمانهای بین المللی و منطقوی و موسسات مالی جهان تدویر یافت . این نخستین کنفرانسی است که بعد از نه سال از توافقات کنفرانس بن و بر اساس تصامیم کنفرانس لندن به منظور بررسی برنامه های دولت افغانستان پیرامون توسعه ملی وحکومت داری بهتر، برگزار گردیده است .<br />این کنفرانس که عمدتآ روی تجدید تعهد از سوی حکومت به مردم افغانستان و تجدید تعهد از سوی جامعه بین المللی در برابر افغانستان تاکید داشت، اهداف عمده آن در اعلامیه این کنفرانس ذیلآ خلاصه شده است :<br />اصول مشارکت موثربا جامعه بین المللی، حکومت داری خوب و مبارزه با فساد اداری – حاکمیت قانون و حقوق بشر خاصتآ حقوق زنان و اطفال، انکشاف اقتصادی و اجتماعی، تأمین امنیت و ادامه مبارزه با تروریزم ، همکاری های منطقوی، مبارزه با مواد مخدر و تقویت مشارکت بین المللی و حمایت از رهبری افغانی.<br />-10 کنفرانس بین المللی استانبول در مورد افغانستان (نوامبر 2011)<br />کنفرانس بین المللی افغانستان بتاریخ 2 نوامبر 2011 در شهر استانبول ترکیه تحت عنوان "امنیت و همکاری در قلب آسیا" برگزار گردید. هدف این نشست را می توان ایجاد نقشه عملی در زمینه پیشرفت امنیتی و اقتصادی در افغانستان پس از خروج نیروهای بین المللی از افغانستان در سال 2014 و همچنان تامین همکاری های منطقوی بیان کرد.<br />خبرگزاری ها/ نصرالله نوری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-2610462532853655498?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-46030281677970316202011-12-01T05:15:00.001-08:002011-12-01T05:30:54.303-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-hMEsh56JeFs/TteBQ8fikqI/AAAAAAAAAMA/XV8vexRD5MU/s1600/%25D9%2587%25D9%2586%25D8%25B1%25D9%2585%25D9%2586%25D8%25AF%25D8%25A7%25D9%2586.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681151583067476642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 271px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-hMEsh56JeFs/TteBQ8fikqI/AAAAAAAAAMA/XV8vexRD5MU/s320/%25D9%2587%25D9%2586%25D8%25B1%25D9%2585%25D9%2586%25D8%25AF%25D8%25A7%25D9%2586.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div dir="rtl" align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-4603028167797031620?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-82275843501647106242011-11-14T08:04:00.001-08:002011-11-14T09:29:19.085-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-m5zR4Tx4A4U/TsFPzsVLLQI/AAAAAAAAAL0/RkNdmllkeUw/s1600/jeo%2Bfrizer.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5674904754955431170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-m5zR4Tx4A4U/TsFPzsVLLQI/AAAAAAAAAL0/RkNdmllkeUw/s320/jeo%2Bfrizer.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-pCgiSSjrz5I/TsFNwaN3guI/AAAAAAAAALo/Ez1rhXYAvzw/s1600/%25D8%25AC%25D9%2588%25D9%2581%25D8%25B1%25DB%258C%25D8%25B2%25D8%25B12.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5674902499530080994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 314px; CURSOR: hand; HEIGHT: 252px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-pCgiSSjrz5I/TsFNwaN3guI/AAAAAAAAALo/Ez1rhXYAvzw/s320/%25D8%25AC%25D9%2588%25D9%2581%25D8%25B1%25DB%258C%25D8%25B2%25D8%25B12.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div align="justify">شماره 91/یکشنبه 22 عقرب 1390/13 اکتوبر 2011<br />گرد آورنده: کاووس سیاووش<br />جو فریزر در خانه ‌اش واقع در شهر فیلادلفیا در ایالت پنسیلوانیا دار فانی را وداع گفت. این بوکسور به دلیل مبارزه با محمد علی کلی، بوکسور افسانه ‌ای جهان مشهور شد. این دو، سه بار با یکدیگر مبارزه کردند که یکی از آنها دیدار معروف مانیل در سال ۱۹۷۵ بود.<br />فریزر که به “اسموکین جو” معروف بود در دوران حرفه ‌ای مبارزات خود به استفاده از هوک ‌های ویران کننده دست چپش مشهور بود. فریزر در سال ۱۹۷۶ از دنیای بوکس خدا حافظی کرد هرچند که در سال ۱۹۸۱ برای آخرین بار روی رینگ ظاهر شد. فریزر در سال ۱۹۷۱ در مبارزه‌ای که به “نبرد قرن” شهرت پیدا کرد موفق شد محمد علی کلی را در روند پانزدهم در “اسکوئیر گاردن” شکست دهد. وی در حالی میدان مبارزه را ترک می کرد که اولین شکست زندگی کلی را به وی تحمیل کرده بود. محمد علی کلی در سال ۱۹۷۴ در مبارزه‌ی که ۱۲ روند به طول انجامید و در پایتخت فیلیپین برگزار شد، فریزر را شکست داد. کلی پس از آن در خودنوشت نامه ‌اش عنوان کرد که چیزی نمانده بود در آن دیدار بمیرد. جو فریزر دو بار به عنوان قهرمان سنگین وزن جهان دست پیدا کرد تا اینکه در سال ۱۹۷۳ به جورج فورمن باخت. فریزر در فیلادلفیا زندگی می کرد و در آنجا برای سال‌های بسیاری یک باشگاه مشت زنی راه انداخته بود.<br />فریزر در سال ۲۰۰۹ به سی ان ان گفته بود: ” مشکلی با کار کردن با بچه‌ ها ندارم. این بچه ‌ها فردای ما هستند. چنانچه ما به آنها اهمیتی ندهیم چطور انتظار داریم که کاری از پیش ببرند.<br />از فریزر پرسیدند که آیا به “راکی بالبوآ” شباهت داشته است؛ وی در پاسخ اظهار داشت: بی تردید. من در کشتارگاه کار کرده‌ام و همان کسی هستم که در خیابان ‌‎های فیلادلفیا می دوید. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-8227584350164710624?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-59535245293813407162011-11-13T05:08:00.000-08:002011-11-13T05:18:21.839-08:00<div dir="rtl" align="right"></div>شماره 91/یکشنبه 22 عقرب 1390/13 اکتوبر 2011<br />فاصله میان فقیر و غنی در کشورهای رو به توسعه و توسعه یافته روز به روز بیشتر می شودجمعیت کره زمین به هفت میلیارد تن رسید. این درحالی است که میزان فقر در جهان رو به افزایش است و شکاف میان فقیر و غنی روز به روز افزایش می یابد. به باور کارشناس دویچه وله، فقر کنونی اساساً یک مشکل سیاسی است.<br />روز دو شنبه، 31 اکتوبر، در فلیپین کودکی به دنیا آمد که به طور نمادین هفت ملیاردمین انسان روی زمین خوانده می شود. درست دو دقیقه از نیمه شب نگذشته بود که “دنیکا کاماچو” دیده به جهان گشود. در این وقت در سالون شفاخانه ای در مانیلا که این کودک به دنیا آمد، نماینده سازمان ملل متحد نیز حضور داشت. همچنان “لوریسه گویفارا”، شش ملیاردمین کودک جهان که اکنون دوازده ساله است نیز در آنجا حضور داشت. این کودک یک بورسیه برای تحصیلات نهایی دریافت کرده است و مادر و پدرش کمک مالی جهت به راه انداختن مغازه ای به دست آورده اند. این کودک یکی از چندین کودک جهان است که به صورت نمادین به نام هفت ملیاردمین کودک جهان یاد می شوند. اما رابطه فقر با این جمعیت فزاینده جهان از چه قرار است؟<br />اوته شیفر، کارشناس دویچه وله به این باور است که هرچند بیشتر از میزان کافی غذا برای جمعیت رو به افزایش جهان وجود دارد، اما نظام اقتصادی ای که به سود کشورهای صنعتی است، منجر به فقر در کشورهای رو به توسعه می شود. او در مورد فقر، چنین تبصره می کند:<br />سیاره زمین مقدار کافی غذا تولید می کند. گرسنگی مشکلی نیست که صرفاً در اثر بحران های طبیعی به وجود آید. این چیزی است که قبول شده است، اما با توجه به آن مسایل مهم تری وجود دارند. به طور مثال خواست های مصرف کنندگان و کشاورزان اروپایی از وزنه بیشتری برخوردار است. هرگاه همه حرف های زیبایی را که در مورد همبستگی گفته می شوند جدی بگیریم، در آن صورت یارانه ها لغو خواهند شد، مناسبات تجارتی دستخوش انقلاب می گردند و قیمت مواد غذایی افزایش خواهد یافت.<br />فریاد گرسنگان وزنه کمتری دارد، زیرا آن ها “لابی” یعنی کسی را ندارند که این فریاد را برحکومت ها بقبولاند. بنابراین در همه مناطق زراعتی که مواد غذایی تولید می شود، دهقانان خرده پا و مردم غافلانه به طرف فقر می روند. این مردم کسی را ندارند تا از آنها در نهادهای چندین جانبه بین المللی نمایندگی کند.<br />هنگامی که توافقنامه های تجارت آزاد مورد مذاکره قرار می گیرد، با وجودی که فقیران جهان پرشمار اند، کسی صدای شان را نمی شنود. این در حالی است که کمتر از نصف جمعیت جهان یا مستقیماً و یا به صورت غیرمستقیم از راه زراعت زندگی می کنند. یک اکثریت بزرگ و غیر قابل تخمین در کشورهای رو به توسعه بهای نظام اقتصادی غرب را می پردازند. یک ملیارد انسان گرسنه و دچار کمبود مواد غذایی اند.<br />سیاستمداران اروپایی همواره چنان وانمود کرده اند که از قناعت دادن رای دهندگان شان برای تغییر ساختار مالیات به سود فقیرترین مردم جهان، ناتوان هستند. این کاری است که چندان دشوار نخواهد بود. مقام های انتخابی صرفاً نیاز دارند تا به مناطفی که از آنجاها رای می گیرند، به مردم بفهمانند که مبارزه با گرسنگی به سود رفاه خود شان می باشد. اروپا با 150 ملیون مهاجر بالقوه ای که در سال 2020 از ترس گرسنگی از صحرای سفلی افریقا به عزم قاره اروپا فرار خواهند کرد، چه می کند؟<br />هفت ملیاردمین انسان در فلیپین دیده به جهان گشود سیاستمداران باید به رای دهندگان روشن سازند که نبایست آنها دو برابر مالیه بپردازند. هرگاه ما به یارانه های عبثی که هزینهء سکتور زراعتی ناپایدار در نیم کره شمالی می شود نپردازیم، آنچه ما با کمک ها و پروژه های توسعه یی مان انجام می دهیم، خود مان با سیاست های اقتصادی مان نظم تجارتی جهانی را برهم می زنیم. آنچه در فرجام به وجود می آوریم چیزی نیست جز وابستگی بین جهان رو به توسعه و جهان توسعه یافته.<br />از پیامدهای رقت انگیز انسانی گرسنگی غالباً گزارش داده می شود، اما از این که چه کسی بیشتر از این گرسنگی سود می برد، به مردم چیزی گفته نمی شود. باید با شفافیت گفته شود که کسانی وجود دارند که از نظام فقرآفرین کنونی سود می برند.<br />ما مصرف کنندگان هم از این نظام سود می بریم. ما به تناسب بیست سال پیشتر پول کمتری برای غذا می پردازیم. ما یک قرص نان را یک یورو و یک کیلو شیر را هفت سنت می خریم. صد سال پیش در آلمان دو سوم درآمد مصرف کنندگان برای غذا هزینه می شد. امروز بیست درصد درآمد صرف غذا می شود.<br />کشاورزان اروپایی نیز در جمله کسانی اند که سود می برند. آنها بنا بر یارانه های بلند اقتصادی و حمایت های وسیع سیاسی تضمین شده، بیشتر از ضرورت بازار، تولید می کنند. دهقانان در کشورهای رو به توسعه تنها خواب چنین چیزی را می بینند. مجتمع بزرگ کشاروزی – تجارتی که سیلاب تخم های بذری و کود کیمیاوی را در بازارها سرازیر می کنند، از شمار سود برندگان می باشند.<br />تامین مواد غذایی در کشورهای فقیر به یکی از معضلات اساسی تبدیل شده است این امر به سود نخبگان در جنوب هم می باشد که تصمیم های سیاسی شان برای مباشران خاص و رای دهندگان در شهرها گرفته می شود. این ها تصمیم می گیرند که چه مقدار کمک های توسعه یی در مناطق روستایی توزیع گردند. در عین زمان همین ها فکر می کنند کار عقب مانده یی می باشد که برای توسعه روستاها و زراعت سرمایه گذاری شود. آن کشورهایی که برای تامین معیشت شان 80 درصد متکی به زراعت اند، معتقد اند که به تدوین مشی سیاسی در بخش زراعت نیاز ندارند. بدترین نمونه آن را در موزامبیک، یکی از حاصل خیزترین کشورهای افریقای جنوبی، می بینیم که با وجود داشتن توانایی صدور محصولات زراعتی، صرف به دلیل آن که نخبگان سیاسی علاقمند این کار نیستند، مردم وابسته به واردات مواد غذایی به قیمت های بسیار گران می باشند.<br />این موردی است که ایجاب می کند تا کارهای زیاد اقناعی صورت گیرد که کشورها طرز عمل و فکر شان را در مذاکرات و کنفرانس های بین المللی تغییر دهند. کشورهای صنعتی هنگامی می توانند به این کار موفق شوند که که به کشورهای رو به توسعه توضح بدهند که از ناحیه محصولات زراعتی چه اندازه درآمد خواهند داشت، نسبت به امروز فرصت های بیشتری برای صادرات آن ها در چشمرس قرار دهند، امکان دسترسی بیشتر به بازارهای اروپایی به آنها بدهند و برای تولیدات زراعتی آنها قیمت منصفانه یی در بازار جهانی تعیین کنند.<br />\در بازار مواد غذایی کسانی وجود دارند که دست به احتکار می زنند. در نیمه دوم سال 2010 قیمت مواد غذایی اصلی 30 درصد بلند رفت. این یک اهرم تجارتی برای سرمایه گذاران و محتکران است. اما با چنین افزایش قیمت ها، این مردم “پورت او پرنس”، ” داکه” و “اگا دیز” بودند که در دام افتادند و از عهده پرداختن قیمت مواد غذایی بر نمی آمدند.<br />بگذار به دروغ جامعهء سخاوتگر ما پایان دهیم. قحطی ها فقط قسماً بر اثر جنگ ها و فاجعه های طبیعی به وجود می آید و نادراً مشکل فقرای شهری است. گرسنگی نتیجه محرومیت اجتماعی بخش های بزرگ جمعیت است که از لحاظ سیاسی تحمل می گردد. کسانی که سود می برند نیازها و مصایب آنها را به کناری می گذارند و فراموش می کنند.<br />فریاد گرسنگان وزنه کمتری دارد، زیرا آن ها “لابی” یعنی کسی را ندارند که این فریاد را برحکومت ها بقبولاند در دهه هشتاد، صندوق بین المللی پول و بانک جهانی، کشورهای افریقایی را بعد از ده ها سال وابستگی و استثمار توسط قدرت های استعماری، مجبور می گردانید تا تغییرات ساختاری در اقتصاد شان به وجود آورند. شعار آن ها “آزاد سازی”، “خصوصی سازی” و “قانون زدایی” در کشورهایی بود که زیرساخت های اقتصادی، دانش فنی، اقتصاد کارساز و سرمایه گذاران داخلی نداشتند. نتیجه این کار نه تنها برای زراعت، بلکه همچنان برای تعلیم و تربیت و مراقبت های صحی نیز فاجعه بار بود.<br />جامعه جهانی به بی علاقگی و نادیده گرفتن افتضاح فقر در قرن بیست و یکم ادامه می دهد. این یک اشتباه ویرانگر است، البته نه تنها به دلایل اخلاقی. ما نباید قدرت انفجار گرسنگی را کم بها دهیم. قبلاً در سال 2008 با بلند رفتن قیمت مواد غذایی، شورش های ناشی از گرسنگی از کامرون تا مصر دیده شد. برنامه های امدادی در دهه آینده سر به ملیاردها دالر می کشند. گرسنگی هم در کشورهای رو به توسعه وهم اروپا به عین ترتیب، ثبات سیاسی را از میان می برد.<br />وقتی که شما به بستر جهانی گرسنگی پی بردید، پس از آن باید به این نتیجه برسید که به یک تغییر سیاسی ریشه یی نیاز است.<br />هیچ پروژه ساختمانی، هیچ بسته عاجل امدادی و هیچ وعدهء دو دلانه در کنفرانس های سران دولت ها که به زودی فراموش می گردند، نمی تواند جلو آن انحطاط اجتماعی و اقتصادی را بگیرند که بر اثر گرسنگی و فقر به وجود می آید.<br />همان طوری که کشاروز نیم کره جنوبی به قوانینی در مورد تجارت مساوی و قیمت ها در نیم کره شمالی وابسته است، جوامع ثروتمند در نیم کره شمالی نیز وابسته به ثبات سیاسی و اقتصادی در کشورهای سریعاً روبه رشد جنوب می باشند. ما باید از علایق زودگذر مان برای رشد و رفاه بیشتر به ترتیبی درگذریم که دیگر کسی از گرسنگی نمیرد. قریب 40 سال پیش بود که هنری کیسنجر، وزیر خارجه ایالات متحده امریکا در کنفرانس غذایی جهان وعدهء بلندپروازنه یی داد که «تا ده سال دیگر طفلی گرسنه به بستر نخواهد رفت». اکنون این هدف بیشتر از هر وقت دیگر دورترشده است.Ÿ<br />اوته شیفر/ رسول رحیم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-5953524529381340716?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-10166767906845832102011-10-27T23:05:00.000-07:002011-10-27T23:14:37.199-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-UC1GQd3pflM/TqpHjcdWXqI/AAAAAAAAALE/o_QVOxZX30w/s1600/martin_luther_king_jr_nywts.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668421755259477666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-UC1GQd3pflM/TqpHjcdWXqI/AAAAAAAAALE/o_QVOxZX30w/s320/martin_luther_king_jr_nywts.jpg" border="0" /></a> شماره 90/چهارشنبه 4 عقرب 1390/26 اکتوبر 2011<br />در یک صبح خنک و دلپذیر ماه اکتبر، بنای یادبود مارتین لوتر کینگ جونیور در نشنال مال در واشنگتن افتتاح گردید. این رویداد، که در ابتدا برای روز 28 اگست همزمان با چهل و هشتمین سالگرد سخنرانی کینگ “من رویایی دارم” در نزدیکی محل یادبود لینکلن برنامه ریزی شده بود، به دلیل خطر توفان آیرین به تعویق افتاد.<br />مدت کوتاهی پس از آغاز برنامه در ساعت 8 صبح، تعداد جمعیت از ظرفیت 10.000 چوکی که در پارک غربی پوتومک فراهم شده بود پیشی گرفت. بسیاری از خانواده ها با چوکی های قابل حمل و پتوهای مخصوص گردش خود آمده بودند؛ اکثر پدر و مادرها جوانتر از آن بودند که در زمان کینگ زندگی کرده باشند، و تعداد زیادی از کودکان آنقدر کم سن و سال بودند که به درس های مدرسه خود در مورد میراث رهبری حقوق مدنی برسند. دیگران ارتباط شخصی بیشتری با کینگ داشتند. امیلی هیکس، 81 ساله، از منطقه هوپ ول در ویرجنیا که تلاش می کرد که با وجود سر و صدای هلیکوپتر پلیس پارک ملی، صدای خود را برساند گفت: “من نخستین بار درباره او در سال 1953 یا 1954 آگاهی یافتم. او با اشاره به سخنرانی “من رویایی دارم” گفت: “من در این جا هنگامی که او در سال 1963 سخنرانی می کرد حضور داشتم، و از آن زمان به بعد از تمامی اقدامات او حمایت کرده ام.”<br />جو تاونز جونیور، نماینده ایالتی از تنسی، که گروه بزرگی را از ممفیس همراهی می کرد، داستان خود را بیان کرد. تانز گفت: “صدای شلیکی که او را به قتل رساند مرا که در آن زمان که یک نوجوان 12-13 ساله بودم از خواب بیدار کرد. مادر بزرگ من از جا پرید و گفت: “شرط می بندم که به دکتر کینگ شلیک کردند.” هتل [خیلی نزدیک] به محلی که من در آن زمان در آنجا زندگی می کردم، و به عنوان یک بچه بازی می کردم بود. آیا تاثیر کینگ باعث ایجاد تفاوت در شیوه زندگی او به عنوان یک فرد آفریقایی-آمریکایی شده است؟ «این کشور نسبت به آنچه در گذشته بود، تفاوت کرده است. آمدن به اینجا، و سوار اتوبوس شدن در دهه 1940 و 1950 کاری خطرناک بود، و یا توقف در هر رستورانی. هر بخش از ساختار این کشور به خاطر جنبش حقوق مدنی بهبود یافته است. و نه فقط این کشور. ساختار جهانی به دلیل آنچه این مرد انجام داده است بهبود یافته است. آمریکا از این رو به آن رو شده است. اکنون، مردمان بسیاری قادر هستند تا از موهبت زندگی در این کشور بدون هیچ ترسی بهره مند گردند.»<br />کسانی که زود به این مراسم آمده بودند، شاهد اظهارات مقام های عالی رتبه و نیز اجرای هنرمندان از محل چوکی های تاشوی خود نزدیک صحنه بودند، در حالی که بقیه جمعیت از فراز دریایی از جمعیت که کلاه های سفید اهداء شده را به سر داشتند به تماشای صفحه های نمایش بزرگ مشغول بودند. سه نفر از افراد خانواده کینگ سخنرانی کردند. کریستین کینگ فاریس، 84 ساله، خواهر کوچکتر کینگ، گفت: «در زندگیم، شاهد کودکی بودم که تبدیل به قهرمانی برای بشریت شد.»<br />دختر دوم کینگ، برنیس کینگ، از جمعیت خواست تا از نقش مادرش، کورتا اسکات کینگ، در انجام فعالیت پدر خود تقدیر کنند. او همچنین بر این باور بود که اگر پدرش امروز در قید حیات بود، در جهت برطرف ساختن فقر جهانی تلاش می کرد، و برنیس از کسانی که در مراسم گرامیداشت حضور داشتند خواست «فراتر از رویا پیش روند و به آن تحقق بخشند.»<br />فرزند بزرگتر کینگ، مارتین لوتر کینگ، همچنین تاکید کرد که اقدام علیه بی عدالتی اقتصادی، چیزی است که بیشتر از هر کار دیگری باعث سربلندی پدر او خواهد بود. او گفت:«مردم، خود را در نام پدر من محدود می کنند بدون این که عقاید او را پاس دارند.»<br />این مراسم گرامیداشت با سخنان پرزیدنت به اوباما به اوج خود رسید، که گفت، «به چهره های دور و بر خود نگاه کنید، و شما کشور آمریکایی را می بینید که از عدالت و آزادی بیشتری برخوردار است و تعدادی بیشتر از یک دکتر کینگ در این روز سخنرانی کردند. ما حق داریم که از پیشرفت آهسته اما مطمئن خرسند باشیم – پیشرفتی که خود را به یک میلیون شیوه گوناگون ابراز می دارد، بزرگ و کوچک، هر روز و در سرتاسر کشور.»<br />دیگر شرکت کنندگان در این مراسم گرامیداشت شامل نیکی جیووانی، شاعر، فعال مدنی و معلم، فعالین حقوق مدنی که از یاران کینگ بودند شامل کشیش جسی جکسون، جولین باند، نماینده جان لوئیس، و اندرو یانگ سفیرسابق. قبل از اعلام حضور پرزیدنت اوباما، خواننده ریتم و بلوز، آریتا فرنکلین، آوازی را خواند که از آن به عنوان قطعه مورد علاقه کینگ یاد می کرد، «دستم را بگیر، خدای بزرگ من»<br />کیث پیتی در مورد بنای یادبود گفت:«این کار زیبایی است.» ولی دیر انجام گرفت. این کار باید سال ها پیش انجام می شد. ولی انجام گرفت. او در حالی که در مقابل جمعیت ایستاده بود گفت: «همه این مردم از نژادهای گوناگون، مردمی با سنین مختلف برای آنچه این مرد به خاطر آن به پاخاست به اینجا آمده اند. او به خاطر برابری تمامی مردم به پاخاست، نه فقط برای مردم خودش.»<br />مارک ترینر<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1016676790684583210?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-68770875450713541762011-10-14T01:02:00.000-07:002011-10-14T02:18:50.276-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-FrqSYJMQ3uM/TpfvvsbTvCI/AAAAAAAAAK4/lWiZhFSxOg0/s1600/steve-jobs1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 234px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5663258659100277794" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-FrqSYJMQ3uM/TpfvvsbTvCI/AAAAAAAAAK4/lWiZhFSxOg0/s320/steve-jobs1.jpg" /></a><br /><br /><div>شماره 89/چهارشنبه 20 میزان 1390/12 اکتوبر 2011<br />استیو جابز بنیانگذار و مدیر شرکت اپل درگذشت.<br />به گزارش ایتنا، شرکت اپل در اعلامیه کوتاهی که به همین مناسبت منتشر کرده گفته است: اپل یک نابغه رویایی و خلاق، و جهان یک انسان خارق العاده را از دست داد.<br />در بخش دیگری از این اعلامیه آمده است: استیو شرکتی را رها کرده که فقط خود او میتوانست آن را ایجاد کند. روح او برای همیشه در موسسه اپل حضور خواهد داشت.<br />استیو جابز پس از یک دوره طولانی ابتلا به بیماری، روز چهارشنبه پنج اکتبر در پالو آلتو کالیفرنیا درگذشت.<br />وی که به هنگام مرگ ۵۶ ساله بود، با نوع نادری از بیماری سرطان لوزالمعده دست و پنجه نرم میکرد.<br />جابز در سال ۲۰۰۹ تحت جراحی پیوند کبد قرار گرفته بود.<br />نابغه اپل چند هفته پیش از سمت مدیر عاملی این شرکت کناره گرفت و به دنبال آن، «تیم کوک» از مدیران ارشد اپل جایگزین وی شد.<br />تاثیر آقای جابز و اندیشه های بلندپروازانه او در بسیاری از ابعاد زندگی مردم جهان و به ویژه کاربران محصولات اپل مشهود است.<br />توانایی های شگفت انگیز آقای جابز در بازاریابی، نیازسنجی مشتریان و پیشبینی آینده باعث شد شرکت اپل در دوران مدیریت وی به رشد و درآمدزایی خیره کننده ای برسد.<br />مکینتاش، آیفون، آیپد و آیپاد جزو محصولات مشهور اپل به شمار میرود.<br />به گزارش ایتنا، شخصیتهای مهم جهانی نسبت به مرگ جابز واکنش نشان داده اند.<br />بیل گیتس با ابراز تاسف از این ضایعه، از طرف خود و همسرش به خانواده و دوستان جابز و به همه کسانی که به نوعی با تولیدات این انسان خلاق سروکار دارند، تسلیت گفته است.<br />آقای گیتس با اشاره به این که او و جابز نخستین بار در سی سال پیش یکدیگر را ملاقات کرده اند، گفته ما دو نفر در بیش از نیمی از عمر خود، با یکدیگر همکار، رقیب و دوست بوده ایم.<br />مارک زوکربرگ مدیر فیسبوک نیز گفته است: استیو! از تو به عنوان یک آموزگار و دوست متشکرم… دلم برای تو تنگ خواهد شد.Ÿ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-6877087545071354176?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-81371336944775387282011-09-27T09:21:00.000-07:002011-09-27T09:24:51.772-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-6ODb2ea0TZo/ToH4uQvxoqI/AAAAAAAAAKw/4W4gNRy-88E/s1600/beetles.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 180px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5657076080607077026" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-6ODb2ea0TZo/ToH4uQvxoqI/AAAAAAAAAKw/4W4gNRy-88E/s320/beetles.jpg" /></a> شماره 88/چهارشنبه 6 میزان 1390/28 سپتمبر 2011<br />قراردادی که مربوط به یکی از کنسرتهای گروه بیتلها در آمریکاست، نشان میدهد که بیتلها در حمایت از جنبش حقوق مدنی آمریکا، حاضر نشده بودند در مقابل تماشاچیانی که بر اساس رنگ پوستشان از یکدیگر جدا شده بودند، کنسرت اجرا کنند.<br />این سند، که قرار است هفته آینده به حراج گذاشته شود، مربوط به کنسرت بیتلها در سال ۱۹۶۵ در کالیفرنیاست.<br />مطالب مرتبط دست نوشته ترانه بیتلها یک میلیون و ۲۰۰ هزار دلار فروش رفت نمایشگاه در این سند، که به امضای برایان اپستاین، مدیر گروه رسیده است، تاکید شده که “نیازی نیست که بیتلها در مقابل جمعیت تفکیک شده کنسرت اجرا کنند.”<br />دستمزد بیتلها هم در این قرارداد، ۴۰ هزار دلار تعیین شده است.<br />از نکات دیگری که در قرارداد لحاظ شده تعبیه سکوی مخصوصی برای رینگو استار، نوازنده جاز گروه است. در این قرارداد همچنین خواسته شده که ۱۵۰ مامور لباس شخصی، به منظور حفاظت از اعضای گروه، به محل کنسرت اعزام شوند.<br />اما تدابیر امنیتی به آن شکلی که انتظار میرفت، اجرا نشد.<br />گروه بیتلها در روز ۳۱ ماه اگست سال ۱۹۶۵ میلادی، دو کنسرت در Cow Palace اجرا کرد؛ یکی در بعد از ظهر و یکی هم در عصر همان روز. در نوبت دوم کنسرت، از میان ۱۷ هزار تماشاچی، عده ای موفق شدند که از موانع امنیتی عبور کرده و خود را به صحنه برسانند.<br />نمایش متوقف شد، و به بیتلها گفته شد که به پشت صحنه بروند و تا زمانی که آرامش به محل باز نگشته، در آنجا بمانند.<br />آنها سرانجام کنسرت خود را که شامل ۱۲ آهنگ بود، با آهنگ Help و پس از آن با I’m Down به پایان بردند.<br />بیتلها یک بار دیگر هم در سال ۱۹۶۴، حمایت خود را از جنبش مدنی به نمایش گذاشته بودند. در آن سال هم بیتلها حاضر نشدند که در محلی کنسرت اجرا کنند که تماشاچیان سفید پوست و سیاه پوست آن از یکدیگر جدا شده باشند.<br />مقامات شهر جکسونویل در فلوریدا، محل برگزاری کنسرت، سرانجام راضی شدند که همه تماشاچیان در یک محل جمع شوند، و بیتلها هم راضی شدند که کنسرت خود را اجرا کنند.<br />جان لنون گفت: “ما هرگز در مقابل مردمی که تفکیک شده باشند کنسرت اجرا نکرده ایم و خیال نداریم این بار هم چنین کاری کنیم. من ترجیح میدهم که پول اجرای کنسرت را نگیرم.”<br />انتظار میرود سندی که هفته آینده در لوس آنجلس به حراج گذاشته میشود، در حدود ۵ هزار دلار به فروش برسد.Ÿ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-8137133694477538728?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-37855869773865875602011-09-14T09:53:00.000-07:002011-09-14T10:10:27.615-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-dglu8mbhYig/TnDerLNcOlI/AAAAAAAAAKo/78l_eTmjTBc/s1600/ajmal.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 197px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5652262365674879570" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-dglu8mbhYig/TnDerLNcOlI/AAAAAAAAAKo/78l_eTmjTBc/s320/ajmal.jpg" /></a><br /><br /><div>شماره 87/چهارشنبه 23 سنبله 1390/14 سپتمبر 2011<br /><br />محمود منجم زاده<br /><br />فیلم مستند اجمل نقشبند، خبرنگار 24 ساله، دربرلين روي پرده سينما درآمد.در اين فيلم بخشي از کارهاي اجمل نقشبندي که خبرنگار، رهنما و ترجمان خبرنگاران خارجي، به نمايش گذاشته شده است.<br />نقشبندي که منطقه را خوب بلد و ازبسياري مسايل درآن جا با خبربود، خبرنگاران خارجي را که براي تهيه گزارش به مناطق جنوبي سفرمي کردند، راهنمايي مي کرد.<br />آقاي “توماس شمالسريد”، ازسازمان خلق هاي تحت ستم که درآلمان فعال مي باشد و با تهيه گنندگان اين فيلم ارتباط نزديک دارد، در باره انگيزه تهيه اين فيلم گفت: آقاي “کرستيان پارنيتي” خبرنگار امريکايي که دوست نزديک آقاي اجمل نقشبندي بود سرنوشت مرگ و کاراين خبرنگار را به عنوان تحفه اي براي مردم افغانستان و خانواده وي ، ساخته است.”<br />اوگفت: “نقشبتدي اخباري را جمع آوري نموده بود که بسيار خطرناک بود.او خود را به خطر انداخته بود تا اين فيلم را تهيه نمايد.”<br />توماس شمالسريد که زمينه ي نمايش اين فيلم دربرلين را فراهم کرده بود، گفت: “يکي از مشکلات ديگر افغانستان طوري که دراين فيلم نشان داده شده، قوماندانان محلي است. که هزاران افراد مسلح را دراختيار دارند. اين قوماندانان بخشي از افغانستان را زيرکنترول دارند و مردم را تحت فشار قرار مي دهند که بعضي از اين افراد با مخالفان دولت همکاري مي کنند. طوري که در ماه هاي گذشته حملات مخالفان دولت در مناطقي بيشتر شده که قبلاً طالبان درآن مناطق حضور نداشتند.”<br />اين فيلم مستند تلخ ترين و آزار دهنده ترين نقطه قتل و حشيانه اجمل نقشبتدي را توسط طالبان به تصوير مي کشد و ديدن صحنه هاي هولناک اين فيلم روي پرده سينما موي براندام بيننده راست مي کند و او را تا مرز جنون و نفرت مي رساند .<br />دربخشي ازاين فيلم آمده است که خبرنگاران در افغانستان، عملکرد ملا دادالله را در مورد اجمل نقشبندي به شدت محکوم کرده و ازاو به عنوان “قاتل خونخوار” ياد کردند.<br />آقاي نقشبندي هنگام همراهي با “دانيل ماستروجياکومو”،خبرنگار ايتاليايي و سيد آقا راننده ي اين دو خبرنگار، روز5 مارچ 2007 توسط افراد ملادادالله ازفرماندهان ارشد طالبان، به گروگان گرفته شدند. طالبان درابتدا راننده آنها سيد آقا را به قتل رساندند وسپس پيغام دادند که حاضرند در ازاي آزادي اعضاي گروه طالبان از زندان هاي افغانستان دو گروگان را که اجمل نقشبندي وخبرنگار ايتاليايي بود، آزاد کنند.<br />پس از يک ماه کشمکش بين طالبان و حکومت افغانستان بالاخره روز نامه نگار ايتاليايي درمقابل رهايي پنج نفراز طالبان آزاد شد، ولي اجمل نقشبندي همچنان دراسارت طالبان باقي ماند.<br />طالبان اعلام کردند، حاضرند در مقابل آزادي يکي ديگر از افراد شان نقشبندي را نيزرها سازند، اما دولت افغانستان به دلايل خاصي به درخواست طالبان جواب درستي نداد. سرانجام در8 اپريل2007 يکي ازسخنگويان طالبان ضمن انتقاد ازدولت افغانستان خبر بريدن سر اجمل نقشبندي را اعلام کرد .<br />رسانه ها در افغانستان، همچنين اخبار و گزارشهاي مربوط به طالبان را براي يک هفته پس از قتل اجمل نقشبندي، تحريم کردند و روزنامه هاي چاپ کابل نيز يکي از صفحات خود را به رنگ سياه منتشر کردند.<br />اما ملا دادالله که يکي ازخشن ترين فرماندهان طالبان لقب گرفت، حدود يک ماه پس از آن که نفرات تحت فرمانش اجمل نقشبندي را سر زدند، در يک عمليات نظامي در ولايت هلمند کشته شد و مسوولان امنيتي، جسد خونينش را در برابر دوربين خبرنگاران قرار دادند.<br />پدر اجمل در اين فيلم مي گفت دولت افغانستان در مقابل يک خبرنگار ايتاليايي پنج طالب جنايت کار را آزاد کرد، ولي در مقابل رهايي اجمل که افغان بود حتي حاضر نشدند يک طالب را آزاد کند و يا از طريق ديگر براي آزادي او تلاش کنند.<br />يکي ديگر از صحنه هاي غمگين اين فيلم آن بود که اجمل نقشبندي خطاب به پدرومادرخود مي گويد: ” هراس نداشته باشيد من نزد برادران طالب و برادران مسلمان خود هستم که به زودي رها خواهم شد.”<br />بيشتربينندگان اين فيلم آلماني وبه خصوص بانوان بودند. نمايش اعمال وحشيانه وکشتار ومظلوميت يک خبرنگار دراين فيلم درپايان فضاي سينما را تراژيدي ساخته بود چنان که پس ازپايان فيلم بسيار ناراحتي و اندوه دررخسار تماشاچيان آشکارا ديده مي شد.Ÿ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-3785586977386587560?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-11517956241275207022011-08-29T07:48:00.000-07:002011-08-29T07:51:06.299-07:00شماره 86/یکشنبه 6 سنبله 1390/28 اگست 2011 <br /> <br />زیر «پل سوخته» در غرب کابل به مامنی برای معتادان مواد مخدر تبدیل شده است. این منطقه اقامتگاه معتادانی است که از ایران، پاکستان و ولایات مختلف افغانستان برای دسترسی آسان به مواد مخدر در این جا تجمع کرده اند. <br />دود تریاک و سایر مواد مخدر که توسط معتادان در زیر پل استفاده می شود به هوا بلند می شود. صدها معتاد در زیر پل و در بین لای و لوش دریا جمع شده اند و مصروف کشیدن تریاک و انوع مواد مخدر هستند. <br />دکانداران و کسبه کاران در پل سوخته می گویند در هفته های اخیر زنان و دخترانی را دیده اند که در زیر این پل برای خرید و فروش و یا استفاده مواد مخدر در رفت و آمد بوده اند. <br />علی محمد، در سر همین پل بساطی فرش کرده و چاقو فروشی می کند. او می گوید خود شاهد حضور زنان در زیر این پل بوده است: «زنان خود شان می آیند. آنها می آیند پودر می خرند. زنان پودری شده اند. هرکاری که بگویی در بین این مردم وجود دارد». این باشنده کابل می گوید زنان اکثرا شبانه در این جا رفت و آمد می کنند. <br />مصطفی یکی دیگر از شاهدان عینی می گوید خود دخترانی را دیده که برای استفاده از مواد مخدر، در زیر پل آمده اند: «پنج بجه صبح دختران می آیند. دختران می آیند و پودر می زنند. من خودم یک روز صبح دیدم که دختران پودر می زدند.» <br />رمضان از معتادانی است که در زیر پل سوخته بود و باش دارد. او می گوید در ایران معتاد شده و تلاش هایش برای ترک اعتیاد نتیجه ای نداده است. بخشی از حدود یک و نیم میلیون فرد معتاد در افغانستان، از کشورهای همسایه برگشته اند. <br />رمضان می گوید خرید و فروش مواد مخدر در زیر پل سوخته آزاد است: «پودر فروشی آزاد است. دولت چرا از ریشه قطع نمی کند که همگی جور و تیار شوند؟» <br />دزدی و آزار مردم <br />کسانی که در نزدیکی پل سوخته دکان دارند و یا دست فروشی می کنند، می گویند معتادان در این منطقه دست به دزدی می زنند. عوض، یک تن از کفاشان در پل سوخته می گوید بوی ناشی از دود تریاک، هیرویین و سایر مواد مخدر به حدی آزار دهنده است که نشستن در این منطقه را برای مردم مشکل کرده است: «خودت ببین، دوهزار نفر که دود کنند چه می شود؟» <br />باشندگان محل نگران هستند که این معتادان در صورتی که مواد مخدر را تامین کرده نتوانند، ممکن است به کارهای خلاف دست بزنند. علی محمد می گوید: «یک باند فساد جور می شود. آدم کشی از همین جا می برآید. دزدی کردن نفر از همین جا می برآید. گرسنه شد هر کاری را می کند.» <br />شمار رو به گسترش <br />دولت افغانستان گفته است که شمار معتادان در سراسر این کشور به حدود یک و نیم میلیون نفر خواهد رسید. کسبه کاران در منطقه پل سوخته می گویند دوسال پیش تعداد مجموعی معتادن در زیر این پل به پنجاه نفر می رسید اما هر روز به تعداد آنها افزوده می شود و اکنون حدود 2000 معتاد در زیر این پل بود و باش دارند. <br />صفر محمد کسی که همه روزه کسب و کارش در پل سوخته است می گوید کودکانی را دیده که توسط معتادان به کشیدن تریاک تشویق می شوند: «کودکان خردسالی را دیده ام که در این جا آمده اند. این جوانان نادان هستند و این ها هم روزی آغشته می شوند.» <br />در چند مورد مسوولان حکومتی تلاش کرده اند این منطقه را از وجود معتادان مواد مخدر تخلیه کنند، اما این تلاش ها به نتیجه نرسیده است. در افغانستان شمار شفاخانه های صحت روانی برای ترک اعتیاد زیاد نیست تا بتواند اکثر آن ها را تداوی کند. <br />ایستگاه مرگ <br />معتادانی که در زیر پل سوخته تجمع کرده اند می گویند شاهد جان دادن ده ها تن از همقطاران شان در زیر این پل بوده اند. <br />معتادان می گویند پل سوخته به مکان معروفی برای آن ها تبدیل شده و هر معتادی که اعتیادش پیشرفته می شود در زیر این پل می آید و به همین دلیل میزان مرگ معتادان در این جا بالا است. <br />به گفته یکی از آن ها، میزان مرگ و میر معتادان در فصل زمستان نسبت به فصل های دیگر بیشتر است به این دلیل که اکثر معتادان از گرسنگی و سرما جان شان را از دست می دهند.Ÿ <br />حسین سیرت <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1151795624127520702?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-15321712823960575372011-07-31T03:10:00.000-07:002011-07-31T03:15:44.418-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-aUBPUU3-U1E/TjUqrh9xykI/AAAAAAAAAKg/5qDRVoqofNg/s1600/nainawaz.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635457436064270914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 135px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-aUBPUU3-U1E/TjUqrh9xykI/AAAAAAAAAKg/5qDRVoqofNg/s320/nainawaz.jpg" border="0" /></a> شماره 84/یکشنبه 9 اسد 1390/31 جولای 2011<br />زلمی رزمی<br />نينوازدرسال 1312 خورشيدی درشهرکابل در يک خانوادۀ سرشناس ديده به جهان گشود. وی دورۀ آموزش ابتدايی ومتوسطه را درليسۀ استقلال و تحصيلات عالی را دررشتۀ حقوق وعلوم سياسی دريگانه دانشگاه کشور( پوهنتون کابل) به انجام رسانيده ودروزارت خارجه مصروف کار بوطن گرديد.<br />نينواز، ازکودکی به موسيقی عشق وعلاقۀ بی پايان داشت. او درحاليکه درفراگيری هيچ يک اززمينه های موسيقی استادی نداشت، درسيزده سالگی آلات موسيقی شرقی غربی، بويژه اکورديون و تبله وهارمونيه را با مهارت می نواخت و ازفنون آهنگسازی و راز و رمزموسيقی بهرۀ فراوان داشت.<br />نينواز هنوزشاگرد مکتب بود که يکی از آهنگها يش با مطلع:<br />قوم افغان افتخار آسيا<br />عسکر سنگين وقار آسيا<br />در چهلمين سالگرد استرداد استقلال افغانستان ، بوسيلۀ گروپ ترانه خوانان آن ليسه درحضورمقامات بلند پايۀ دولتی آن زمان اجرا شد وسپس وی درميان گروههای هنری مکاتب و ليسه ها، مقام بالايی را از آن خود ساخت.<br />همينگونه يکی ازکمپوزهای ديگرش، غزلی بود با مطلع (بخوان غلتد شفق خدايا چرا گريبان دريده امشب) به آواز استاد شيدا که برای نخستين باراز راديو کابل آن وقت (راديوافغانستان) پخش وبا استقبال بی نظير دوستداران هنر و موسيقی روبرو گرديد و به ادامۀ آن کمپوزهای دلنشين ديگرش مانند: من نينوازم– ديشب بخدا خمار بودم – شد ابر پاره پاره – صبح کشورميوات – دردامن صحرا – ساربانا – خورشيد من کجايی – و... به آواز مرحوم ساربان ، بيا بريم قالين ببافيم سوی آقچه، به آواز حسيب دلنواز، نازپرورمهرگسترمادرمن – توکل بخدا – پريشانم –<br />بلا گيرتوگردم ، به آوازاحمد ولی وهنگامه ، اوبچه با تونرقصم چاچاچا- ای نی نوای جاودان ، به آوازاستاد مهوش – ستا دسترگوبلا واخلم، به آواز استاد اولمير ، مره مره می بده – شکايت دارم – بد دعايت کنم – زيم زيم – سرمه کدی – بوی موی جوليان آيد همی و... به آواز افسونکار احمدظاهر ودهها آهنگ بياد ماندنی ديگر به آوازهای سلما، اکبر رامش، سيما ترانه رحيم جهانی، ژيلا، رخشانه و ديگران؛ حضورش را بمثابۀ يک هنرمند خلاق وپرکار، ثبت اوراق زرين تاريخ هنربارور کشورمان نمود.<br />نينواز، دارای ذوق عالی وسبک کارويژه ومنحصربه خودش بود واز آهنگ ها واشعار بيمايه و مبتذل دوری می جست.<br />وی علاوه برآهنگسازی، ازآوازگيرايی نيزبرخوداربود؛ ولی هرگز روی صحنه نيامد ودرآمدی برای خودش دست وپا نکرد.<br />او آنچه می آفريد با بلندی طبع به هنرجويان و آوازخوانان مستعد کشور ارزانی می نمود.<br />نينواز صرف نظرازموسيقی، دارای صفات عالی وخلق و خوی نجيبانه وبسيار لطيفی بود. اودوست همۀ هنرمندان ومحور اصلی گردهمايی های هنری، وسيلۀ ارتباط و پيوند صميمانه اهل موسيقی وقوت قلب برای همه هنرمندان وهنردوسان بود.<br />دوستان و تربيت يافتگان نينواز، چنان ازترانه هايش، ازاخلاق پسنديده اش ، ازرفتار گرم و صميمانه اش، ازتواضع وشکسته نفسی اش سخن ميگويند که گويی اوزنده است ودرمجلس حضوردارد.<br />نينواز هنرمند عاشق پيشه بود، عاشق موسيقی، عاشق خانواده، عاشق مردم و وطنش بود، که اين عشق او را ازلابلای ترانه هايش ميتوان با وضاحت کامل مشاهده واحساس نمود. اشعاری را که وی برای کمپوز هايش انتخاب می کرد، بوی وطن، عشق به مردم، پاکی وصداقت در کارهنری، تلاش وکوشش برای زندگی بهتر وخدمت به انسان آزاده وآزاد زيستن را نويد می داد.<br />اما با کمال تأسف که زندگی پربار وانديشه های آزادمنش اش غريق توفان رويدادهای خونين سال 1358 (دوران حاکميت سياه امين) گرديده، چراغ عمرش را نا باورانه خاموش نمود وازآن پس هيچ يک ازآنهايی که تا سپيده دم او را رها نمی کردند ودرپرتونورهنرش به شادمانی وعشرت می نشستند؛ حلقه بر در سرای او نزدند.<br />اينک سالهاست که نينواز درميان ما نيست. او که شخصيتی استثنايی درهنرموسيقی کشورما بود، با دريغ واندوه بی پايان که ازدست ما رفت وهرگزتکرار نخواهد شد. ولی آثاربرجای مانده وتأثيرفعاليتهای خلاقۀ هنری اش درامر رشد و تکامل موسيقی کشورمان بمثابۀ سرمايۀ زوال ناپذير جاودانه خواهد ماند و اين سخن حضرت حافظ را که فرموده اند:<br />هرگزنميرد آنکه دلش زنده شد به عشق<br />ثبت است درجريدۀ عالم دوام ما<br />يکبارديگردرقلب همه هنرمندان وهنردوستانش مهرتاييد گذاشت.<br />ازنينواز، يک پسربنام حارث ويک دختربنام سحر باقی مانده، که ازسالها به اين طرف با مادرشان درايالات متحدۀ امريکا، درديارغربت بسرمی برند.<br />روحش شاد، اندوخته هايش تابناک وخاطراتش گرامی و جاودان باد!ŸŸ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1532171282396057537?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-45433613118457710172011-07-31T03:06:00.000-07:002011-07-31T03:09:56.807-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-zn3PLD67MpU/TjUpny_lEaI/AAAAAAAAAKY/pb9bKft3iEs/s1600/naghma-na-darzam.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5635456272404124066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 176px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-zn3PLD67MpU/TjUpny_lEaI/AAAAAAAAAKY/pb9bKft3iEs/s320/naghma-na-darzam.jpg" border="0" /></a> شماره 84/یکشنبه 9 اسد 1390/31 جولای 2011<br />اخ جانان می لاړو اوس مزه نشته د کلی<br />ورکه جدایی شه ډیر په چیغو می ژړلی<br />اخ جانان می لاړو<br />***<br />اخ جانان می لاړو جدایی را باندې راغله<br />پاتی بی حصری شه تنهایی را باندې راغله<br />اخ جانان می لاړو<br />***<br />اخ جانان می لاړو د شیخانو مزدوری ته<br />وطن کی خو یخنی ده غریب لاړو کراچی ته<br />اخ جانان می لاړو<br />***<br />اخ جانان می لاړو نن می رنګ ځکه تغییر دی<br />له کلی نه وتلی بل وطن ته ګل نظیر دی<br />اخ جانان می لاړو<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-4543361311845771017?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-30232526149009911762011-06-30T08:29:00.000-07:002011-06-30T08:50:25.460-07:00<div align="center">شماره 82/شنبه 9 سرطان 1390/30 جون 2011</div><br /><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-RwgwhP1BUAI/TgyZ3ZQdtrI/AAAAAAAAAKQ/BUKPMS7q4Ng/s1600/AZ.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624039211630704306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 159px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-RwgwhP1BUAI/TgyZ3ZQdtrI/AAAAAAAAAKQ/BUKPMS7q4Ng/s320/AZ.jpg" border="0" /></a> احمد ظاهر<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-IF_pRHuxdOE/TgyYAIyeDII/AAAAAAAAAKI/8TufOWP2wHU/s1600/Michael%2Bjackson.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624037162805496962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 199px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-IF_pRHuxdOE/TgyYAIyeDII/AAAAAAAAAKI/8TufOWP2wHU/s320/Michael%2Bjackson.jpg" border="0" /></a>مایکل جکسون<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-mkKFTKhS4uc/TgyXwq7FeGI/AAAAAAAAAKA/9gYPFv7IGWo/s1600/f.nainawaz.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624036897090533474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 155px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-mkKFTKhS4uc/TgyXwq7FeGI/AAAAAAAAAKA/9gYPFv7IGWo/s320/f.nainawaz.jpg" border="0" /></a>نینواز<br /><br /><br /><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624036448389455602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 317px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/--UQIwm8BlrM/TgyXWjYaXvI/AAAAAAAAAJ4/nHjyy4WhjZs/s320/John%2Blennon.jpg" border="0" /></div><br /><br /><div>جان لنون </div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-3023252614900991176?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-11321467884980784482011-06-21T07:53:00.000-07:002011-06-21T07:55:52.875-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-9-NbCcPvUP4/TgCw44pV5sI/AAAAAAAAAJw/tZPartrIlGA/s1600/%25D8%25A7%25D8%25AD%25D9%2585%25D8%25AF%2B%25D8%25B8%25D8%25A7%25D9%2587%25D8%25B1%2B%25D8%25A7%25D9%2584%25D8%25A8%25D9%2588%25D9%2585%2B-%2BCopy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620686826283329218" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-9-NbCcPvUP4/TgCw44pV5sI/AAAAAAAAAJw/tZPartrIlGA/s320/%25D8%25A7%25D8%25AD%25D9%2585%25D8%25AF%2B%25D8%25B8%25D8%25A7%25D9%2587%25D8%25B1%2B%25D8%25A7%25D9%2584%25D8%25A8%25D9%2588%25D9%2585%2B-%2BCopy.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1132146788498078448?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-58065466107423185852011-06-21T03:09:00.000-07:002011-06-21T07:52:59.377-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-Tm-HviGtIrE/TgBvsGj99HI/AAAAAAAAAJo/HELT2f4rBj0/s1600/rahi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620615138424779890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; CURSOR: hand; HEIGHT: 307px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-Tm-HviGtIrE/TgBvsGj99HI/AAAAAAAAAJo/HELT2f4rBj0/s320/rahi.jpg" border="0" /></a> <br /><div>شماره 80 و 81/شنبه 28 جوزای 1390/18 جون 2011<br /><br />نوشته: فاخته<br /><br />استاد رهی معیری در آن لحظاتی سهمگین وسنگین آخرین رمق حیات که از وعده خلافی های دهر ناپایدار به گلرخ معیری آخرین شکوه هایش را در قالب شعر دیکته میکرد، شابد در تخیلش هم نمیگنجید که روزی جوانی به نام احمد ظاهر آن ترانه ها را در باغستان های شمالی وپغمان آنچنان هنرمندانه وجاودانه سر دهد که ورد زبان جوانان منطقه گردد. حقا که احمد ظاهر ترانه های رهی را چنان عاشقانه و مستانه فریاد کشید که طنین پژواک دلنشینش سه دهه پس از مرگ آن جوانمرگ هنوز در کوی وبزن وبیشه و مأمن افغانستان زنده است ونسلی را که نه رهی را دیده ونه احمد ظاهر را اکنون از لابلا ی این آهنگ ها به دنبال خود میکشد. برخی از صاحبنظران از این زاویه احمد ظاهر را هنرمند بین المللی میدانند او از طریق انتخاب اشعار آهنگ هایش افغانستان را با شعرایی چون رهی معیری ، سیمین بهبهانی ، فروغ فرخزاد ، ابوالقاسم لاهوتی وسایر بزرگان متقدم ومتأخر حوزه زبان فارسی ایران وتاجکستان پیوند داد و کاپی هایش ازهنرمندان شبه قاره وایران کشور را با منطقه و جهان تا آن حد نزدیک ساخت که لقب الویس پریسلی را کمایی کرد. احمد ظاهر که در زندگی مادی احتیاجی نداشت در عالم روانی گرسنه بود و هر کجا به دنبال ناله وشعر وترانه میگشت . گاهی از صدای پنیر فروش حاشاوه بی خود می شد، زمانی در خیابان های مرکز و ولایات داخل کشور و سرزمین هند با هارمونیه میبرامد، وشبها با یاران و همراهانی چون استاد نینواز، توریالی شفق و دیگران ناله های مستانه سر میداد.<br />تا آنجا که به همسویی و هم خویی هنری احمد ظاهر و رهی ارتباط میگیردوقتی می خواند که استاد رهی در آخرین لحظه حیات دیکته میکند که:<br />صبا از من پیامی ده به آن صیاد سنگین دل<br />که تا گل در چمن باقیست آزادم کند یانه؟<br />اوراق دیگر آن دیوان را میشوراند و از متن آن ناله جانانه سر میداد که:<br />نداند رسم یاری بیوفا یاری که من دارم<br />به آزار دلم کوشد دل آزاری که من دارم<br />وگر دل را به صد خواری رهانم از گرفتاری<br />دل آزاری دگر جوید دل آزاری که من دارم<br />گهی خاری کشم از پای ، گهی دستی زنم برسر<br />به کوی دلفریبان این بود کاری که من دارم<br />رهی آن مه به سوی من به چشم دیگران بیند<br />نداند قیمت یوسف خریداری که من دارم<br />میگویند رهی تا آخر تنها زیست وهر گز به آنکه به یادش نجوا میکرد نرسید واین داغ نرسیدن به عشق را به گور برد. چنانکه بر سنگ مزارش نوشت:<br />زسوز سینه با ما همرهی کن<br />چو بینی عاشقی یاد رهی کن<br />و در همنوایی با همین سوز سینه رهی سالها بعد احمد ظاهر دیوانش را میشوراند ودر پرده های ساز میخواند:<br />دور از تو هر شب تا سحر، گریان چو شمع محفلم<br />تا خود چه باشد حاصلی ،از گریه یی بی حاصلم<br />چون سایه دور از روی تو، افتاده ام در کوی تو<br />چشم امیدم سوی تو، وای از امیدی باطلم<br />از بسکه با جان ودلم، ای جان ودل آمیختی<br />چون نگهت از آغوش گل، بوی تو خیزد از دلم<br />لبریز اشکم جام کو ، آن آب آتش فام کو<br />وآن مایه آرام کو؟ تا چاره سازد مشکلم<br />در کار عشقم یار دل،آگاهم از اسرار دل<br />غافل نیم از کار دل،وزکار دنیا غافلم<br />در عشق ومستی داده ام، بود ونبود خویشتن<br />ای ساقی مستان بگو، دیوانه ام یا عاقلم<br />چون اشک میلرزد دلم ،از موج گیسویی رهی<br />با آنکه در طوفان غم ،دریا دلم دریا دلم<br />اگر رهی از وعده خلافی ها و گوش به فریاد نکردن های یارش مینالد که:<br />رهی از ناله ام خون میچکد اما نمیدانم<br />که آن بیدادگر گوشی به فریادم کند یانه<br />احمد ظاهر از آزادگی ووارستگی دیوان رهی الهام میگیرد که :<br />برخاطر آزاده غباری زکسم نیست<br />سروی چمنم شکوه یی از خار وخسم نیست<br />از کوی تو بی ناله وفریاد گذ شتم<br />چون قافله عمر نوایی جرسم نیست<br />افسرده ترم ازنفس باد خزانی<br />کان نوگل خندان نفسی همنفسم نیست<br />صیاد زپیش آید وگرگ اجل از پی<br />آن صید ضعیفم که ره پیش وپسم نیست<br />بیحاصلی وخواری من بین که در این باغ<br />چون خار به دامان گلی دسترسم نیست<br />امشب رهی از میکده بیرون ننهم پای<br />آزرده دردم دوسه پیمانه بسم نیست<br />احمد ظاهر با الهام از اوراق دیوان رهی ازجفای خاروگل چمن، رخت ازدمن همچون نسیم چمن کشیده از قول رهی روایت میکند که:<br />بسکه جفا زخار وگل، دید دلی رمیده ام<br />همچون نسیم از این چمن، پای برون کشیده ام<br />شمع طرب زبخت ما، آتش خانه سوز شد<br />گشت بلای جان من ،عشق به جان خریده ام<br />حاصل دور زندگی، صحبت آشنا بود<br />تاتو زمن بریده ای، من زجهان بریده ام<br />تا به کنار من بودی ،بود به جا قرار دل<br />رفتی ورفت راحت از خاطر آرمیده ام<br />تا تو مراد من دهی ،کشته مرا فراق تو<br />تاتو به داد من رسی ،من به خدا رسیده ام<br />چون به بهار سر کند ،لاله زخاک من برون<br />ای گل تازه یاد کن ،از دل داغدیده ام<br />یازره وفا بیا، یازدل رهی برو<br />سوخت در انتظار تو، جان به لب رسیده ام<br />تاثیر کلام رهی را بر احمد ظاهر از این زاویه به خوبی میتوان درک کرد که فضای روحی احمد ظاهر مانند یک پیانوی در انتظار ریختن ترانه جانانه وعاشقانه بود که حقا استاد رهی معیری ازطبع وقاد وقریحه شادش در آن تصنیف هایی را ریخت که پژواک سرمدی آن از حنجره طلایی احمد ظاهر اکنون از نسلی به نسلی آن را حکایت و روایت میکند.Ÿ <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620614483847204034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 223px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-5TzQt7zysb4/TgBvGAEgzMI/AAAAAAAAAJg/rklg6Z2x5uM/s320/39.JPG" border="0" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-5806546610742318585?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-49530662316689113532011-06-21T03:06:00.001-07:002011-06-21T03:13:43.620-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-TgPJW_RnF2o/TgBuoukhThI/AAAAAAAAAJY/qgtH33pr9X0/s1600/%25D8%25B5%25D8%25AF%25D8%25A7%25DB%258C%2B%25D9%2582%25D8%25B1%25D9%2586.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620613980933410322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 202px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-TgPJW_RnF2o/TgBuoukhThI/AAAAAAAAAJY/qgtH33pr9X0/s320/%25D8%25B5%25D8%25AF%25D8%25A7%25DB%258C%2B%25D9%2582%25D8%25B1%25D9%2586.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div>با آنکه حرف های زیادی در مورد زندگی و سرود های هنرمند نامدار موسیقی افغانستان احمد ظاهر از زمان مرگش تا امروز گفته شده و هر کس از دید خود به او نگاه کرده است، در این اواخر کتابی تحت عنوان صدای قرن از چاپ بر آمد. کتاب صدای قرن که تدوین آن توسط محمد هارون خراسانی گرد آوری شده، جوانی که همیش کوشیده تا از هواداران هنرمند نامی افغانستان احمد ظاهر باشد و به نوبه خود تا آخرین لحظه در خدمت احمد ظاهر باشد.<br />نسخه سوم کتاب صدای قرن، با طرح پشتی زیبا و ویرایش و اضافات جدید است که سروده های مکمل هنرمند نامدار موسیقی افغانستان احمد ظاهر میباشد.<br />و به گفته تدوین گر کتاب صدای قرن:<br />«در این چاپ و ویرایش اشعار تازه و آهنگ هایی که تازه به دستم رسیده همراه است از سوی دیگر نظر تمامی خوانندگانی را که در چاپ قبلی ایراد داشتند در نظر گرفته ام.»<br />همچنان تدوین گر به این اشاره کرده که کوشش زیاد شده تا تمام آهنگ های احمد ظاهر در این جا جمع شود اما جمع آوری کامل ترانه های احمد ظاهر کاری دشوار است. بسا از آهنگ های او هنوز نزد اشخاصی موجود است، اما دسترسی بدان ها زمان می خواهد.<br />به امید آنکه در چاپ بعدی صدای قرن شاهد سروده های تازه که تا هنوز در این مجموعه به چاپ نرسیده، باشیم.Ÿ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-4953066231668911353?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-80329716453209989422011-06-21T03:03:00.000-07:002011-06-21T03:06:43.128-07:00شماره 80 و 81/شنبه 28 جوزای 1390/18 جون 2011<br /><br />نوشته: موسی رادمنش هنرپیشه، کارگردان و سناریست<br /><br />ستاره پر درخشش و عندلیب خوش خوان با شور و شوق، عشق و محبت که در آوان جوانی داشت که با صدای گیرا و دلنشینش طرب می آفرید و چنگ به دل ها میزد، احمد ظاهر، در محافل مکتب و گروه جوانان ظاهر میشد، او هر باریکه ظاهر میشد، دسته جمعی آوازش نعره میکردند، احمد ظاهر، بلبل حبیبیه چه خوش و دلنشین میخواند و از خود خاطره هایی به ماندگار میماند। جوانان مکتبی و لیسه ها او را، بنام بلبل حبیبیه صدا زده گرامی اش میداشتند.<br />احمد ظاهر بلبل حبیبیه خوش درخشید، آرام، آرام بال و پر گشود و با اجرای آهنگهایش راه به دل ها باز کرد.<br />بعد از فراغت از لیسه حبیبیه با استفاده از یک بورس تحصیلی راهی کشور هندوستان، سرزمین رقص و موسیقی گردید. احمد ظاهر جوان با ذوق و سرشار از استعداد خدا داد در رشته آواز خوانی که خداوند (ج) برای او یک حنجره طلایی داده بود، با تماس هنرمندان موسیقی هندوستان خواهش آموزش موسیقی را نمود.<br />احمد ظاهر با جمعی جوانان افغان، خاصتاً همنوایی با استاد توریالی شفق شخصیت ارزشمند سینمای کشور، در روزگار تحصیل در هندوستان که آقای شفق در پونه انستیتوت به تحصیل مصروف بود، این دو جوان مبتکر با ذهنیت اینکه احمد ظاهر در زمینه هنر موسیقی و آقای شفق در رشته سینما (هنر مونتاژ) را میآموختند، با موسیقیدانهای هند و آواخوان های هند آشنایی حاصل کرده شب ها به آواز خوانی میپرداختند، هنرمندان موسیقی هندوستان از استعداد سرشار احمد ظاهر به توصیف پرداخته، آینده درخشان را به احمد ظاهر نوید میدادند.<br />سپس احمد ظاهر پس از برگشت به وطن مأمور در ریاست افغان فلم گردیده در شعبه سوند یا صدا گذاری مصدر خدمت گردید و در همان زمان به همدستی فلمبرداران ریاست افغان فلم وقت، چند جلوه تصویر را از حرکات زیبا و جذاب و همه پسند احمد ظاهر تصویر برداری نمودند که در استاک افغان فلم موجود و در چند آهنگ احمد ظاهر از آن تصاویر، استفاده گردیده است.<br />این هنرمند و شخصیت صمیمی در عالم موسیقی که از زمان جوانی به آواز خوانی پرداخت و از آهنگ های پر شور که نهایتاً از استعداد خود جوش برخوردار بوده برای نسل نو و راهیان هنر موسیقی در کشور ما و کشور های ایران، تاجکستان، هندوستان و پاکستان لوگو و سمبول آموزش و خلاقیت شد، اکثراً آواز خوانان در کنسرت های خود مشتاقانه و عاشقانه از شخصیت، استعداد خلاق و صمیمی و پر توان و توانمند احمد ظاهر یاددهانی کرده بقول هارون راعون شاعر افغان مقیم تاجکستان:<br />احمد ظاهر یکی از نماد هایی است که وحدت فرهنگی و هنری ما را به نمایش گذاشته است.<br />فرقت سعید آواز خوان تاجک می گوید:<br />«هنر احمد ظاهر در سبک آواز خوانی بیشتر هنرمندان تاجک محسوس است. من چون هنرمند در مکتب استاد احمد ظاهر آواز خوانی کردم، بدین منوال محبوبیت هنر و شخصیت صمیمی احمد ظاهر از مرزها گذشته، ترانه ها و آهنگ های قشنگ و والای او روی زبان، نُقل مجلس مردم، خانواده ها و جوانان گشته است.<br />پس احمد ظاهر هنرمند خود جوش، مستعد، استوار، با آواز گیرا و با سر، شهرت ملی و جهانی کسب نموده است که سرتاج موسیقی آماتور افغانستان بوده و به باور من هر آهنگ و صدای دلکش او طنین گوش های شنوا بوده و هر شنونده آواز دایماً بر احمد ظاهر مرحبا میفرستد که این حالت تا هنوز هم تازه گی خود را دارد» احمد ظاهر با هنر آواز خوانی خود جاودانه در قلوب مردم، حضور گرم داشته تا نسل های بعد نیز فراموش نمیشود و در کشور تا هنوز بدیل نیافته است.<br />افسوس و دریغ که احمد ظاهر در میان ما نیست اما خاطره و آهنگ های او جاودانه گی داشته و تمامش به شایستگی همچو آقتاب درخشش دارد.Ÿ<br />روحش شاد باد!<br />و یادش گرامی باد!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-8032971645320998942?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-23735858068608342752011-05-25T07:53:00.000-07:002011-05-25T08:23:45.488-07:00جشنواره کن، مهمترین رویداد سینمایی جهان روز یکشنبه 22 می پس از یازده روز به کار خود پایان داد. نشان «نخل طلایی» که مهترین جایزه این جشنواره است، به یک فلم آمریکایی به نام «درخت زندگی» به کارگردانی ترنس مالیک تعلق گرفت.<br /><br /><P align=right><IMG id=BLOGGER_PHOTO_ID_5610667489613166850 style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 194px; CURSOR: hand; HEIGHT: 143px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Eswh8EWcdWs/Td0YWu85uQI/AAAAAAAAAI8/Z91A8SxNVAg/s320/ph1.jpg" border=0></P>امسال جشنواره کن زیر سایه دو رسوایی بزرگ به پایان رسید: اول دستگیری دومنیک استراوس کان، رییس صندوق بین المللی پول و نامزد حزب سوسیالها در انتخابات آینده فرانسه به اتهام تعرض جنسی بر یک خدمه هوتل در نیویارک، دوم اظهارات لارس فون تریه، کارگردان دنمارکی که در یک نشست خبری در کن گفت: «من نازی هستم»؛ هر چند آقای فون تریه بعداً عذرخواهی کرد ولی سخنان او برای یک هفته تمام حوادث دیگر فستیوال را تحت الشعاع قرار داد.<br />روزی که دومنیک استراوس کان بازداشت شد چهارمین روز فستیوال بود. خبر بازداشت او مثل یک بمب در رسانههای فرانسوی انفجار کرد و رسانهها توجه شان را از کن به نویارک معطوف کردند و حتا تا هنوز اکثر روزنامههای اصلی فرانسه سرخط اخبار شان این رسوایی بزرگ، یعنی اتهام تجاوز جنسی است.<br /><IMG id=BLOGGER_PHOTO_ID_5610674072596721762 style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 194px; CURSOR: hand; HEIGHT: 143px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-GhG3MeayCpY/Td0eV6efMGI/AAAAAAAAAJE/jLs0J1QUUE8/s320/ph2.jpg" border=0>جنجال استراوس کان هنوز فروکش نکرده بود که کارگردان عجیب دنمارکی در روز 19 می با سخنانش درباره این که او هیتلر را درک میکند و به نازیها تعلق دارد، آتش به خیمه فستیوال زد. در غرب اظهارات ضدیهودی جرم بزرگی است و حتا به قصد شوخی هم نمیتوان به قربانیان هلوکاست توهین کرد. مسوولین فستیوال طی بیانیهای لارسن فون تریه را «عنصر ناخوشایند جشنواره کن» خواندند و او را از جشنواره امسال اخراج کردند، هرچند فلم او «مالیخولیا» همچنان در بخش مسابقه جشنواره به نمایش درآمد.<br />رابرت دو نیرو، بازیگر بزرگ آمریکایی امسال ریاست هیات داوران جشنواره کن را به عهده داشت. او با عجله نام برنده نخل طلایی جشنواره را اعلام کرد ولی چون ترینس مالیک کارگردان فلم «درخت زندگی» بسیار آدم شرمگین است، در فستیوال حضور نداشت و جین فوندا، بازیگر کهنه کار آمریکایی به نمایندگی از او جایزه اش را دریافت کرد.<br />کریستین دانست، بازیگر اصلی فلم «مالیخولیا» جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کرد و ژان دوژاردین، بازیگر فلم «هنرمند» جایزه بهترین بازیگر مرد امسال را به خانه برد. فلم «هنرمند» به کارگردانی میشل هزاناویشیز به سیاق فلمهای دوران صامت سینما بدون دیالوگ و به شکل سیاه و سفید ساخته شده است.<br />دومین جایزه مهم فستیوال به نام «جایزه بزرگ» به طور مشترک به دو فلم یکی «روزی روزگاری در آناتولیا» (نوری بیلگ) از ترکیه و «طفلی با بایسکل» (برادران داردن) تعلق گرفت. جایزه بهترین کارگردانی را امسال یک دنمارکی دیگر به نام نیکولاس وندینگ رفن به خاطر فلم «رانندگی» از آن خود کرد.<br />جایزه ویژه هیات داوران امسال به «پولیس»، یک فلم جنایی به کارگردانی یک زن از فرانسه، تعلق گرفت. همیشه حضور زنان در کن مایه جنجال بوده است. در مهمترین بخش فستیوال که بخش مسابقه است، سال گذشته فقط یک زن کارگردان حضور داشت، اما امسال چهار زن راه یافته بودند. این جایزه احتمالاً تا حدودی به خاطر راضی نگهداشتن سینماگران زن اهدا شده است؛ چون بسیار کسانی که خود فلم را دیده اند، آن را تقلیدی از سریال آمریکایی «نظم و قانون» یافته اند.<br />از ایران، امسال فلم «به امید دیدار» از محمد رسولف در بخش «نوعی نگاه» جشنواره به نمایش درآمد و توانست جایزه کارگردانی را از آن خود کند. این فلم درباره یک زن وکیل است که میخواهد از ایران خارج شود. خود آقای رسولف به خاطر عقاید سیاسیاش ممنوع الخروج است و اجازه ترک ایران را ندارد. این جایزه را خانم رسولف در کن دریافت کرد.<br />پس از سال 2004 که فلم «خاک و خاکستر» از عتیق رحیمی به نمایندگی از افغانستان در جشنواره کن حضور یافت و توانست جایزهای هم دریافت کند، سینمای افغانستان حضور چشمگیری در این جشنواره نداشته است. فقط فلمهای تولید شده در آتلیه وران کابل، در بخش خارج از مسابقه کن در سال 2008 یکبار به نمایش در آمدند.<br />کن قبله سینماگران دنیا است. در دنیای سینما، جایزه آمریکایی اسکار برای به دست آوردن شهرت و پول در جایگاه بلندتری قرار دارد؛ ولی فلمسازان، جشنواره کن را به خاطر توجهاش به هنر و خلاقیت سینمایی بیشتر میپسندند. از همین روست که بسیاری از کارگردانهای سینما نخل طلای کن را با مجسمه طلایی اسکار بدل نمیکنند. <IMG id=BLOGGER_PHOTO_ID_5610674373939062386 style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 194px; CURSOR: hand; HEIGHT: 143px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-nkOm8rrBcKI/Td0endEGZnI/AAAAAAAAAJM/2OUx0HbbCKI/s320/ph4.jpg" border=0>نویسنده: علی کریمی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-2373585806860834275?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-37012862745905377642011-05-10T01:42:00.000-07:002011-05-10T01:44:30.139-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-TJGgElRF_BM/Tcj60DUn1EI/AAAAAAAAAI0/MTtyKxYZjQM/s1600/neikpa.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5605005508414526530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 308px; CURSOR: hand; HEIGHT: 175px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-TJGgElRF_BM/Tcj60DUn1EI/AAAAAAAAAI0/MTtyKxYZjQM/s320/neikpa.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>مهدی رستم پور</div><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><div>در بیستمین دوره رقابت های جهانی تکواندو به میزبانی کره جنوبی، روح الله نیکپا از افغانستان مدال برنز وزن ۶۸ کیلوگرم را نصیب خود کرد।</div><br /><br /><br /><div><br />این در حالی است که دیگر نمایندگان افغانستان نیز با کسب پیروزی های پی درپی مقابل رقبای خود، همگی در آستانه کسب مدال در مرحله یک چهارم نهایی از دور رقابت ها حذف شده اند.<br />موفقیت های تکواندوی افغانستان مقطعی نبوده است و با مدال های نثار احمد بهاوی از بازی های آسیایی دوحه تا مسابقات جهانی ۲۰۰۷ در چین، از المپیک پکن با مدال نیکپا تا رقابت های جهانی ۲۰۰۹ کپنهاگ با درخشش محمد حیدری و حسن رضایی، تا بازی های آسیایی گوانگجو و موفقیت مجدد نثار احمد بهاوی و سرانجام مسابقات جهانی ۲۰۱۱ کره جنوبی تداوم داشته است که حاکی از<br />در رقابت های امسال، روح الله نیکپا ابتدا ۱۳-۷ بر دوریان الکساندر از ترینیداد و توباگو غلبه کرد و سپس اریک اوسورنیو از مکزیک را ۸-۴ شکست داد.<br />این تکواندوکار با تجربه و عنوان دار، در مرحله یک هشتم نهایی نیز در دیداری نزدیک، بات سیزارتا از کانادا را ۷-۶ پشت سر گذاشت.<br />اما مهم ترین پیروزی او در یک چهارم نهایی رقم خورد که برای قطعی کردن مدال برنز، محمد ابو لیبده از اردن را با نتیجه ۷-۴ پشت سر گذاشت تا مدال برنز خود را مسجل کند.<br />ورزشکار ۲۴ ساله افغانستانی در مرحله نیمه نهایی با حساب ۱۲-۵ به محمد باقری معتمد قهرمان سال ۲۰۰۹ جهان در کپنهاگ باخت.<br />در فینال این وزن، ضروت تازه گل از ترکیه با نتیجه ۹-۸ از سد باقری معتمد گذشت و طلا گرفت. روح الله نیکپا از افغانستان و مارتین استامپر از انگلستان نیز به اتفاق، روی سکوی سوم رقابت ها ایستادند.<br />تاریخ ساز ورزش افغانستان<br />روح الله نیکپا نقشی تاریخی در ورزش کشورش دارد. او سه سال قبل در المپیک پکن و در وزن ۵۸ کیلوگرم یعنی ۱۰ کیلو کمتر از وزن کنونی اش، روی سکوی سوم ایستاد تا اولین مدال تاریخ ورزش افغانستان در بازی های المپیک را به گردن بیاویزد.<br />او در آن بازی ها ابتدا مقابل تونکات لونت از آلمان پیروز شد. اما در بازی بعدی مقابل گیلرمو پرز از مکزیک با نتیجه ۲-۱ شکست خورد.<br />نیکپا با همین نتیجه بر هاروی مایکل از انگلستان غلبه کرد و پیروزی بعدی اش مقابل خوان آنتونیو راموس از اسپانیا، وی را به سکوی سوم المپیک رهنمون کرد.<br />این اتفاق، بازتاب بی نظیری در افغانستان داشت و صدها نفر در فرودگاه کابل همراه با مقامات دولتی به استقبال او رفتند و جشن باشکوهی را برای قهرمان ملی شان رقم زدند.<br />به پاس مدال المپیک، هدایایی از حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان و برخی شرکت ها و سرمایه گذاران بخش خصوصی نصیب نیکپا شد.<br />در بازی های آسیایی گوانگجو، او پس از غلبه بر رقیب ازبکستانی اش در مرحله یک هشتم نهایی مغلوب نماینده تایوان شد و از دور مسابقات کنار رفت.<br />سایر نمایندگان افغانستان<br />در جریان مسابقات جهانی ۲۰۱۱ تکواندو، نثار احمد بهاوی دیگر نماینده سرشناس افغانستان در این رقابت ها در رقابت های وزن ۸۰ کیلوگرم، در آستانه کسب یک مدال جهانی دیگر متوقف شد.<br />او ابتدا از سد وینسنت داک از کنیا عبور کرد. مارلون آونیدو از قیلی پین نیز ۱۴-۶ مغلوب بهاوی شد. سباستین میچو از کانادا هم در گام بعدی به او باخت.<br />بهاوی در یک چهارم نهایی مقابل رامین عزیزوف از جمهوری آذربایجان قرار گرفت و با نتیجه ۰-۰ مغلوب رقیب خود شد. همین پیروزی خفیف، عزیزوف را به مدال برنز جهان رساند.<br />در وزن اول هم عبدالوهاب زازایی بخت زیادی برای کسب مدال داشت . او مقابل قهرمان این وزن به تساوی ۸-۸ رسید اما خودش نصیبی از مدال ها نبرد. عبدالوهاب زازایی ابتدا سمیر آیدینوف از آذربایجان را مغلوب کرد. سپس مقابل سزار مارتینز از دومنیکن به پیروزی رسید. فلاوین فوره از فرانسه هم در برابر زازایی تسلیم شد.<br />زازایی در نبرد برای راهیابی به نیمه نهایی، با نتیجه ۸-۸ مغلوب چوت چاوال تایلندی شد تا از دور مسابقات کنار برود. فرد پیروز در پایان رقابت ها مدال طلا را نصیب خود کرد.<br />در ۵۸ کیلو، محمود حیدری نایب قهرمان مسابقات جهانی ۲۰۰۹ دانمارک هم در آستانه کسب مدال متوقف شد. او ابتدا موسی سیسه از فرانسه را به زانو در آورد. سپس یارلونه استیپه از کرواسی را پشت سر گذاشت. مارسیو از برزیل نیز چاره ای جز تسلیم مقابل حیدری نداشت.<br />حیدری برای مسجل کردن مدال برنز به یک پیروزی دیگر احتیاج داشت اما با نتیجه ۴-۳ به ریو براگانچیا از پرتغال باخت. فرد پیروز، خود روی سکوی نایب قهرمانی رقابت ها ایستاد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-3701286274590537764?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-37846164651547783642011-03-04T00:05:00.000-08:002011-03-04T00:12:15.427-08:00<u><span style="color:#0066cc;"></span></u><a href="http://4.bp.blogspot.com/-XFwIXM--JmI/TXCelPsFUSI/AAAAAAAAAIs/ckrUuV3o1bc/s1600/angelina-jolie-030211-3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5580134301015822626" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-XFwIXM--JmI/TXCelPsFUSI/AAAAAAAAAIs/ckrUuV3o1bc/s320/angelina-jolie-030211-3.jpg" border="0" /></a> <div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-js9OqFFUKj0/TXCeBQfnb6I/AAAAAAAAAIk/5QHb8jyw_M8/s1600/angelina-jolie-030211-2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5580133682756677538" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-js9OqFFUKj0/TXCeBQfnb6I/AAAAAAAAAIk/5QHb8jyw_M8/s320/angelina-jolie-030211-2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-I_OZ_gv0NDo/TXCdthVwevI/AAAAAAAAAIc/-8On5IUoqyY/s1600/angelina-jolie-030211-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5580133343681346290" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 256px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-I_OZ_gv0NDo/TXCdthVwevI/AAAAAAAAAIc/-8On5IUoqyY/s320/angelina-jolie-030211-1.jpg" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-3784616465154778364?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-13504053169449351362011-02-01T05:13:00.000-08:002011-02-01T05:15:53.448-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TUgHbIyzThI/AAAAAAAAAIQ/9gZ8X0O0a8A/s1600/babak.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5568709102042041874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TUgHbIyzThI/AAAAAAAAAIQ/9gZ8X0O0a8A/s320/babak.JPG" border="0" /></a> شماره 79/دوشنبه 11 دلو 1389/31 جنوری 2011<br />گفتگوی بابک سیاووش با رویا زمانی خبرنگار رادیو آشای صدای امریکا:<br />رویا زمانی: آقای بابک سیاووش شما اگر در باره اهمیت وبلاگ برای ما معلومات بدهید؟<br />بابک سیاووش: وبلاگ نویسی درحقیقت یاداشت فردی به روی وب است هرفرد درصورت داشتن انترنت میتوانند یک صفحه ی شخصی رابرای خود رایگان ایجاد کند. ودیدگاه های خود را در قالب وبلاگ بیان کند اما درافغانستان با توجه به سطح پائین سواد وعدم دسترسی جوانان به انترنت و نبود پدیده وبلاگ نویسی در امکان کس های است که در سطح نخبه هستند، یعنی در سطح تمام جوانان نیست به خاطر رشد این پدیده باید دولت وموسساتی که دراین راستا کار میکنند بیشتر کاربکنند تا این پدیده را بشناسانند به جوانان تا جوانان بتوانند از این پدیده به شکل درست استفاده کنند.<br />دراین اواخر ما درافغانستان شاهد سانسور انترنتی هستیم که چندی پیش شماری از باشگاه های انترنتی که درآن مردم میتوانستند به انترنت دسترسی پیدا کنند از سوی وزارت اطلاعات وفرهنگ افغانستان ووزارت مخابرات افغانستان بسته شد ودلیلش را مراجعه جوانان به سایت های غیر اخلاقی گفتند اگر این باشگاه ها نباشند جوانان نمی توانند به انترنت دسترسی پیدا بکنند ودیدگاه های خود را بیان بکنند آنچه دارند ابراز بکنند کس های از انترنت درافغانستان استفاده میکنند که سطح سواد شان بالا است به زبان انگلیسی آشنا هستند اما کسانیکه دسترسی به انترنت ندارند وسطح سواد شان پائین است وبلاگ را نمی شناسند . تقاضای من از موسسات وسرویس های وبلاگ دهی اینست که موسسات وسرویس های وبلاگ دهی بیشتر دراین زمینه کار کنند وبه جوانان وبلاگ دهند تا جوانان افغانستان به این پدیده آشنا شوند قسمیکه درایران سرویس های وبلاگ دهی”پرشین بلاگ” و “بلاگفا” است ودر کشور های دیگر نیز این سرویس ها وجود دارد، سرویس های” بلاگ اسپات” ” ورد پرس” وغیره اگر دولت بیشتر کاربکند وسرویس های وبلاگ دهی را درخدمت جوانان قرار دهد بهتر خواهد بود با سهولت های انترنتی چیزیکه بیشتر و باید دولت انجام دهد که به این وسیله سطح آگاهی جوانان بالا برود و بفهمند بشناسند وبلاگ را، باید باشگاه های انترنتی ساخته شود از طرف دولت رایگان، تاجوانان مراجعه کنند به آنجا و به انترنت دسترسی پیدا کنند به پدیده های وبلاگ وفیس بوک .<br />رویا زمانی: آقای سیاووش به نظر شما چقدر وبلاگ ها مفید است؟<br />بابک سیاووش: صد درصد مفیداست وقتی یک جوان به یک وبلاگ وارد می شود اگر آن وبلاگ وبلاگ هنری است آنچه از هنر میخواهد بگیرد میتوانند استفاده بکنند. اگر آن وبلاگ وبلاگ سیاسی است تمام مسایل سیاست روز در آن باز تاب داده می شود واگر وبلاگ اقتصادی باشد میتواند برای بلند بردند معلومات اقتصادی خود ازآن استفاده کند وصددرصد در رشد ظرفیت جوانان و بلند بردن معلومات شان بسیار مؤثر وکارا است.<br />رویا زمانی: درباره ی وبلاگ خود بگوئید آقای سیاووش؟<br />بابک سیاووش: وبلاگ من یک وبلاگ هنری است به نام “وبلاگ گذرگاه هنر” که من بیشتر مسایل هنری را در وبلاگ خود مطرح می سازم، همان هفت شهر را وبلاگ من در خود دارد و بیشتر مسایل را که من در وبلاگ خود بیان می کنم در باره هنر موسیقی , سینما, تیاتر, خط ,رسم ,عکس وغیره است در وبلاگ من بیشتر بخش هایش را درباره ی هنرمندان موسیقی افغانستان اختصاص دادیم در باره ی زندگی وکار های هنری شان است.<br />رویا زمانی: جهان سپاس وتشکر ازشما؟<br />بابک سیاووش: سپاس از شما هم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1350405316944935136?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-58438530785928772852011-01-25T07:10:00.000-08:002011-02-11T19:38:44.975-08:00<div dir="rtl" align="right"><strong>یاد آوری:تحت عنوان فوق در گرامیداشت از در یافت تقدیر نامه در جه سوم صفحه ی مبارزه با ایدز ارمغان ملی که متصدی آن بابک سیاووش میباشد مجله بلی ار گان نشراتی معینیت جوانان وزارت اطلاعات وفرهنگ مصاحبه با بابک سیاووش انجام داده که به توجه خوانندگان میرسد:</strong></div><div dir="rtl" align="right"><br />بابک سیاووش چهره ممتاز و خبرنگار جوان مستعدیکه با کار شایسته مطبوعات اش در آسمان مطبوعات کشور درخشید بتاریخ 4 عقرب از سوی موسسه فیوچرز گروپ، وزارت اطلاعات و فرهنگ، صحت عامه تقدیر نامه مقام سوم را در میان دیگر نشرات چاپی کشور بخاطر انعکاس مطالب آگاهی از ایدز و اچ آی وی به نشریه آزاد و ملی (ارمغان ملی) مطالب داغ روز را به شیوه خاص رسانیده و بالاثر تلاش آن اقبال چاپ میفت و در محراق توجه قرار گرفت ما این موفقیت را به جناب محترم داود سیاووش شخصیت مدبر و مدیر مسوول و صاحب امتیاز ارمغان ملی و دست اندرکاران شان، خاصتاً به جوان عزیز و پر کار بابک سیاووش تبریک میگویم.<br />جهت آگاهی عزیز خوانندگان برسانیم که بابک سیاووش کار مطبوعاتی اش را از صنف هفتم با ارسال مطالب برای اطفال آغاز کرده، آرام، آرام رشد نمود و طی پرسش اظهار میدارد: من با سعی و تلاش و علاقمندی که به مطبوعات دارم، آرزومندم، ژورنالیست باشم که داغ ترین مطالب روز را جمع آوری و جالب ترین آنرا بشکل بهتر آن انعکاس دهم و در ردیف ژورنالیستان مبتکر قرار گیرم و ضمناً یک همکار قلمی خوب برای مجله (بلی) ارگان نشراتی معینیت امور جوانان باشم.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-5843853078592877285?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-31603050764052208892011-01-15T07:16:00.000-08:002011-01-15T07:21:24.335-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TTG7MaVzTdI/AAAAAAAAAII/sWPQSN03v_E/s1600/2012.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5562432836682862034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 216px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TTG7MaVzTdI/AAAAAAAAAII/sWPQSN03v_E/s320/2012.jpg" border="0" /></a> شماره 78/یکشنبه 26 جدی 1389/ 16 جنوری 2011<br /><div>در جريان كنفرانسي كه اخيرا در كاليفرنيا برگزار شد، گروهي از دانشمندان سازمان ناسا در آمريكا فيلم علمي خيالي «۲۰۱۲» ساخته رولند امريك را از نظر علمي چرندترين فيلم تاريخ سينما معرفي كردند.<br />به نوشته روزنامه بريتانيايي گاردين، فيلم ۲۰۱۲ كه فيلمي تخيلي درباره حوادث طبيعي و ويراني كره زمين است از نظر فروش در گيشه نسبتا موفق بود. بودجه ساخت اين فيلم كه در سال ۲۰۰۹ به روي پرده رفت حدود ۲۰۰ ميليون دلار بود، ولي از محل فروش تکت بالغ بر ۸۰۰ ميليون دلار درآمد از آن كسب شد.<br />حوادث اين فيلم كه در روز بيست و يكم دسامبر سال ۲۰۱۲ اتفاق ميافتد بازگويي احيا رابطه زناشويي يك زوج است و در شرايطي اتفاق ميافتد كه كره زمين در معرض خطر نابودي كامل قرار ميگيرد. دليل نابودي كره زمين انتشار مواد سمي ناشناخته در جو كره زمين عنوان ميشود كه اولين بار در يك منطقه تفريحي كه محل اقامت اين زوج است مشاهده ميشوند.<br />مديران بخش مطالعات جوي ناسا در اين كنفرانس اعلام كردند: «اين فيلم يكي از نمونه هاي بارز بي توجهي به علم و ارائه نادرست مفاهيم علمي در هاليوود است. تهيه كنندگان اين فيلم در حقيقت از نگراني افكار عمومي در مورد «احتمال پايان حيات» بر روي كره زمين بهره برداري كرده اند.»<br />بنا بر تقويم تمدن ماياها كه ساكنان باستاني منطقه مركزي قاره آمريكا بودند حيات بر روي كره زمين در تاريخ ۲۱ دسامبر سال ۲۰۱۲ بالكل از ميان ميرود.<br />روزنامه گاردين يادآوري ميكند كه يكي از دلايل تمركز ناسا روي كاستيهاي اين فيلم از نظر علمي و صحت و سقم آن ظاهرا انبوه نامه هايي است كه اين موسسه از مردم در همين زمينه دريافت كرده است.<br />به گفته مسئولان ناسا، در يك سال اخير كه از زمان پخش اين فيلم ميگذرد اين سازمان تعداد زيادي نامه از سوي مردم كه نگران پايان حيات كره زمين هستند دريافت كرده است. به همين خاطر مسئولان ناسا ناگزير شده اند كه وبسايتي جداگانه براي روشنگري در مورد اين شايعات و خرافات راه بيندازند. ناسا در گذشته هيچ گاه مجبور نشده بود كه به «يك چنين شكل سازمانيافته اي» با خرافات به ظاهر علمي مبارزه كند.<br />به نوشته روزنامه گاردين، در اين كنفرانس دانشمندان ناسا همچنين تعداد ديگري از فيلم هاي علمي خيالي را به خاطر كاستيها و ضعفشان از نظر علمي مورد انتقاد قرار داده اند، از جمله «پسفردا»، «روز ششم»، «واكنش زنجيرهاي» و «آتشفشان».<br />كارشناسان ناسا همچنين گرچه پيشتر به نوعي مضمون فيلم «آخرالزمان» يا آرماگدون با بازي بروس ويليس را تاييد كرده بودند، در اين كنفرانس علمي نام اين فيلم را هم در فهرست توليدات بي پايه و اساس هاليوود قرار دادند.Ÿ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-3160305076405220889?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-66434371693700191552011-01-15T07:09:00.000-08:002011-01-15T07:15:44.376-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TTG5-9mV72I/AAAAAAAAAIA/PKpNswiQebs/s1600/hoosh.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5562431506117685090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 222px; CURSOR: hand; HEIGHT: 236px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TTG5-9mV72I/AAAAAAAAAIA/PKpNswiQebs/s320/hoosh.jpg" border="0" /></a> شماره 78/یکشنبه 26 جدی 1389/ 16 جنوری 2011<br /><div>از آنجا که ضریب هوشی انسان های معمولی بین ۸۵ تا ۱۱۵ است، فردی که ضریب هوشی ۲۵۰ داشته باشد، قطعا نابغه محسوب می شود.<br />ویلیام جیم سایدیس، باهوش ترین فرد تاریخ بود که توانست در یک سالگی بنویسد، در ۵ سالگی به ۵ زبان رایج دنیا صحبت کند و در ۱۱ سالگی استاد دانشگاه هاروارد شد. سایدیس در سال ۱۸۹۸ در آمریکا به دنیا آمد و در سن ۴۶ سالگی نیز از دنیا رفت.<br />او توانایی خارق العاده ای در یادگیری ریاضیات و زبان داشت. اولین بار به خاطر رشد مغزی زود هنگام نامش بر سر زبان ها افتاد و بعدها به خاطر تمرکز بر روی ذهنش به شهرت رسید اما در نهایت خود را از انظار عمومی دور کرد و از ریاضیات هم دلزده شد ریاضیات نیز عقب کشید و با چندین نام مستعار مطلب می نوشت. از دیگر ویژگی ها او این است که می توانست در ۱۸ ماهگی نیویورک تایمز بخواند و در ۸ سالگی به ۸ زبان صحبت کند. جالب اینکه بعدها خودش زبان دیگری را به وجود آورد که نامش را VENDERGOOD گذاشت.<br />ناگفته نماند، ضریب هوشی انسان های نابغه بین ۱۵۵ تا ۲۰۰ است ولی سایدس در این زمینه رکورد باهوش ترین های دنیا را شکسته است. برای نمونه بد نیست بدانید که ضریب هوشی گالیله را ۱۸۰ تخمین می زنند و ضریب هوشی بیل گیتس بنیان گذار شرکت نرم افزاری مایکروسافت نیز ۱۶۰ است.Ÿ<br />انترنت</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-6643437169370019155?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-18495898675080162592010-12-26T21:37:00.000-08:002010-12-26T21:39:11.793-08:00<div dir="rtl" align="justify">شماره 77/یکشنبه 5 جدی 1389/26 دسمبر 2010<br />هر سال با فارغ شدن جوانان از صنف دوازدهم به لشکر بیکاران افزوده میشود و فارغان موسسات تحصیلات عالی نیز صد فیصد به کار جذب نمیشوند. این جوانان که پول ندارند در مقابل آرزو های بزرگ دارند، آنان میخواهند لباس مناسب بپوشند، غذای کافی بخورند، سپورت نمایند، وظیفه آبرومند داشته باشند، به لسان های خارجی بلدیت داشته باشند، کمپیوتر بیاموزند، تشکیل خانواده بدهند و در زندگی شخصی و اجتماعی دارای جایگاه لازم بوده، برخوردار از حقوق مدنی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی باشند. اما در مقابل با جیب خالی و در شرایط بیکاری مأیوسانه به مشکلات اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و مدنی شان مینگرند. هیچ گزارش روی کاغذ اجراآت دولت، هیچ وعده به اصطلاح سر خرمن مسوولان مملکت و هیچ پلان و برنامه روی کاغذ آنان را مجاب نمیسازد و با این حال تفاوت فاحش سطح زندگی برخی جوانان پولدار با این جوانان بیکار باعث عقده های خطرناکی در اجتماع میشود. عدۀ از این جوانان را طالبان و القاعده با پرداخت پول جذب نموده به صفت هیزم جنگ مصرف میکنند. تعداد دیگر اطفال و جوانان را طالبان و القاعده از خانواده ها گرفته حتی با تلقین بیزاری از زندگی به عملیات انتحاری می کشانند. هیچ مادر و پدر آرزو ندارد فرزندش در جنگ کشته شود، اما فقر، گرسنه گی و آواره گی باعث رضایت خانواده ها در رفتن فرزندان شان به جنگ میشود، که تعداد زیاد اطفال در جنگ کنونی افغانستان سلاح به دست دارند.<br />تعدادی از جوانان افغانستان دچار تروما، گریف و اعراض و علایم ضربه های روانی ناشی از جنگ و فقر و افلاس اند و عدۀ از این جوانان به مواد مخدر روی آورده اند. در فضای نمناک و آلوده به کثافات در زیر پل شاه دو شمشیره ده ها جوان میان کثافات خوابیده و در گذشته این جوانان معتاد در ویرانه های خانه فرهنگ به دزدی و سرقت اموال مردم محل دست میزدند.<br />حکومت باید از خواب بیدار شود و پروژه های بزرگ و کوچک را به خاطر کاریابی به جوانان در مرکز و ولایات احداث کند. از توانایی این جوانان در کوتاه مدت در پروژه های کوچک مواد غذایی در مقابل کار در پاک کاری جوی ها، غرس نهال ها، پاک کاری جاده ها و خیابان ها، حفر چاه ها و غیره میتوان استفاده نمود.Ÿ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1849589867508016259?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-39079704870611638932010-12-26T21:36:00.000-08:002010-12-26T21:40:14.009-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TRgmh-DgA4I/AAAAAAAAAHw/czc5r3tfIeE/s1600/marc.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5555232505396724610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 162px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TRgmh-DgA4I/AAAAAAAAAHw/czc5r3tfIeE/s320/marc.JPG" border="0" /></a> قسمت آخر<br />ترجمه: صفیه تقی خانی<br />شماره 77/یکشنبه 5 جدی 1389/26 دسمبر 2010<br />در میان دریاهای جنوبی<br />سرنشینان کشتی ها تا جزیره «بی نی تان» را که اکنون در قلمرو سنگاپور قرار دارد، به سلامت رفتند؛ اما به علت تأخیر در حرکت کشتی آنها نتوانستند در فصل باد های موسمی به آنجا برسند تا به خلیج بنگال عزیمت نمایند. ناگزیر صلاح در این دیدند که تا فصل بعدی دریانوردی که پنج ماه دیگر آغاز می شد، در همانجا منتظر بمانند.<br />آنها نزدیک قسمت شمالی جزیره سوماترا که جایگاه کافور، پیله و میخک بود چادر های خود را بر پا داشتند.<br />مارکو در سوماترا دید که مردم چگونه مغز درخت خرما را با سوراخ کردن آن بیرون آورده و از آنها برای ساختن نیزه استفاده می کنند. این نیزه ها آنچنان سخت و تیز بودند که احتیاجی به اینکه نوک آنها را با فلز مسلح کنند و یا با تیغ تیز نمایند، نداشت.<br />مارکو برای آشنا شدن با ساخت این نیزه ها علاقه و توجه بسیار نشان داد، بدین جهت مردم سوماترا به آنان مشکوک شده و رفتار دوستانه ای با آنها نداشتند. بعضی اوقات به آنها غذا و مایحتاج می فروختند و گاه نیز از انجام معامله خودداری می کردند.<br />جهانگردان ونیزی با دیدن روش غیر دوستانه بومیان به این نتیجه رسیدند که لازم است پنج قلعه که اطرافش با سنگ سد چوبی احاطه شده باشد، در آنجا بسازند. با وجود این چندین نفر در جنگ با مهاجمین بومی کشته شدند و از همۀ اینها غمبار تر این بود که پس از متارکه، تعداد زیادی از افرادیکه زنده ماندند، گم شده بودند.<br />سرانجام وقتی که هوا برای مسافرت دریایی مساعد شد، گروه کمی از افراد سفر شان را به سمت سیلان –که امروزه سریلانکا خوانده میشود- ادامه دادند.<br />آنها همچنان از شمال تا سواحل غربی هند رفتند و ما رکو در پی یافتن این مسأله بود که چرا ستاره قطبی که در آسمان سوماترا دیده نمی شد، به تدریج بالا می آید و در آسمان ظاهر میگردد.<br />الاخر به هرمز رسیدند، در آنجا خبری دریافت کردند که بسیار غیر منتظره و نا به هنگام بود، آنها دریافتند که ارغوان خان یعنی همان خانی که پرنسس کوکاجین میرفت با او ازدواج کند، در سال 1291، حتی بیش از اینکه پیک های او به پکن برسند، در گذشته است.<br />در این موقع رقبا بر سر اینکه کدام یک باید جانشین وی شوند، درگیر جنگ داخلی شده بودند و آخر الامر غازان خان فرزند ارغوان خان فرمانروایی خاور میانه را بدست گرفته بود و خوشحال بود که با پرنسسی از خویشاوندان سلطنتی ازدواج می کند.<br />در دربار غازان خان خوش آمد گرمی به این گروه گفته شد. از آنجا که غازان خان به نیکی و حسن شهرت معروف بود، کوکاچین از این پیشامد ناراضی نبود.<br />پرنسس که در این مدت با پولو ها مأنوس شده بود، آنها را بسیار دوست داشت. همین که زمان مراجعت به کشورشان فرا رسید، از غم دوری آنها گریست.<br />سر انجام در خانه<br />در بازگشت به ونیز آنها در سر راه خود نتوانستند به آکر بروند؛ چون اعراب بار دیگر آنجا را گرفته بودند، ولی غازان خان به آنها جواز عبوری داده بود تا بتوانند سفر شان را از طریق بندر طرابوازان در دریای سیاه ادامه بدهند.<br />از آنجا به بعد سفر دریایی ساده ای داشتند، اول به قسطنطنیه، بعد هم به ونیز رفتند.<br />در سال 1295 پولو ها وارد ونیز شدند. یکسال پیش از آن، خان بزرگ گوبلای قاآن در کاتی در گذشته بود (گرچه خبر مرگ وی خیلی زود تر به غرب رسیده بود).<br />با مرگ گوبلای قاآن، دوران طلایی امپراطوری تاتار نیز به پایان رسید.<br />بازگشت پولو ها به زاد گاه خویش، مانند بازگشت مسافرین عادی و معمولی نبود، چون هیچکس فکر نمیکرد، آنها بار دیگر به ونیز باز گردند. سالها پیش از بازگشت آنها، اموال و دارایی شان را بین بازماندگان شان تقسیم کرده بودند و اکنون این بازماندگان راضی نبودند اموالی را که تصاحب کرده بودند، به صاحبان اصلی باز گردانند.<br />پولو ها با لباسهای ژنده و آلوده، که بیشتر شباهت به تاتار ها داشت وارد ونیز شدند، مردم به آنها به چشم بیگانه ای فقیر و بی چیز نگاه می کردند.<br />پولو ها که وضع را چنین دیدند، ضیافت مجلل و با شکوهی ترتیب دادند و بسیاری از محترمین شهر را دعوت کرده بودند. آنگاه جواهرات قیمتی که در لابلای لباسهای ژنده و پاره خود مخفی کرده بودند، بیرون آوردند، قسمتی از آن را به فقرا و مستمندان دادند. ونیزی ها وقتی این صحنه را دیدند، از برخورد سرد خود پشیمان شدند و بدین ترتیب پولو ها دوباره در ونیز اقامت گزیدند و زندگی آرامی را آغاز کردند.<br />مارکو به جز طلا و جواهرات چیز های عجیب دیگری هم از این سفر طولانی به همراه آورده بود؛ از آن جمله یک تکه پنبۀ نسوز، یک نمونه از موهای گاو نر، یک تکه مغز خرمای هندی، مقداری تخم درخت سرخ –که در هوای سرد ونیز قابل رشد نبود- سر و پای خشک شدۀ آهوی ختن، میمون مومیایی شده –که بسیار مصنوعی به نظر میرسید مثل یک آدم کوتوله- و یک مشت خاک سرخ شفا بخش از معبد سنت توماس هند. اما مهمترین چیزی که او با خود آورد، یادداشتهایش بود، که مطالب جالب و تازه ای در باره مسافرت دور دنیا و مردمان گوناگون و شیوه زندگی آنها در آن ضبط گردیده بود. (که به توجه خوانندگان عزیز در چند بخش رسید)<br />پایان<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-3907970487061163893?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-31747211992519111832010-12-19T06:32:00.000-08:002010-12-19T07:24:18.540-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TQ4i_Tfe-GI/AAAAAAAAAHk/J7fZGyNGL2s/s1600/Picture%2B024.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5552413861553829986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 278px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TQ4i_Tfe-GI/AAAAAAAAAHk/J7fZGyNGL2s/s320/Picture%2B024.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right">مسوول صفحه بابک سیاووش شماره (76)28 قوس 1389/ 19 دسامبر 2010</div><br /><div dir="rtl" align="right">5<br />پرندگان، حيوانات و ادويه ها<br />ماركو هر گز از ديدن چيز هاي تازه، چه آنهايي راكه در هنگام شكار آهوي خُتن در ميان كوههاي تبت مي ديد و يا در موقع دريانوردي بين 7448 جزيره درياي چين كه عطر درختان معطرش روي آب شناور بود، ديده بود، احساس خستگي نميكرد و با دقت و كنجكاوي به آنها مينگريست. او تمام آن چيز هايي كه برايش جالب بود، مثل سرزمين ها، آب و هوا، مردم و نوع لباسها، غذا ها، حيوانات، پرندگان، افسانه ها و داستان ها، همه را يادداشت ميكرد. به زودي دريافت كه اين ادويه هاي خارجي از كجا و چگونه مي آيند و بالاخره نكته اي را كه براي بازرگانان اروپا مدتها بصورت معمايي باقي مانده بود، حل كرد و منبع توليد ادويه هاي گرانقيمت شرق را كشف نمود. از سوي ديگر در همان ايام نيكولو پدر ماركو تاجر معروفي شده بود، به تجارت كالاهاي كلان مي پرداخت، كه تصور چنين معاملاتي براي اهالي ونيز دشوار بود و ماركو از اين جهت راضي بنظر ميرسيد. يكي از كالاهاي نفيس كاتي، توليد ابريشم طبيعي و نفيس بود، در كاتي پيله هاي ابريشم دور درختان توت را كه در كنار جاده ها كاشته بودند، ميخريدند و كارگران در شهر با نخ هاي طلايي كه از پيله هاي ابريشم بدست آمده بود، از آنها پارچه هاي زربفت مي بافتند. در تمام ايامي كه پولو ها در كاتي بودند، گوبلاي قاآن هر گز تمايلي به مسيحي شدن نشان نداد و پولو ها از اين جهت بسيار مأيوس و دلسرد شدند. گوبلاي قاآن مايل بود كه مذاهب مختلف را بپذيرد و به تمام آنها به خصوص و مسيحيت حتي از بودائي ها –كه مذهب بيشتر چيني ها بود- احترام مي گذاشت. گوبلاي قاآن و هم چنين اعيان و درباريانش بار ها گفته بودند كه به نظر آنها دين مسيحيت برتري ويژه اي نسبت به اديان ديگر ندارد. همچنان سالها، پشت سر هم سپري ميشد و اين سه ونيزي در فكر بازگشت به موطن و ديار خود بودند. گرچه گوبلاي دلش نمي خواست كه آنها به زادگاه خود مراجعت نمايند. او خدمت پولوها را بسيار مفيد ميدانست و از سوي ديگر باطناً نميخواست كساني را كه در طي اقامت طولاني خود اطلاعات وسيعي از كشور داري او بدست آورده اند، رها سازد تا اطلاعات خود را به كشور هاي خارجي ببرند. او فكر ميكرد ممكن است كه از اين آگاهي عليه او استفاده شود. ولي بعد ها فرصتي پيش آمد و گوبلاي اجازه داد كه پولو ها از خدمتش مرخص شده و به زادگاه خود ونيز باز گردند. «خدا حافظي پولو ها از خان بزرگ» در سال 1292 ميلادي پيك هاي مخصوص خان از منطقه خاور ميانه «ارغوان» كه برادر زاده گوبلاي قاآن بود، وارد پكن شدند؛ آنها خبر مرگ ملكه «بولاگان» همسر ارغوان را آورده بودند. ملكه بولاگان وصيت كرده بود كه پس از او تنها يكي از اعضاي خانواده سلطنتي خودش ميتواند ملكه بشود. بنابراين گوبلاي قاآن يك عروس مناسب براي ارغوان انتخاب كرد. پيكها در موقع مراجعت به سبب جنگهاي داخلي كه بين خانه هاي تاتار در گرفته بود، جاده ها را ناامن تشخيص دادند و به اين جهت از خان بزرگ درخواست كردند كه در صورت امكان اجازه داده شود از طريق دريا بازگردند و تقاضا كردند كه ماركو، پدر و عمويش را به عنوان راهنما به همراه خود ببرند. و بدين گونه سه مسافر ونيزي در آخرين مرحله مأموريتشان براي خان بزرگ سفر دريايي خود را از بندر زيتون «آمو» آغاز كردند. خان بزرگ به آنها جواز عبور داده بود و آنها به اتكاي آن ميتوانستند آزادانه در قلمرو حكومت خان سفر كنند و به هر كجا كه مي رفتند از آنها و همراهانشان پذيرايي به عمل مي آمد. توشه راه نيز به حد كافي در اختيار شان گذارده بودند. پولو ها به همراه خود، نامه اي هم از طرف خان بزرگ براي پاپ و ديگر رهبران مسيحي مي بردند كه شرح وظايف آنها به عنوان همراهان پرنس كوكاچين تا دربار داماد –كه در ايران بود- در آن نوشته شده بود. آنها سفر دريايي خود را با يك ناوگان كه از چهارده كشتي تشكيل مي شد، آغاز كرده و ادامه دادند. اين كشتي ها با آنچه كه مدتها پيش در بندر هرمز در خليج فارس ديده بودند تفاوت اساسي داشت. كشتي هايي كه در آمو بودند هر يك چهار دكل داشت، بعضي از آنها آنقدر بزرگ بودند كه به بيش از 250 خدمه نياز داشتند، براي ساختمان اين كشتي هاي محكم، الوار هاي دو لايه را با ميخ به هم متصل كرده و در داخل و خارج آنرا با مخلوطي از چسپ و كنف خورد كرده و شيره درخت طوري چسپانده بودند، كه آب به درون آنها نفوذ ننمايد و اين مخلوطي كه در چسپاندن الوار ها بكار رفته بود، به خوبي قير بود. اين كشتي ها توسط تيغه هاي محكمي به سيزده قسمت جداگانه تقسيم شده بودند تا اگر بدنه كشتي به صخره اي برخورد كرد، يا در اثر حمله نهنگ صدمه ديد (پيش از اين، از اين حوادث بسيار اتفاق افتاده بود) آن قسمت آسيب ديده از بقيه كشتي كنده ميشد تا اينكه دو باره تعميرش كنند. عرشة كشتي فضاي كافي براي حد اقل شصت كابين داشت و دو قايق كوچك در بيرون كشتي به بدنه آن زنجير شده بود كه در مواقع اضطراري از آنها استفاده نمايند. دريانوردان معتقد بودند كه چنانچه پيش از سفر دريايي شخصي با بالون به هوا رود و پرواز خوبي داشته باشد، آنها هم مسافرت موفقيت آميزي خواهند داشت.● </div><br /><div dir="rtl" align="right">بقيه در آينده</div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"><a href="http://www.armaghan-e-melli.af/spip.php?article673">(4)سفرهاي ماركوپولو</a><br />شماره( 75 ) 12 قوس 1389 / 12 دسامبر 2010<br />در دربار گو بلاي قاآن<br />گوبلاي نيز مانند نيا كانش تاتارها كه زندگي شان در سرزمين هاي وسيع آسياي شمالي آزادانه سپري شده بود، دوست داشت درفضاي آزادانه زندگي وچون ساير تاتار ها بشكار وتاخت وتاز با اسپ بپردازد بعد از پيروزي تاتار ها درجنگ با چيني ها ، گوبلاي امپرا طور چين شد . چيني ها داراي تمدني كهن بودند آنها اخترا عات چشمگيري درعلم ، وهمچنين كار هاي شگرفي درهنر داشتند. دولت آنها سازماندهي خوبي داشت. چيني ها علاقمند بودند كه امپرا طور شان زندگي مجلل وبا شكوه در خور تمدن كهن داشته باشد. گوبلاي ميدانست كه چيني ها قلبا از احساس شكست خود دربرابر تاتار ها عصباني وشرمگين هستند ، زيرا به نظر آنها ،تاتار ها مردمي صحرا نشين ودوراز تمدن بودند واينكه تاتارها سرزمين شان را تصرف كرده اند ، خودرا ملامت مينمودند. اما گوبلاي كه به بخش بزرگي از امپراطوري چين فرمانروايي ميكرد، در اداره امور سرزمين هاي تحت تصرف خويش موفق بود . قصر زمستاني گوبلاي درپكن قرار داشت. سقف اين قصر بسيار بلند ودر هرسوي آن پلكانهاي مرمرين ديده ميشد. نقاشي هاي خوش نقش بارنگهاي خيره كننده قوس وقزح به ديوارها نصب كرده بودند. سقف قصر از طلا ونقره مزين شده بود و با تصاوير از مناظر جنگ ها، پرندگان، حيوانات وبه ويژه تصوير اژدها زينت يافته بود. گوبلاي قا آن ضيافت هاي باشكوهي ترتيب ميداد ، درسال نو وهم چنين زادروز خود چهل هزار مهمان دعوت مي كرد وبراي او هداياي نفيس وبا ارزش مي آوردند . در يكي از مهماني ها ، در ميان هدايا ، اسپ سفيد زيبا به چشم ميخورد . در تمامي مهماني ها پنج هزار فيل كه به آنها تن پوش هاي گلدوزي شده مي پوشانيدند و ظروفي از طلا و نقره و همچنين جامه هاي سفيد رسمي براي مهمانان آورده مي شد، وجود داشت. گله اي از شتر ها نيز با محموله اي از غذا و نوشابه پيش مي آمدند. موقعي كه مهماني با شكوه خان بزرگ شروع مي شد، نوازندگان و رامشگران و شعبده بازان برنامه هايشان را در حضور مهمانان اجرا مي كردند. خان بزرگ شكار حيوانات را بسيار دوست داشت و برايش چندين پلنگ و سياه گوش و هم چنين شير هايي براي شكار گراز، گاو نر، خرس، گور خر و گوزن تعليم و تربيت كرده بودند. شير ها را در قفس هاي مخصوص بر روي ارابه ها سوار مي كردند، در هنگام شكار يك سگ نيز همراه آنها رها مي شد. گروه بزرگ شكار گوبلاي قاآن را اغلب بيست هزار شكار چي و ده هزار شاهين دار همراهي مي كرد، وقتي گوبلاي پير تر شد براي شكار سوار بر فيل مي شد و به شكار گاه ميرفت. به نظر ماركو هيچ كاري لذت بخش تر از شكار نبود. مشاهدات ماركو در كاتي ماركو بيست سال در خدمت خان بزرگ بود، او سفرنامه مفصلي در ارتباط با مشاهدات و مسافرت هاي خود در قلمرو امپراطوري خان و خارج از آن نوشت. يكي از مسايلي كه نظر ماركو را جلب كرده بود اين بود كه مردم چين چگونه اسكناس را درست كرده و آن را رواج دادند. در ونيزو ساير قسمتهاي اروپا ، مردم ازپول كاغذي استفاده نمي كردند وماركو تنها سكه هايي از طلا ونقره وساير فلزاتي را كه تا آنزمان ضرب شده بود، مي شناخت. چيني ها از پوست درختان توت ، اسكناس درست مي كردند ، آنها ابتدا پوست درخت را مي كندند وبعد خرد مي كردند ومي سائيدند وبه كمك چسپ ، آن هارا بصورت ورقه هاي بزرگ كاغذ در مياوردند. سپس آنهارا بشكل مستطيل ميبريدند اندازه هاي مختلف اين كاغذ هاي مستطيل شكل ، ارزشهاي پولي متفاوتي داشت. پيش از اينكه آنها را به جريان بياندازند، روي هرقطعه از كاغذ ((مهر)) خان بزرگ را ميزدند. ماركو همواره به خدمات پستي مرسوم دركاتي باديده تحسين مينگريست. نامه ها توسط پيك هاي سوار ، يا قاصد ها وچاپار هاي پياده بدست مردم ميرسيد . حدود ده هزار چاپارخانه ها ، به فاصله چهل كيلو متر وجود داشتند ، ولي در مناطق كم جمعيت ونواحي صحرايي فاصله آنها از هم دور تر بود. پيكهاي خان بزرگ ، درطول مسافرت ، از امكانات رفاهي برخوردار بودند . شبها سه اطاقي هاي راحت در اختيار داشتند ودر حالتهاي اضطراري آنان ميتوانستند درروز سيصد تا پنجصد كيلومتر راه را طي كنند. درامتداد دو چاپار خانه ، بفاصله هر پنچ كيلومتر ، محل هايي بنام (( ايستگاه تعويض)) وجود داشت ، هريك از اين پيك ها بيشتر از پنچ كيلومتر راه طي نميكردند ، پيك ها در اين ايستگاهها منتظر پيك قبلي مي ماندند ، وهر پيكي زنگي بهمراه داشت ورود خود را با به صدا در آوردن زنگ به اطلاع نفر بعدي ميرساند. پيك با شنيدن صداي زنگ خود را آماده ماموريت مي ساخت. يك پيغام در حالت سفر عادي ممكن بود ده روز طول بكشد تا به مقصد برسد ، ولي در مواقع فوري وضروري فقط يك شبانه روز بطول مي انجاميد، و به اين ترتيب خان بزرگ ، هميشه در جريان حوادثي كه در محدوده امپرا طوري اورخ ميداد ، قرار مي گرفت ، واگر امكان حمله دشمن درميان بود ، خيلي سريع وزود از آن آگاه مي گرديد. شهر كين ساي فزون بر مواد غذايي در اين بازارها هرنوع كالاي تفنني وكمياب نيز يافت ميشد. مشتريان براحتي مي توانستند ، هرچه را كه مورد علاقه شان است بيابند و بخرند. همچنين در اين بازارها عده اي كه عنوان (( امين بازار)) را داشتند به مغازه ها سركشي ميكردند واگر اختلافاتي بين مشتري وفروشنده بوجود ميآمد ، بي درنگ منصفانه حل وفصل مي نمودند از ميان تمام شهر هاي كه ماركو در كتابش تعريف كرده ، مشهور ترين وزيبا ترين آنها ((كين ساي)) بوده ، همان ((بهشت روي زمين )) كه امروزه آنرا هنگ چو مي نامند. دور تا دور اين شهر خندق هاي عميقي حفر شده بود وشهر را چون يك در ياچه اي در ميان گرفته بود ، ورود خانه اي در داخل آن جريان داشت. دوازده هزار پل به صورت يك شبكه وسيع ومتقاطع ارتباط آن را برقرار مي ساخت ، ومانند شهر ونيز قايق هاي زيادي در آن رفت و آمد مي كردند. خيا بانهاي اصلي وكانال بزرگ آن به طور موازي در امتداد شهر قرار داشتند ودر ميان آنها دوبازار خريد وجود داشت ، كه سه روز در هفته هرنوع گوشتي كه ميخواستند در آنها عرضه مي شد. گوشت جانوران وحشي ، مرغان خانگي ، حيوانات اهلي ، ماهي تازه ، ماهي قزل آلا ، حتي گوشت سگ! در آنها يافت مي شد. وهم چنين سبزيجات تازه وميوه از قبيل هلو، گلابي ، انگور، درفصل خودش عرضه ميگرديد. به افراد خواندن ونوشتن ميآموختند. در كنار در ياچه ، معابد ، صومعه ها و عمارات با شكوه وباغ هاي فرح بخش قرار گرفته بود. در آنجا دوجزيره وجود داشت كه به صورت پارك عمومي بود. درهريك از آنها رستوراني دايركرده بودند با ظرفيت پذيرايي ضيافت هاي صد نفره كه جشن عروسي را در آنها برگزار مي كردند. ماركو ، گردش روي در ياچه رابا قايق هاي تفريحي زيبا ، مشا هده مناظر ساختمانهاي خوش نقش ونگار ، كه درختان تناوري آن ها را درميان خود گرفته بود را لذت بخش ترين تفريح مي دانست . گردش با قايق تفريحي براي همگان ميسر بود مردم (( كين ساي)) نيك طبع ، بشاش ومهمان نواز ومهربان بودند واز نظر ماركو ، زنان آنجا در مجموع نيك سيرت بودند. پيش از اينكه تاتارها اين شهر رافتح كنند ، در زمان پادشاهي مانزي پايتخت كشور چين بود ، اين شهر از حيث شكوه وعظمت باقصر امپراطوري درپكن برابري مي كرد. آخرين بار كه ماركو به همراه يك ثروتمند چنيني – كه با پادشاه پيشين نيز روابطي داشت- اطراف كين ساي را تماشا كرد ، اين شهر به صورت ويرانه اي درآمده بود ، بيشه ها و باغهاي تفريحي تبديل به بياباني از علف هاي هرزه وخودرو شده بودند.Ÿ بقيه در آينده</div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"><a href="http://www.armaghan-e-melli.af/spip.php?article653">سفرهاي ماركوپولو</a><br />شماره 74/يكشنبه 14 قوس 1389/ 5 دسمبر 2010<br />3<br />در بام دنيا (پامير)<br />هنوز ماركو از گرماي كشنده بندر هرمز ضعيف و ناتوان بود، كه مسافرت آنها در خشكي همانند كابوس شروع شد. مسير آنها كوير و شوره زار بود و تا چشم كار ميكرد صحراي بي آب و علف بود، حتي آب براي خوردن به سختي پيدا ميشد، فقط گاهي چاله هايي از آب مي يافتند، بعضي وقتها پولوها مجبور بودند آب يك هفتة خود و حيواناتشان را به همراه داشته باشند و با حد اقل مقدار جيره بندي سر كنند.<br />آنان همچنان به سمت شمال و شرق پيش مي رفتند، سلسله كوه هاي عظيمي كه در قلب آسيا قرار داشت نمايان مي شد، هواي كوهستاني سبب شد كه حال ماركو روز به روز بهتر گردد.<br />آنها كم كم به محلي رسيدند كه نام آنجا «بالاشان» بود و چون در قلمرو حكمران آنجا منابع ياقوت و لعل بدخشان به وفور يافت مي شد، فرمانروا داراي ثروت سرشار بود.<br />وجود آبشار ها و رودخانه هايي با ماهي هاي قزل آلا، گلها و چمن ها باعث شده بود كه گرماي هوا به تدريج كاهش يابد. آنها در مسير حركت خود به جلگه پامير رسيدند، آنجا «بام دنيا» ناميده مي شد. به ماركو گفته شده بود كه بلند ترين كوههاي دنيا در آنجا واقع است و اين موضوع تقريباً درست بود.<br />ماركو از اين متعجب بود كه مي ديد در اين ارتفاع غذا به خوبي پخته نميشود. به نظر ميرسيد كه آتش، حرارت و سوزندگي خود را از دست داده، او نوعي از گوسفند هاي كوهي ديد –و بعد ها آنها را به ساير مردم شناساند. و امروزه به آنها «گوسفند پولو» ميگويند- طول شاخهاي بعضي از اين گوسفندها از يك متر متجاوز بود و از آن شاخها حصار هايي درست كرده بودند كه گرگها نتوانند وارد محوطه و محل نگهداري گوسفندان شوند. آنها در بام دنيا دوازده روز با سختي ها و موانع طبيعي روبرو شدند تا بالاخره توانستند خود را به قله كوه برسانند.<br />هنوز يك سفر چهل روزه در مناطق كوهستاني و صعب العبور در پيش داشتند. در اين مناطق مردمي زندگي مي كردند كه از تمدن بي بهره بودند و لباسهايي كه بر تن داشتند، از پوست حيوانات بود.<br />آنها از قله كوه به پايين آمدند و به شهري رسيدند كه اطراف آن را باغهاي با صفا و تاكستانهاي فراوان فرا گرفته بود. نام اين شهر «كاشغر» بود.<br />در ميان صحراي گوبي<br />پولوها پس از طي يك راه طولاني در شهر «لوب» توقف كردند. آنها ميخواستند براي استراحت يك هفته در آنجا بمانند. در پيش روي آنها آخرين مانع بزرگ مسيرشان صحراي گوبي قرار داشت. مردم ميگفتند كه يكسال طول مي كشد كه كسي از شمال صحرا به جنوب آن برود. احتمالاً تا آن موقع كسي جرأت نكرده بود، كه به چنين سفر پُر مخاطره اي تن در دهد، مسافرت از كوتاه ترين بخش اين صحرا، حد اقل يكماه به طول مي انجاميد، در مسير مسافرت در صحراي گوبي كوير هايي با گياهان گوناگون و حتي آب كافي براي كارواني مركب از صد نفر و چهارپايان همراه آنها وجود داشت؛ ليكن در اين صحرا از جانوران وحشي و پرندگان خبري نبود. به همين جهت تأمين خوراك در آنجا از مشكلات عمده اين مسافرت به حساب مي آمد. اهالي شهر، به پولو ها ياد آور شده بودند كه اگر آسمان در صحراي پهناور گوبي ابري و هوا تاريك گردد، انسان به سادگي راه خود را گم مي كند. بنابر اين كاروان پولو ها، هنگام چادر زدن دقت مي كردند، كه علامتي به سمت جاده كاتي نصب كنند و همچنين هنگام چادر زدن دقت مي كردند وقتي چهارپايان را براي چرا رها ميكردند، به گردن آنها زنگوله هاي بزرگ مي بستند كه اگر از طرف چادر دور شدند بتوانند آنها را بيابند. اين دور انديشي ها هميشه چاره ساز نبود، در اين صحرا مسافرين با وقايع عجيب و باور نكردني مواجه مي شدند. گاه در تاريكي شب صداهايي شبيه صداي گارو، به هم خوردن دست و طبل به گوش آنها ميرسيد كه هراسناك از خواب بيدار مي شدند. حتي در روز روشن براي مراقبت كاروان، افرادي را پنهاني در ميان صخره ها مي گماردند، تا اگر دزدان بطور نا گهاني حمله كردند به دفاع برخيزند.<br />آنها گاهي كه از محل نصب چادر ها و اطراف كاروان دور مي شدند، در مراجعت با پديده هاي عجيب رو برو مي گشتند. يكبار ماركو كه از محل چادر ها دور شده بود، قصر ويرانه اي را از دور ديد، از اسپ پياده شد و به سمت قصر رفت، تا آن را از نزديك ببيند. وقتي جلوتر رفت، دريافت آنچه مي ديده، تنها يك صخره بوده است، كه باد و شن اطراف آن را فرا گرفته است. ناگهان صدايي شنيد كه نام وي را واگو ميكرد، وقتي به دنبال كشف صدا رفت، صدا ضعيفتر شد تا اينكه ديگر نتوانست آن را بشنود. او سرش را به سوي قصر صخره اي برگرداند، با كمال حيرت ديد كه ديگر صخره بر جاي نمانده است. ماركو در پيش چشم خود، هيچ نشاني از كاروان و چادر ها نمي ديد. او دچار توهم وحشتناكي شده بود، فكر مي كرد، كه از هر سو صدايي مي آيد هر جا نگاه ميكرد منظر خشكي بود، آسمان گرفته و خاكستري شده بود، هيچ رد پايي ديده نمي شد و نميدانست به كدام سو بايد برود.<br />ماركو هرگز نميخواست بپذيرد كه ترسيده است. سر انجام عمويش مافئو به دنبال وي آمده بود، او را پيدا كرد. عمويش وي را به سختي سرزنش كرد كه چرا اينقدر از چادر دور شده است. ماركو از اينكه عمويش او را يافته است، به نظر خندان و خوشحال ميرسيد.<br />بالاخره در «كاتي»<br />مسافران خسته و ناتوان، صحراي گوبي را پشت سر نهادند و به حومه غربي كاتي رسيدند، تا آن هنگام شهر هايي را كه اين مسافرين ديده و يا از ميان آنها عبور كرده بودند، جملگي مسلمان نشين و سكنه آنها پيروان دين مبين اسلام به شمار مي رفتند و هم از اين رو ماركو با آداب و رسوم مسلمانان كاملاً آشنا شده بود. اكنون ديگر در اين شهر مساجد مسلمانان و كليساهاي مسيحيان در كنارهم ديده مي شد.<br />هر شهر صومعه اي داشت كه راهب ها در آن سكونت داشتند و معابد آنها از تصاوير زينت يافته بود. ماركو مذاهب بودايي و تاتويي را در چين و آيين هندوان را نيز آنگاه كه در هند بود شناخت؛ ولي مذهب كساني را كه به آنها «بت پرست» مي گفتند درك نكرد.<br />ماركو مجذوب مهماني هاي با شكوه و گروه مجلل با قرباني هاي نا معقول، سرود ها، تشريفات و آذين بندي هاي تماشايي شده بود. تنها متعجب بود كه چرا آنها مرده ها را بجاي آنكه دفن كنند، مي سوزانند. خان بزرگ فوراً گروهي پيك ويژه را به استقبال پولو ها فرستاد كه آنها را تا دربار خان همراهي كنند. سفر اين گروه چهل روز طول مي كشيد.<br />پولو ها همچنان در جاده اي از ميان درختان سرسبز مي آمدند و از كنار مر غزاري كه بسيار مرتب كشت شده بود، مي گذشتند. ماركو با خودش مي گفت: به راستي كاتي مانند سرزمين هاي افسانه است. و در اين انديشه بود كه بزودي خان بزرگ گوبلاي قاآن را با قصر هاي زيبايي كه تنها در تخيل ميگنجد خواهد ديد.<br />سر انجام، گوبلاي قاآن در تالار بزرگ قصر مرمرين شانگ تو كه با نقاشي هاي زرين و تزئينات طلايي آراسته شده بود، به پولو ها خوش آمد گفت.<br />گوبلاي از نامه پاپ و همچنين روغن مقدسي كه پولو ها از اورشليم براي او آورده بودند بسيار سپاسگزار بود. نيكولو، پدر ماكو، وي را به گوبلاي قاآن چنين معرفي كرد:<br />«اين پسر من ماركو و خدمتگزار شما است»<br />گوبلاي پاسخ داد:<br />«صميمانه خوش آمد ميگويم» سپس از روي عطوفت و مهرباني خانواده اش را در خدمت آنها گذاشت.<br />گوبلاي بزودي متوجه شد، كه ماركو همان كسي است كه وي مدتها بدنبالش مي گشته، او هميشه در مورد رسوم، سنتها و پديده هاي نوين مردم دنيا، شهر ها، محل و بسياري آن چيز هاي ديگر كنجكاو و دقيق بود. ليكن مسووليت خطير فرمانروايي آنقدر زياد بود كه فرصت اينكه خود به مسافرت برود و همه چيز را از نزديك ببيند، نداشت.<br />گوبلاي قاآن، به كسي احتياج داشت كه كنجكاو و دقيق باشد و همه چيز هاي جالب و غير معمولي را متوجه شود و آنها را چنان خوب و دقيق بشناسد و توصيفشان كند كه شنونده فكر كند كه خود آنها را ديده و از نزديك لمس كرده است.<br />ماركوي جوان كه از آن سوي دنيا آمده بود. همان كسي بود كه گوبلاي مدتها به آن انديشيده بود.Ÿ<br />بقيه در آينده</div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"><a href="http://www.armaghan-e-melli.af/spip.php?article623">سفر های مارکوپولو</a> </div><br /><div dir="rtl" align="right">2<br />شماره 71/پنجشنبه 20 عقرب 1389/ 11 نومبر 2010<br />در آن روزگاری که هنوز مردم اروپا در باره سرزمین های شرقی چیزی نمیدانستند و افسانه های حیرت انگیز، عجیب و غریبی در باره سرزمین های دور دست می شنیدند. مارکوپولو جهانگرد افسانوی وقتی از سفر دور و درازش از شرق برگشت کمتر کسی به حرفهایش باور میکردند. نزد مردم سوالاتی بود که آیا به راستی او به سرزمین های نا شناخته هند، چین، جاپان و… سفر کرده؟ آیا واقعاً او آن تعداد کشور ها دیدن کرده؟ او از این سفر چگونه غذا و سرپناه فراهم میکرد؟ و بالاخره بیشتر مردم او را دروغگو فکر میکردند و با این حال از او میخواستند که مشاهدات و اطلاعات خود را روی کاغذ بیاورد اما به دلایلی مارکو در آن وقت فرصت این کار را نیافت. هنگامیکه بین ونیز و جنوا بر سر کنترول تجارت شرق و غرب جنگی در گرفت مارکو زندانی شد. یکی از افرادی که با وی در زندان هم سلول بود داستان نویسی بود به نام «راستی کلو» که به دنبال یافتن مطالب تازه بود. مارکو وقتی علاقه هم سلول خود را دریافت یادداشت های سفر طولانی خود را از ونیز خواست و به همکاری «راستی کلو» در زندان به نوشتن کتاب سفر مارکو پولو آغاز کردند. پس از متارکه جنگ وقتی مارکو از زندان آزاد شد در حالیکه سرگذشت هیجان انگیز زندگی اش به پایان رسیده بود داستان کتابش جان گرفت و بر سر زبانها افتاد. کتاب مارکوپولو مورد استقبال خوانندگان قرار گرفت و به چندین زبان زنده دنیا ترجمه شد. عدة از مردم داستانهای مارکو را قصه های پریان تصور میکردند ولی برای افراد دور اندیش این قصه ها در حکم دروازه یی برای دنیای جدید بود که باید کشف میشد. و اینهم خلاصه از زندگی پولو ها و داستان پر ماجرای شان در ونیز که صفیه تقی خانی آنرا برای نوجوانان برگردان نموده: کودکی در ونیز: مارکو وقتی که پسربچة کودکی بود، در یکی از زیباترین شهر های ایتالیا یعنی شهر ونیز زندگی میکرد. ونیز شهر زیبایی است که براستی میتوان آن را ملکه دریا ها نامید. خیابانهای آن بصورت کانالهای آبی متقاطع از بین کلیساها و عمارات زیبا می گذشت. و یکی از مراکز عمده تجارت محسوب می شد و بازرگانان در هر سو به آنجا روی آورده و بکار تجارت مشغول بودند. بعضی از آنها از راه دریا و گروهی دیگر به زحمت از طریق کوههای آلپ به ونیز آمده بودند. بازرگانان ونیزی، به بنادر شرقی در مدیترانه سفر میکردند و کالای نفیس شرق را از قبیل ادویه های خوشبو، برلیان، جواهرات قیمتی، ابریشم خوش نقش و پارچه های زربفت از مسلمانان، که بیشتر از اقلیتهای ترک، عرب و ایرانی بودند، میخریدند، در مقابل ماهوتهای ضخیمی از پشم گوسفندان انگلیس، که توسط بافنده های قلمتکی (اهل فلانده) بافته شده بود، صادر میکردند. کالاهای گرانبهای شرقی، از خاور دور توسط کشتی ها و کاروان شتر طی مسافرتهای طولانی و خطرناک به بنادر سواحل مدیترانه حمل می شد و در این بنادر توسط بازرگانان ونیزی خریداری می گردید. بسیاری از مردم حتی بازرگانان نیز نمیدانستند. این کالاهای نفیس واقعاً از کجا می آمد و این خود به صورت یک راز باقی مانده بود. اولین سفر خانواده پولو (برادران پولو): در سال 1260 میلادی، زمانی که مارکو هفت ساله بود، پدرش نیکولو و عمویش مافئو، عازم یک سفر مهیج شدند. آنها ابتدا به بندر «سالاک» در شبه جزیره کریمه رفتند. این شهر مرکز معاملات تجارتی بازرگانان ونیزی، با روم و روسیه بود. در آنجا بود که فکر مسافرت پر حادثه و خطرناک شرقی در آنها قوت گرفت. در آن زمان در اروپا هیچکس از «تاتارها» چیزی نمیدانست، تاتار ها همان قبایلی بودند که امروزه ما آنها را «مغول» مینامیم. پنجاه سال پیش از آن تاریخ-که مسافرت پدر و عموی مارکوپولو شروع شد-تاتار ها از شمال شرق آسیا، حمله خود را با نیروی عظیمی به آسیای میانه آغاز کردند و با شکست دادن حکومتهای محلی به پیروزی بزرگی دست یافتند. به همین دلیل تجار ونیزی در اندیشه و سودای تجارت، میخواستند رابطه تجارتی با تاتار ها برقرار نمایند. آنها اطلاع یافته بودند که «بارکا» خان تاتارهای بخش غربی آسیا، تصمیم گرفته است، که پایتخت امپراطوری خود را به «یولگانا» شهری در کنار رود ولگا انتقال دهد. برادران پولو تصمیم گرفتند، هیأتی با کالاهای نفیس به «بولگانا» بفرستند، تا بدین وسیله علاقه خودشان را برای ایجاد رابطه تجارتی نشان دهند. البته آنها امیدوار بودند که با دست زدن به این کار به ثروت کلانی دست یابند. در سالاک برادران پولو یک کاروان بزرگ از شتر ها، با کالاهایی نفیس به راه انداختند و خود نیز همراه کاروان به سوی سرزمین های ناشناخته حرکت کردند. مسافرت برادران پولو مصادف با جنگهایی بود که میان بارکا و هلاکو خان که در سرزمین های متصرفی حکومت میکرد، آغاز گشته بود. آنان به هنگام خروج از دربار بارکا خان، متوجه شدند که راهها توسط دو لشکر عظیم خان های پیر و هلاکو خان بسته شده. نیکولو و مافئو ناگزیر شدند، در یکی از شهر های آسیای مرکزی که جزء متصرفات بارکاخان بود، اقامت نمایند. آنها چند سال در دربار بارکاخان مقیم شدند و زبان تاتار ها را آموختند اما دائماً در نگرانی بسر میبردند و از جان خود ایمنی نداشتند. برادران پولو از این وحشت داشتند که رجال عرب تبار علیه آنها دست به توطئه و تحریک بزنند و جانشان به خطر بیفتد. به همین جهت وقتی شنیدند که گروهی قصد دارند به شرق دور سفر کنند، خوشحال شدند. آنها میخواستند به سرزمین اسرار آمیز کاتی مسافرت کنند که مقر سلطنت خان بزرگ تاتار ها، «گوبلای قاآن» بود و تا آن موقع هیچ یک از مردم اروپا این سرزمین اسرار آمیز را ندیده بودند. در سرزمین تاتارها: در سرزمین مغولستان، تاتارها عادت به زندگی کوچ نشینی داشتند و به دنبال گله هایی از اسب و گاو، از چراگاههای زمستانی تا مراتع تابستانی در کوههای سرد و دره های خوش آب و هوا در رفت و آمد بودند. در این کوچهای ییلاقی و قشلاقی، آنها هر جا که سرسبز و پر آب بود چادر های خود را بر پا میداشتند و اطراق میکردند. تاتار ها، همواره در سفر بودند و در خانه های متحرک، یعنی چادر هایی که از نمدهای ضخیم که روی قاب چوبی جاسازی شده بودند، زندگی می کردند. چادر ها همه قابل جمع شدن بودند و بر روی گاریهایی که دارای چهار چرخ بود، حمل می شدند. آنها ارابه ها را با نمد های سیاهی که آب به داخل آنها نفوذ نمیکرد، پوشانده بودند. زنان و بچه ها و لوازم زندگی را توسط این ارابه های حمل میکردند. تاتارها زندگی بسیار ابتدایی داشتند آنها با تیر و کمان، حیوانات را شکار میکردند. دین رسمی نداشتند و در واقع بت پرست بودند. تاتار ها در جنگلهای سواره، شگردهای استادانه بکار میبردند. آنها بر پشت اسب ها می نشستند و با سرعت برق آسائی می تاختند و تیرهای مرگبار خود را بسوی دشمنی که به تعقیب آنها میپرداخت رها میکردند و هر یک شصت تیر در کماندان خود داشتند اگر در جنگ و گریز ها تیرهایشان تمام می شد، با گرز و شمشیر به جنگ رویاروی میپرداختند. آن زمانها هنوز اسلحه گرم و ماشین اختراع نشده بود. تاتار ها بهترین نیروی جنگی به حساب می آمدند.در اوایل جنگهای قبیله ای بسیار بین آنها روی میداد تا اینکه رفته رفته متحد شدند و به صورت نیروی یکپارچه در آمدند و تهاجم خود را به سرزمین های دیگر آغاز کردند.Ÿ بقیه در آینده</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-3174721199251911183?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-49120931462824153582010-11-12T06:08:00.001-08:002010-11-12T06:12:36.748-08:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TN1K8WtGGKI/AAAAAAAAAG8/gI4VaIh5pwI/s1600/IMG_2600.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5538665517482907810" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 235px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TN1K8WtGGKI/AAAAAAAAAG8/gI4VaIh5pwI/s320/IMG_2600.JPG" border="0" /></a> شماره 71/پنجشنبه 20 عقرب 1389/ 11 نومبر 2010<br />در آن روزگاری که هنوز مردم اروپا در باره سرزمین های شرقی چیزی نمیدانستند و افسانه های حیرت انگیز، عجیب و غریبی در باره سرزمین های دور دست می شنیدند. مارکوپولو جهانگرد افسانوی وقتی از سفر دور و درازش از شرق برگشت کمتر کسی به حرفهایش باور میکردند. نزد مردم سوالاتی بود که آیا به راستی او به سرزمین های نا شناخته هند، چین، جاپان و… سفر کرده؟ آیا واقعاً او آن تعداد کشور ها دیدن کرده؟ او از این سفر چگونه غذا و سرپناه فراهم میکرد؟ و بالاخره بیشتر مردم او را دروغگو فکر میکردند و با این حال از او میخواستند که مشاهدات و اطلاعات خود را روی کاغذ بیاورد اما به دلایلی مارکو در آن وقت فرصت این کار را نیافت.<br />هنگامیکه بین ونیز و جنوا بر سر کنترول تجارت شرق و غرب جنگی در گرفت مارکو زندانی شد. یکی از افرادی که با وی در زندان هم سلول بود داستان نویسی بود به نام «راستی کلو» که به دنبال یافتن مطالب تازه بود. مارکو وقتی علاقه هم سلول خود را دریافت یادداشت های سفر طولانی خود را از ونیز خواست و به همکاری «راستی کلو» در زندان به نوشتن کتاب سفر مارکو پولو آغاز کردند. پس از متارکه جنگ وقتی مارکو از زندان آزاد شد در حالیکه سرگذشت هیجان انگیز زندگی اش به پایان رسیده بود داستان کتابش جان گرفت و بر سر زبانها افتاد.<br />کتاب مارکوپولو مورد استقبال خوانندگان قرار گرفت و به چندین زبان زنده دنیا ترجمه شد. عدة از مردم داستانهای مارکو را قصه های پریان تصور میکردند ولی برای افراد دور اندیش این قصه ها در حکم دروازه یی برای دنیای جدید بود که باید کشف میشد.<br />و اینهم خلاصه از زندگی پولو ها و داستان پر ماجرای شان در ونیز که صفیه تقی خانی آنرا برای نوجوانان برگردان نموده:<br />کودکی در ونیز:<br />مارکو وقتی که پسربچة کودکی بود، در یکی از زیباترین شهر های ایتالیا یعنی شهر ونیز زندگی میکرد. ونیز شهر زیبایی است که براستی میتوان آن را ملکه دریا ها نامید. خیابانهای آن بصورت کانالهای آبی متقاطع از بین کلیساها و عمارات زیبا می گذشت. و یکی از مراکز عمده تجارت محسوب می شد و بازرگانان در هر سو به آنجا روی آورده و بکار تجارت مشغول بودند. بعضی از آنها از راه دریا و گروهی دیگر به زحمت از طریق کوههای آلپ به ونیز آمده بودند.<br />بازرگانان ونیزی، به بنادر شرقی در مدیترانه سفر میکردند و کالای نفیس شرق را از قبیل ادویه های خوشبو، برلیان، جواهرات قیمتی، ابریشم خوش نقش و پارچه های زربفت از مسلمانان، که بیشتر از اقلیتهای ترک، عرب و ایرانی بودند، میخریدند، در مقابل ماهوتهای ضخیمی از پشم گوسفندان انگلیس، که توسط بافنده های قلمتکی (اهل فلانده) بافته شده بود، صادر میکردند.<br />کالاهای گرانبهای شرقی، از خاور دور توسط کشتی ها و کاروان شتر طی مسافرتهای طولانی و خطرناک به بنادر سواحل مدیترانه حمل می شد و در این بنادر توسط بازرگانان ونیزی خریداری می گردید.<br />بسیاری از مردم حتی بازرگانان نیز نمیدانستند. این کالاهای نفیس واقعاً از کجا می آمد و این خود به صورت یک راز باقی مانده بود.<br />اولین سفر خانواده پولو (برادران پولو):<br />در سال 1260 میلادی، زمانی که مارکو هفت ساله بود، پدرش نیکولو و عمویش مافئو، عازم یک سفر مهیج شدند. آنها ابتدا به بندر «سالاک» در شبه جزیره کریمه رفتند. این شهر مرکز معاملات تجارتی بازرگانان ونیزی، با روم و روسیه بود.<br />در آنجا بود که فکر مسافرت پر حادثه و خطرناک شرقی در آنها قوت گرفت.<br />در آن زمان در اروپا هیچکس از «تاتارها» چیزی نمیدانست، تاتار ها همان قبایلی بودند که امروزه ما آنها را «مغول» مینامیم.<br />پنجاه سال پیش از آن تاریخ-که مسافرت پدر و عموی مارکوپولو شروع شد-تاتار ها از شمال شرق آسیا، حمله خود را با نیروی عظیمی به آسیای میانه آغاز کردند و با شکست دادن حکومتهای محلی به پیروزی بزرگی دست یافتند.<br />به همین دلیل تجار ونیزی در اندیشه و سودای تجارت، میخواستند رابطه تجارتی با تاتار ها برقرار نمایند.<br />آنها اطلاع یافته بودند که «بارکا» خان تاتارهای بخش غربی آسیا، تصمیم گرفته است، که پایتخت امپراطوری خود را به «یولگانا» شهری در کنار رود ولگا انتقال دهد.<br />برادران پولو تصمیم گرفتند، هیأتی با کالاهای نفیس به «بولگانا» بفرستند، تا بدین وسیله علاقه خودشان را برای ایجاد رابطه تجارتی نشان دهند. البته آنها امیدوار بودند که با دست زدن به این کار به ثروت کلانی دست یابند.<br />در سالاک برادران پولو یک کاروان بزرگ از شتر ها، با کالاهایی نفیس به راه انداختند و خود نیز همراه کاروان به سوی سرزمین های ناشناخته حرکت کردند.<br />مسافرت برادران پولو مصادف با جنگهایی بود که میان بارکا و هلاکو خان که در سرزمین های متصرفی حکومت میکرد، آغاز گشته بود. آنان به هنگام خروج از دربار بارکا خان، متوجه شدند که راهها توسط دو لشکر عظیم خان های پیر و هلاکو خان بسته شده. نیکولو و مافئو ناگزیر شدند، در یکی از شهر های آسیای مرکزی که جزء متصرفات بارکاخان بود، اقامت نمایند.<br />آنها چند سال در دربار بارکاخان مقیم شدند و زبان تاتار ها را آموختند اما دائماً در نگرانی بسر میبردند و از جان خود ایمنی نداشتند.<br />برادران پولو از این وحشت داشتند که رجال عرب تبار علیه آنها دست به توطئه و تحریک بزنند و جانشان به خطر بیفتد. به همین جهت وقتی شنیدند که گروهی قصد دارند به شرق دور سفر کنند، خوشحال شدند. آنها میخواستند به سرزمین اسرار آمیز کاتی مسافرت کنند که مقر سلطنت خان بزرگ تاتار ها، «گوبلای قاآن» بود و تا آن موقع هیچ یک از مردم اروپا این سرزمین اسرار آمیز را ندیده بودند.<br />در سرزمین تاتارها:<br />در سرزمین مغولستان، تاتارها عادت به زندگی کوچ نشینی داشتند و به دنبال گله هایی از اسب و گاو، از چراگاههای زمستانی تا مراتع تابستانی در کوههای سرد و دره های خوش آب و هوا در رفت و آمد بودند.<br />در این کوچهای ییلاقی و قشلاقی، آنها هر جا که سرسبز و پر آب بود چادر های خود را بر پا میداشتند و اطراق میکردند.<br />تاتار ها، همواره در سفر بودند و در خانه های متحرک، یعنی چادر هایی که از نمدهای ضخیم که روی قاب چوبی جاسازی شده بودند، زندگی می کردند.<br />چادر ها همه قابل جمع شدن بودند و بر روی گاریهایی که دارای چهار چرخ بود، حمل می شدند. آنها ارابه ها را با نمد های سیاهی که آب به داخل آنها نفوذ نمیکرد، پوشانده بودند. زنان و بچه ها و لوازم زندگی را توسط این ارابه های حمل میکردند.<br />تاتارها زندگی بسیار ابتدایی داشتند آنها با تیر و کمان، حیوانات را شکار میکردند. دین رسمی نداشتند و در واقع بت پرست بودند.<br />تاتار ها در جنگلهای سواره، شگردهای استادانه بکار میبردند. آنها بر پشت اسب ها می نشستند و با سرعت برق آسائی می تاختند و تیرهای مرگبار خود را بسوی دشمنی که به تعقیب آنها میپرداخت رها میکردند و هر یک شصت تیر در کماندان خود داشتند اگر در جنگ و گریز ها تیرهایشان تمام می شد، با گرز و شمشیر به جنگ رویاروی میپرداختند. آن زمانها هنوز اسلحه گرم و ماشین اختراع نشده بود. تاتار ها بهترین نیروی جنگی به حساب می آمدند.در اوایل جنگهای قبیله ای بسیار بین آنها روی میداد تا اینکه رفته رفته متحد شدند و به صورت نیروی یکپارچه در آمدند و تهاجم خود را به سرزمین های دیگر آغاز کردند.Ÿ<br />بقیه در آینده </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-4912093146282415358?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-72732551342122949522010-10-02T08:01:00.000-07:002010-10-02T08:03:18.802-07:00<div dir="rtl" align="justify">شماره 68/پنجشنبه 8 میزان 1389/30 سپتمبر 2010<br />در حالیکه مکتب های سیاسی چپ و راست با سقوط شوروی و قد علم نمودن القاعده و طالبان ناکام شدند و استدلال های رهبران کشور در رفتن به راه های نا مکشوف اکثراً به عوض آب به سراب منتهی شد. اگر به نفس مسأله عمیق شویم آهنگ برخی مفاهیم و رسایی بعضی واژه ها چنان جاودانه میباشد که حتی در قالب مکتبی وطرز تفکری اصلاً نمی گنجد و از باستان تا الآن با طنین جاودان در دهلیز زمان در صداست. برخی از این واژه ها عبارتند از راستی، حق، نور، عدالت، ترقی، صلح، دوستی، سعادت، وحدت، وطن، خدا و مردم که بطور طبیعی در برابر اصطلاحات و مفاهیم دروغ، باطل، ظلمت، جبر، عقب گرایی، جنگ، دشمنی، بدبختی، افتراق، بی وطنی، بی دینی و کیش شخصیت پرستی و فرعون منشی قرار میگیرند. در تمام ادیان از آدم صفی الله و ابراهیم خلیل الله تا خاتم الانبیا حضرت محمد مصطفی(ص) همین واژه ها طنین انداز بوده اند. مکاتب سیاسی هر گاه که پا به میدان گذاشته اند در رفتن به طرف مردم از همین واژه ها استفاده کرده اند. مبلغان مکاتب گوناگون، جریانات سیاسی، روشنفکران، ملی گرایان، مجاهدین و خدا پرستان در اصل عاشق همین واژه ها بوده بر مبنای آن ایثار، از خود گذری و قربانی ها را متحمل شده اند، ولی آنچه اسفبار و مصیبت بار و غم انگیز بوده سوء استفاده از این واژه ها بخاطر فریب انسان ها و تأسیس دکان های تجارتی گوناگون میباشد. هر متعلم، محصل و فرد عادی کشور هنگامی که علم پیکار مبارزه را در یکی از عرصه ها بر افراشته مقصدش تحقق همین شعار ها بوده ولی اینکه از فردای به قدرت رسیدن راویان، منادیان و داعیان با آن اهداف بزرگ چه جفا هایی کرده اند به تاریخ و همه مردم معلوم و اظهر من الشمس می باشد. آنچه در لحظه کنونی همگان را در صف یک وجیبه و وظیفه تاریخی و ملی فرا میخواند آنست که اولاً دوره فراخوان و زمزمه شعار های دورانی که به تحریک بیگانگان همگان تیشه به ریشه خود و کشور میزدند پایان یافته و ثانیاً نسلی را که آن دشمنی ها، استخوان شکنی ها و خانه خرابی ها را در ذهن ندارند باید مسموم نسازیم. شعار های جاودانه یی که مال شخصی هیچ شخص، گروه، حزب، تنظیم و فرقه نیست در جهت تحکیم صلح، دوستی، برادری، اعمار وطن و وحدت ملی مطرح شوند. نسلی که دستش به خون مردم و جیبش به پول بیت المال آلوده نیست باید فرصت یابد که به موازات ایجابات عصر و زمان قافله سالار ترقی و پیشرفت باشد، در این نسل شاید شرایط طوری بیاید، آنانیکه با پدران شان دشمنی داشتند به دوستان همدیگر مبدل شوند و با کنار گذاشتن دشمنی ها، کینه توزی ها و ویران گری ها بخاطر آبادی وطن دست و آستین بر بزنند. تاریخ افغانستان طی مدت طولانی بدست کسانی رقم خورده که منافع ملی را فدای منافع شخصی کرده و کشور را در قمار های خطرناک سیاسی قرار داده اند، اما اینک که تن میهن به مرهم احتیاج است رهبران، بزرگان و نسل مطرح و بر سر اقتدار که در معاملات و مقابلات، کشمکش ها و جنگ ها به طور مستقیم یا غیر مستقیم شامل بوده اند با توجه به کبر سن، عقب مانی از کاروان مسایل سیاسی و اجتماعی و کهولت جسمی و ذهنی اجازه دهند جوانان در همه عرصه ها قدرت را به دست گیرند و جوانان نیز باید این دینامیزم را در خود بیابند که قد بر افراشته و صفحه روزگار را به نفع صلح، دوستی و کار و تلاش دگرگون سازند.Ÿ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-7273255134212294952?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-12061603291081026982010-09-21T04:55:00.000-07:002010-09-21T05:09:07.404-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TJid8BvAeTI/AAAAAAAAAG0/gEBXlYIZ1jg/s1600/100912102635_claude_chabrol_226x170_nocredit.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519334997925853490" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; CURSOR: hand; HEIGHT: 170px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TJid8BvAeTI/AAAAAAAAAG0/gEBXlYIZ1jg/s320/100912102635_claude_chabrol_226x170_nocredit.jpg" border="0" /></a> شماره 67/دو شنبه 29 سنبله 1389/20 سپتمبر 2010<br />کلود شابرول، کارگردان مشهور فرانسوی روز شنبه، ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۰ میلادی در سن ۸۰ سالگی درگذشت.او که از مطرح ترین کارگردان های جریان موج نوی سینمای فرانسه محسوب می شود، در بیش از نیم قرن فعالیت سینمایی بیش از ۶۰ فیلم را در کارنامه هنری خود به ثبت رساند.از کلود شابرول در کنار فرانسوا تروفو، ژان لوک گدار و ژاک ریوت به عنوان یکی از پایه گذاران سبک موج نو در سینمای فرانسه در دهه های ۵۰ و ۶۰ میلادی نام برده می شود.کریستوف ژیرار، معاون فرهنگی شهردار پاریس در مراسم اعلام خبر درگذشت این کارگردان پرآوازه او را هنرمندی “آزاد، جسور و سیاسی” معرفی کرد.کلود شابرول نخستین فیلم خود را با عنوان “سرژ زیبا” در سال ۱۹۵۸ کارگردانی کرد و با تولید متوسط یک فیلم در سال تا سال ۲۰۰۹ از پرکارترین های سینمای فرانسه به حساب می آمد.آخرین اثر این کارگردان “بلامی” نام دارد که در سال ۲۰۰۹ میلادی با نقش آفرینی ژرار دوپاردیو روانه بازار شد.به عقیده منتقدان، شابرول در بسیاری از آثارش با نگاهی تلخ و گزنده به انتقاد از “زشتی ها” و ارزش های “ریاکارانه” بورژوازی (طبقه متوسط) جامعه فرانسه می پرداخت.به لحاظ موضوعی تنوع آثار سینمایی کلود شابرول بسیار چشمگیر و حائز اهمیت است.شابرول که در بعضی از آثارش به موضوعات رمانتیک پرداخته، عمدتا به عنوان یکی از اساتید سینمای جنایی شهره است.او از طرفداران آلفرد هیچکاک بود و در کتابی به ستایش از سبک این کارگردان پرداخت. کارشناسان سینما تاثیر علاقه شابرول به سینمای آلفرد هیچکاک را در شگردهای بصری و ساختار فیلم های او برجسته می دانند.سینماگران موج نوی فرانسه عمدتا با پس زدن ساختارهای سنتی و قراردادی سینمای بازاری فرانسه و ستایش از نوگرایی سینمای آمریکا، به بسط و گسترش سبکی در سینما علاقه نشان دادند که به پویایی در انتخاب موضوعات، ساده گرایی در روایت و ساختار و همچنین نگاه انتقاد آمیز سیاسی و اجتماعی شهرت یافت.Ÿ<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5519334357198807298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 180px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TJidWu1xoQI/AAAAAAAAAGk/JVw9ii-96Tg/s320/0,,5181738_1,00.jpg" border="0" /><a href="http://armaghanmille.files.wordpress.com/2010/09/05181738_100.jpg"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1206160329108102698?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-6206219628000398912010-09-07T20:48:00.002-07:002010-09-08T07:54:14.485-07:00<div align="justify"> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514555152078792738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 239px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TIeisYX06CI/AAAAAAAAAGM/W4r2q5A_R_0/s320/01.jpg" border="0" /> <div><div align="justify">شماره 25/دو شنبه 26 قوس 1386/17 دسمبر 2007<br />اهدا به " مادرم" ، ظاهر، کبیر، منیر و وحیده هویدا!<br />بقلم هژبر شینواری<br />سالها قبل زمانی که هنوز کودکی بیش نبودم، روزی مثل هرروز دیگر به خانه آمدم، خواهرم که فقط یکسال کوچکتر از من بود با عجله خود را به من رساند و آهسته در گوشم گفت: میدانی که در آپارتمان بالای سر ما کی کوچ آمده است؟<br />گفتم : نه<br />گفت: خوب فکر کن.<br />گفتم: نمیدانم.<br />گفت: بزودی خواهی فهمید.<br />هرچند آتش کنجکاوی را در قلبم افروخت ولی هر چه گفتم بگوید، نگفت که نگفت.<br />آنروز زمانی که با بچه های همسن و سالم پیشروی خانه فوتبال میکردم، چشمانم پنجره منزل دوم را می پایید. بچه ها نیز هیچکدام نمیدانستند همسایه تازه ما کی است. چند بار از خواهرم پرسیدم که آیا پسر و یا دختر همسن و سال ما دارند؟ با شیطنت گفت: اینرا نمیدانم اما خودش را می شناسم.<br />عصر در حالیکه خانه می رفتم حادثه جالبی برایم اتفاق افتاد. با مردی که قد نهایت بلند، اندام باریک و بروت های نسبتا پهنی داشت روی پله های زینه مقابل شدم. حدس زدم که باید همسایه جدید ما باشد. در حالیکه زیرچشم سراپایش را از نظر میگذرانیدم، سلام دادم. توقف کرد و دستش را پیش آورد. دستش را فشردم و خواستم به چهره اش بنگرم. حالت عجیبی برایم دست داد. تصور کردم در مقابل تناور درختی قرار دارم که هر قدر گردنم را بلند کنم، شاخه های بلند آنرا نخواهم دید. فقط چشمانش را دیدم که چون آفتاب بهاری از لابلای برگهای سبز آن درخت بلند می درخشیدند. بعد با صدایی که به غرش رعد شبیه بود، گفت: سلام.<br />صدایش گرمی و آشنایی دیرینی داشت ولی آنرا نشناختم. لحظه ای به چشمانم خیره شد و بعد راهش را گرفته رفت و مرا با یک دنیا پرسش تنها گذاشت. خواهرم در را برویم باز کرد و پرسید: بالاخره فهمیدی که همسایه نو ما کی است؟<br />گفتم: نه ولی او را دیدم. قدش بلندتر از درخت مقابل کلکین و صدایش صدای غرش بابه غرغری را دارد.<br />- و باز هم او را نشناختی؟<br />- نی.<br />خواهرم با شیطنت گفت: مرا بگو که فکر میکردم برادر هوشیاری دارم.<br />و باز هم معلوماتی نداد و غرورم را بیشتر جریحه دار ساخت.<br />شام هنگامیکه دروازه لابراتوارم را می بستم (مادرم زیر زینه های منزل اول دهلیز ما را در مکرویان چوکات گرفته و دروازه نصب کرده بود. آنجا به نام "لابراتوار" محل آشنایی برای پسرهای همسن و سالم بود. چون اجازه نداشتم اکثر تجربیاتی که به خرابکاری می انجامید، در اتاقم انجام دهم، لابراتوار محل مناسبی برای این کارها و "دستاورد"های من بود.)، باز همان مرد قد بلند را ملاقت کردم. اینبار با لحن کاملا آشنا برایم گفت: در اینجا چه میکنی؟<br />گفتم: بهتر است بپرسید که در اینجا چه نمیکنم!<br />قهقه یی زد و گفت: جواب بهتر از این نمیشود، دیگر چه مصروفیت داری؟<br />گفتم: خوش دارم فوتبال کنم و کتاب می خوانم.<br />گفت: اگر روزی چیزی برای خواندن میخواستی...<br />در حالیکه به طرف خودش اشاره میکرد، ادامه داد: میدانی به کی مراجعه کنی.<br />از زینه ها بالا رفت و مرا با چشمان از حدقه برآمده و دهان نیمه باز در دنیای خیالات خودم باقی گذاشت. چه ناگهان به این راز پی برده بودم که او کیست!<br />با عجله پله های زینه را به یک نفس طی نموده و خود را به خانه رسانیدم و با هیجان به خواهرم گفتم: میدانی... میدانی در آپارتمان بالای سرما کی زندگی میکند؟ ظاهر هویدا، ظاهر هویدا!<br />خواهرم با خونسردی گفت: بلی... و فکر کنم تنها کسی که اینرا نمی فهمید تو بودی و خوب شد که هفته ات پوره نشده، فهمیدی!<br />تمسخر و شوخی های او دیگر برایم اهمیتی نداشت. مهم این بود که مرد مهم و مشهوری چون ظاهر هویدا همسایه ما شده بود. مردی که در دو جمله کوتاه دروازه قلبش را با سخاوت بررویم گشوده بود. مردی که در اوج شهرت و محبوبیت قرار داشت ولی در این حال میتوانست اینقدر ساده و دست یافتنی باشد که در نخستین ملاقات استفاده از کتابخانه اش را به طفلی چون من پشنهاد کند.<br />با آنکه خودم نیز کتابخانه نسبتا غنی از کتابهای مورد علاقه ام داشتم وکتابهایی بودند که هنوز خوانده نشده بودند، فردای آنروز درب خانه ظاهر هویدا را به بهانه گرفتن کتاب کوبیدم.<br />خانم نسبتا مسنی در را به رویم گشود و با محبت مرا به صالون پذیرایی رهنمایی کرد. هویدا با وقار و ابهت در چوکی نشسته و مرا نیز دعوت به نشستن کرد. آنروز ساعتی از هر دری سخن گفت و با مهربانی و حوصله مندی به حرفهایم گوش فرا داد. تفاوت زمانی و مرزهای سنی میان ما از بین رفت وهمدل و همزبان شدیم. آن همصحبتی ما برای بیش از دو دهه ادامه یافت. خانه ظاهر هویدا برای من کانون مقدسی بود که مردان خدا در آن گرد می آمدند. کانون مقدسی بود که در آن عشق شعله ور بود و مادر مهربان هویدا پاسدار آن آتش مقدس بود و خانم زیبایش آلهه آن... در چهار دیوار آن خانه که از در و بام و هوایش هنر می بارید، دوست بی همتایی دیگری را نیز یافتم که در کنار هویدا در شکل دادن خمیر آنچه که امروز هستم، نقش برازنده داشت. او برادرش منیر هویدا بود. منیر هویدا کافکا، مادام بوورای، بالزاک و روسو را برایم تحلیل میکرد. کتاب های کامو و سارتر را برایم میداد تا تلخیص کنم و بعد در مورد آنها از من میپرسید. شب هایکه خوابش نمیبرد با کوبیدن پای هایش بروی سطح اتاق خوابش که سقف اتاق خواب من میشد مرا به گردش شبانه دعوت میکرد و در مورد داستان های صادق هدایت و چوبک، محمود دولت آبادی، اسدالله حبیب و داکتر اکرم عثمان قصه میکرد و گاهی هم نقدهای تازه اش را در مورد فلم ها برایم میخواند. من حریصانه به دهنش چشم میدوختم و کلماتش را از هوا می قاپیدم. </div><p align="right"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514555347032822578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 183px; CURSOR: hand; HEIGHT: 194px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TIei3uofUzI/AAAAAAAAAGU/t0XNW6yPtIo/s320/02.gif" border="0" />از طریق او و ظاهر هویدا که حاضر بودند همه داشته هایش را با دوستان شان قسمت کنند، بود که با مجله های (توفیق)، (کاریکاتور)، (ترجمان) و (شوخک) آشنا شدم و کارتون های طارق مرزبان را قبل از آنکه در مطبوعات چاپ شود، بالای میز هویدا دیدم. دیدار من با کارتون های مرزبان باعث شد تا در هنرهای ترسیمی هنر کارتون را برگزینم. اولین کارتون هایم را برای منیر هویدا نشان دادم و پرسیدم: ببین اگر در آینده از اینکارها چیزی "بور" میشود که ادامه بدهم، در غیر آن نه خودم و نه خلق الله را زحمت بدهم.<br />و او سری جنبانیده و گفت: همین حالاهم یک چیزی "بور" شده است....<br />منیر هویدا خیلی زود از آشیانه پرید و غریب خانه و کاشانه اش شد. بعد ازدو نیم دهه او را تیلفونی در دیار غربت یافتم، ولی او دیگر "دوست کوچک" خود را به خاطر نداشت.<br />ظاهر هویدا زمانی که در صحبت هایش جدی میشد، چشمانش گرد می شدند و برق هیجان در آنها میدرخشید. قصه هایش آنچنان زیبا تصویر میشدند که من صحبت های او را میدیدم.<br />هرلحظه بودن با ظاهر هویدا برایم کشف جدیدی بود. زمانی که در مورد فلم و سینما صحبت میشد، خبر می شدم که او یکی از نخستین به اصطلاح "بچه های فلم" در افغانستان بوده است و در اولین فلم افغانستان نقش داشته است. زمانی که در مورد هنر موسیقی آماتور صحبت میشد، میدانستم که او و برادرش کبیر هویدا از زمره نخستین جوانانی بوده اند که در انترکت های فلم در سینمای کابل کهنه برنامه اجرا می نمودند و در آشتی دادن هنر خرابات قدیم با قشر نوپا و مکتب خوان تازه به میان آمده در افغانستان نقش پراهمیتی داشته اند. ظاهر هویدا میگفت کبیر از همان کودکی خیلی با استعداد بود. با قوطی پرکار و قلم ها آنچنان سروصدایی را براه می انداخت که کیف میکردی. بعد هم از بین آلات موسیقی پیانو را برگزید. در ارکستر آماتور رادیو با هم مینواختیم. حالا در امریکا زندگی میکند و بعضی آهنگ هایم را در همانجا میسازد و برایم میفرستد.<br /><br />روزی یکی از نقاشی هایم را که رسم سگی بود برای ظاهر هویدا نشان دادم. به دقت آنرا نگریست و به چرت های دور و درازی فرو رفت. پس از سکوت گفت: من روزگار دشواری را گذشتانده ام. به خاطر دارم که شبی ناوقت باران شدیدی می بارید و من پیاده از استیشن رادیو به خانه می رفتم. آن وقت ها خانه ما در شهر کهنه بود. به نزدیکی جایی که امروز فروشگاه بزرگ افغان است، رسیده بودم که توجه ام را چند قلاده سگ جلب کرد. آنها نزدیک بازار خیابان (بازاری که در مقابل تعمیر فروشگاه امروزی قرار داشت و بعد بصورت کامل تخریب شد.) کنار هم ایستاده بودند و با حالت مضطرب به دورها نظر دوخته بودند. متوجه شدم که آنسوتر چند نفر مربوط به شاروالی با جال های که دارند سگ های ولگرد را دستگیر و به داخل موترمخصوصی می اندازند. حالت ترس و هراس سگها، بارانی که به شدت می بارید، تاریکی شب، صدای رعد و درخش صاعقه ها روح مرا منقلب ساخت. با عجله خود را به خانه رسانیدم. دلم میخواست تا آنچه را دیده ام رسم کنم. کاغذ نیافتم، رنگ هم نداشتم. با تیغه چاقو سیاهی دود را از روی ستون های آشپزخانه تراشیدم و با قروتی ساییده شده به روی تخته کهنه مشق ام آن سگ ها را در زیر باران تصویر کردم. آن تصویر تا مدت زیادی بر دیوار اتاقم آویخته بود و بعد دوست توریستی آنقدر شله شد تا مجبور شدم رسمم را برایش هدیه بدهم. این تصویر تو مرا بیاد آن تابلویم انداخت. بعد ها بار، بار برایم ثابت شد که ظاهر هویدا نقاش چیره دستی است و مشوره هایش را در مورد کارهایم خیلی با صلاحیت می یافتم.<br /><br />پدرم بعد از سفری به خارج از کشور برایم پروجکتور سینمایی تحفه آورد. در آنزمانی که در افغانستان تلویزون وجود نداشت، تحفه بزرگی بود. نخستین فلم های کارتونی را توسط همین پروجکتورم دیدم و مفکوره ساختن فلم های کارتونی چون برقی در ذهنم درخشید. مثل هر راز دیگر آنرا با ظاهر هویدا تقسیم کردم. با مهربانی هر آنچه را که در مورد چگونگی ساختن فلم های کارتونی خوانده و شنیده بود، برایم توضیح داد که برای هر "شات" و تاکید نمود نه "شارت" باید بیست و چهار رسم کنی و تو اینکار را میتوانی چون حوصله آن را داری. ظاهر هویدا مشوره داد که میتوانم از طارق مرزبان هم مشوره و کمک بگیرم.<br />طارق مرزبان که بزرگتر، با تجربه تر و هوشیارتر از من بود، از باد هوا دانست که در شرایط موجود و امکانات محدودی که داشتیم همچو یک کاری ممکن نیست و بیصدا پایش را پس کشید.<br />پانزده سال بعد از آن زمان روزی به ظاهر هویدا تیلفون کردم و گفتم: هویدا صاحب یاد تان است پانزده سال قبل مفکوره احمقانه در ذهنم گذشته بود...<br />حرفم را قطع کرد و گفت: آنزمان نیز احمقانه نبود، حالا وقتش رسیده است. جایی نرویی، دفترت می آیم و گپ می زنیم.<br />بدینگونه باز مرا با حافظه عجیب و حضور ذهنش متعجب ساخت. در پانزده سالی که گذشته بود، دیگر هرگز از شرم در مورد ساختن فلم کارتونی دوباره با او صحبت نکرده بودم.<br />ظاهر هویدا نزدم آمد و با هم به کوچه پس کوچه های شهر کهنه رفتیم. هویدا هر زمانی که دلش می گرفت به شهر کهنه کابل میرفت. آنزمان ها نمیدانستم چرا اینکار را میکند. ولی حالا میدانم او در جستجوی کودکی هایش به آنجا میرفت. در خم و پیچ کوچه ها، در خنده و بازی کودکان پرخاک، بشاش و بی غم، خودش و کودکی هایش را می جست. به بیره ها و بامبتی ها نظر میکرد، چهره اش حالت دیگر می یافت، او را میدیدم که چون کودک بی خیال و چون پروانه سبکبال قدم برمیدارد. در این کوچه پس کوچه ها بود که او خودش را یافته و ساخته بود و چه خوب هم ساخته بود. مشوره اش همواره این بود که به خاطر رسیدن به هدف باید به دروازه مطلوب نخست با انگشت و بعد با مشت کوبید و اگر باز نشد، میشود آنرا به زور لگد هم باز کرد.<br /><br />روزی یکی از دوستان هویدا که فکر میکنم خلیل نام داشت از ایران آمد و مدت کوتاهی را میهمان ظاهر هویدا بود. هر دو با هم نشستند و از خاطرات مشترک شان در ایران یاد کردند و من در گوشه ای خزیدم. باری خلیل گفت: فریدون فرخزاد گفت تا سلام هایم را به مردی که زبانش تیزتر از خنجر و زیباتر از عطر گلها است، برسان و برایش بگو خاطره آخرین دیدار و آن شوخی ات هرگز فراموشم نخواهد شد.<br />پرسیدم: آن شوخی چه بود؟<br />هویدا رویش را به طرف خلیل نموده گفت: برایش بگو...<br />خلیل در حالیکه میخندید، گفت: روزی فریدون فرخزاد (برادر فروغ فرخزاد) به هویدا گفت شما افغان ها در صحبت کلمات مغلق را استفاده نموده و حرف های هم از خود در می آورید. هویدا پرسید چطور؟ فرخزاد گفت مثلا ما زمانی که از موضوعی بی اطلاعیم، می گوییم آقا من نمیدانم. شما میگویید مچم! هویدا جواب داد که اولا خلص صحبت نمودن گپ بد نیست. ما ذاتا مردم کم حرفی هستیم. دوم اینکه ببینید زبان دری را کی بهتر میداند و بهتر صحبت میکند و کی کلمات را مسخ نموده است؟ آنگاه خود قضاوت کنید. طور مثال دالان بود، شما دولونش کردید. دکان بود،شما دوکونش کردید و زبان بود، شما "زبونش" کردید!<br />همه خندیدیم و خلیل ادامه داد: فرخزاد هم با این حرف هویدا به قهقه خندید و تعظیم بلند بالایی به هویدا نمود و تا امروز که امروز است این صحبت را در همه جا یاد میکند و می گوید من خیلی حاضرجوابم، ولی اگر مرد بهتر از من می خواهید به افغانستان بروید و ظاهر هویدا را دریابید.<br />بعد هویدا پرسید: از کارو چه خبر؟<br />خلیل پاسخ داد: خیلی مصروف کارهایش در تلویزون است.<br />هویدا سری تکان داد و گفت: من آن کارویی را دوست داشتم که با هم روی زینه های مقابل دفتر تلویزون ایران می نشستیم و از هر دری سخن می گفتیم. از آنروزی که دبیری و منشی گری دولت را قبول کرده است، دور او را خط کشیده ام، چه دریچه قلبش به یقین بروی دردهای ملتش بسته خواهد شد و امتیازات دولت مقابل چشمانش را خواهد گرفت.<br />پرسیدم: کدام کارو، آیا در مورد همانی میگویید که (نامه های سرگردان) را نوشته است؟<br />هویدا جواب داد: بلی.<br />آنروزها در شهر کابل نامه های سرگردان کارو دست بدست جوانان کتابخوان میگشت و دوستداران زیادی داشت. من نیز جلدی از آن را خریده بودم. راستش که از طراحی تصاویر کنار اشعار بسیار خوشم آمد چه بعد از کتاب سیمین بهبهانی این دومین مجموعه شعری بود که طرح و تصاویرش مرا بخود جلب کرده بود و آرزو میکردم که روزی من نیز بتوانم با تصاویرم شعر بگویم. آرزوی آنروز هایم دو نیم دهه بعد با طراحی برای مجموعه اشعار (دریا در شبنم) پروین جان پژواک تحقق یافت. گرچه قبل از آن مجموعه اشعار مرغنا شرق را که به زبان انگلیسی چاپ شد نیز طراحی کرده بودم ولی طرح های (دریا در شبنم) به آن تصور و خیالی که از طراحی دارم، نزدیکتر است.<br />بعد خلیل رویش را بسویم نموده و گفت: هویدا میگوید که دستت به هر کاری میگردد...<br />گفتم: نمیدانم.<br />ادامه داد: چرا برایم گفته است که در "لابراتوار" زیر زینه ها طیاره و ماشین سینما ساخته ای.<br />گفتم: هر چه میسازم اول از هویدا صاحب میپرسم که آیا من میتوانم آنرا بسازم و امکان دارد؟ او میگوید بلی هیچ چیز خارج از امکان نیست و این باعث میشود تا کار کنم.<br />خلیل گفت: بلی راست میگوید. من دوست ترا از سالهای قبل می شناسم. از آن زمان هایکه ظاهر بود و هنوز هویدا نشده بود. با هم در شهر کهنه کابل همسایه بودیم. در خم کوچه ما پینه دوز پیری با قیافه غمگین و پیشانی پر چین کنار دکان قصابی غرفه کوچکی داشت. هر باری که از کنارش میگذشتیم، ظاهر که تازه آوازخوانی را آنزمان شروع کرده بود، برایم میگفت اگر بتوان به کمک هنر حداقل یک چین از پیشانی این موچی را باز کرد و برای یک لحظه کوتاه برایش لبخند و آرامش اهدا کرد، زندگی به زیستنش می ارزد و اینکار با فتح کشوری برابر خواهد بود. بالاخره روزی همینطور هم شد و او به هدفش رسید! ظاهر هویدا نه تنها قلوب مهربان همه مردم کشور خود را فتح کرد بلکه به مملکت ایران هم لشکر کشید و تک و تنها بدون اسلحه و ساز و برگ جنگی قلبهای مردم ایران را نیز فتح کرده است. امروز در کوچه و بازار و خانه ای در ایران نیست که مردم آهنگ (کمر باریک من) او را زمزمه نکنند.<br />هویدا حرفش را قطع نموده و برایم گفت: زیاد هم به حرفهایش توجه نکن، چون دوست دارد گاهی مبالغه کند.<br />خلیل با خنده گفت: تواضع و شکسته نفسی گپ خوب است ولی بگذار بفهمد با کی طرف میباشد.<br />و من ظاهر هویدا را دیدم که با آن قد و پاهای درازش در حالیکه بالای اسپ لاغری سوار است و نیزه بر دست دارد به جنگ آسیاب های بادی میرود و من نیز چون سانچو پانسر سوار بر خری در کنارش روان هستم. راستی که این مرد با آن اندیشه های انسانی و ظاهر مهربانش چقدر به قهرمان سروانتس، دون کیشوت شباهت داشت.<br /><br />***<br /><br />خانه ظاهر هویدا برای من به کانون گرم مملو از محبت و عشق مبدل شده بود. مادر هویدا با آن لبخند مهربانش با سخاوت و بزرگمنشی در گوشه ای از قلبش برایم جای داد و مقام خاصی در زندگی ام یافت. هرزمانی که بسویش میدیدم باورم می آمد که مردان بزرگ در آغوش زن های بزرگتری پرورده شده اند. مادر هویدا دلیل روشن بر صدق این مدعا بود. همچنان هر زمانی که مهربانی، زیبایی و عشق خانم هویدا را به او میدیدم، با خود میگفتم اگر او نمیبود آیا هویدا را با همین خصوصیات در مقابل میداشتم؟ به یقین که نه... آری این مهربانی وعشق زنهای مهربانی که در چهره های مادر و همسر هویدا متبارز شده بودند، می باشد که زندگی هویدا را چنین بارور و پرهنر ساخته است. هرچه بیشتر زمان میگذشت، خانه هویدا بیشتر و بیشتر به مرکزملاقات من با هنر و هنرمندان مبدل میشد. امروز که به آن خانه و به آنروزها می اندیشم این بیت مولانا در ذهنم میگذرد:<br />"این خانه که پیوسته در او چنگ و چغانه است<br />از خواجه بپرسید که این خانه چه خانه است..."<br />در آنجا بود که رحیم جهانی و سلما را دیدم و با حیدر سلیم جوان آشنا شدم. هویدا در مورد او میگفت که اگر این جوان هنرش را جدی بگیرد، خداوند صدا و استعداد سرشاری را برایش به ودیعه گذاشته است. امروز میبینم که سخنانش در مورد حیدر سلیم چقدر دقیق بوده است. در منزل هویدا بود که با انگشتان سحرآفرین چیترام آشنا شدم که هنرمندانه طبله و کانگه و چه و چه را می نواخت. حتی روزی چند عدد گیلاس را به اندازه های مختلف پر از آب کرد و با آنها آهنگ های زیبایی را نواخت. تیمورشاه سدوزی را که در پتنوس درم می نواخت و جازبندش معجزه میکرد، حبیب شریف را با آن چهره محجوبش، انجنیر یونس را که شوخی های گرمی با هویدا داشت، ببرک وسا را که در رشته موسیقی تحصیل میکرد، ساربان که با شوخی های هویدا زیر لب میخندید، داود فارانی را که غرغر صدایش کمتر از آن هویدا نبود و تا راجع به فلمی که میخواست بسازد، سخن میگفت سوار بر بال کلماتش به بلخ باستان میرفتم و در دربار کعب قزداری رابعه را میدیدم که به بکتاش عشق می ورزید و حمامی را که با خون او گلگون میشد...، امان اشکریز را با مرزا قلمی هایش ، عاقل شاه پیمانی را با گلباشی هایش، اسد ذکی را با ذکاوت و ظرافت هایش، و... احمد ظاهر را با آن قهقه های مستانه اش که در هر باهمی با هویدا از دوست مشترک شان اسراییل رویا یاد میکردند، هنرمند دیگری که داشت به معمایی مرموز برایم مبدل میگشت. می گفتند که او در دو دستش دو پارچه ذغال را میگیرد و همزمان با هر دو دستش دو اسپ سرکش را بروی پرده نقاشی آنچنان نقاشی میکند که یک سر موی از هم تفاوت ندارند. اسراییل رویا در کنار خطاطی و هنرهای گرافیک ده ها هنر دیگری هم داشت و آهنگ های زیبایی را برای هر دو ظاهر تکرار ناشدنی، ظاهر هویدا و احمد ظاهر ساخته بود. ... چه عجب است که این دو مرد نه تنها نام های شان" ظاهر" ، بلکه تخلص های شان نیز با هم یکی بود، ولی افسوس که یکی در اوج جوانی، استعداد و شهرت خیلی زود چهره در نقاب خاک کشید و هرگز دیگر در جمع دوستان ظاهر نشد و آن دیگر نیز بیش از دو دهه خاموشی گزید.<br /><br />هویدا طنزهای زیبایی مینوشت. طنزها را با آن حافظه عجیبش از بر برایم میخواند و من قت قت میخندیدم و آرزو میکردم که ایکاش منهم میتوانستم به ظرافت او بیندیشم و بنویسم. زمانی که جلال نورانی به نزدش می آمد، از استاد علی اصغربشیر هروی، مهدی بشیر، نوین و ترجمان قصه میکردند. خاطره های نخستین روزهای نوشتن داستان های دنباله دار رادیو دوباره زنده میشد که مرحوم استاد رفیق صادق، ظاهر هویدا و داود فارانی داستان (سه تفنگدار) نوشته الکساندر"سه ماه" را از دیدگاه خود شان به شکل درامه رادیویی نوشته بودند و بعد از چند شب پخش آن درامه نمیدانستند چگونه داستان را ادامه بدهند و تمام کنند. زلمی خندان به هویدا گفته بود برادری دارم که محصل پوهنحی حقوق است و گاهی هم مینویسد، چطور است او را نیز امتحان کنیم. جلال نورانی به دفتر ایشان آمده بود و پس از آنکه کاغذ سفیدی را در برابرش نهاده بودند، اوقلم برداشته و بقیه داستان را نوشته بود. بدینگونه پیش چشم هویدا و دوستانش نویسنده و طنزنویس بی همتای دیگری در پهنه ادبیات دری متولد شده بود.<br />***<br /><br />حالا که ازان روزها سالها میگذرد و هویدا از شهر و مردمش فرسنگها دور است، من در حیرتم که هویدا روزگارش را چسان میگذراند. در گذشته ها هر زمانیکه دلش میگرفت، به شهر کهنه کابل میرفت. نیرو و توانمندی اش را در خم و پیچ کوچه های کاه فروشی و کتاب فروشی، در سلام یک رهگذر تنها، پرواز کبوترها بر فراز بام ها و دویدن اطفال خندان به دنبال گدی پران های آزاد شده جستجو میکرد و می یافت.<br />اینک که در میان سمنت و آهن آسمان خراش ها و بزرگ راه های دنیای پرزرق و برق و پرسروصدای غرب اسیر است، چه حال و هوایی دارد...؟ تسکین، نیرو و قدرتش را در چه می جوید و می یابد...؟<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514555609643300850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 149px; CURSOR: hand; HEIGHT: 210px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TIejHA7tN_I/AAAAAAAAAGc/Y0YqoAPWkMk/s320/Howida.gif" border="0" /></p></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-620621962800039891?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-84852128883975306292010-09-07T07:24:00.000-07:002010-09-07T07:27:06.155-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TIZLpZ8U2cI/AAAAAAAAAF8/1nHR7vC_CVU/s1600/artist_lennon.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5514177968472381890" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 242px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TIZLpZ8U2cI/AAAAAAAAAF8/1nHR7vC_CVU/s320/artist_lennon.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">شماره 66/پنجشنبه 11 سنبله 1389/2 سپتمبر 2010<br /><a href="http://armaghanmille.files.wordpress.com/2010/09/artist_lennon.jpg"></a>جشن تولد 70 سالگي جان لنون در ايسلندیوکو اونو، همسر جان لنون در حال برنامهریزی برای برپایی مراسم جشن تولد 70 سالگی خواننده و موزیسین بریتانیایی در ایسلند است.اونو هنرمند و فعال کمپین صلح روز 9 اکتبر برج «تصور صلح» را به مناسبت این روز نورپردازی میکند. این برج در جزیره ویوی در نزدیکی ریکیاویک، پایتخت ایسلند واقع شده است.پس از برگزاری مراسم گروه «یوکو اونو پلاستیک اونو» به اجرای موسیقی میپردازد. در این مراسم بیوه جان لنون جوایزی را از سوی «جایزه صلح لنون اونو» اهدا میکند، این جوایزه به افتخار فعالیتهای صلحطلبانه لنون، بنیانگذار و مغز متفکر گروه بیتلز اهدا میشود.لنون هشتم دسامبر سال 1980 مقابل آپارتمانش در منهتن به ضرب گلوله کشته شد. این روزها مصادف با درخواست آزادی مشروط مارک دیوید چپمن، قاتل جان لنون است، اونو در چند نامه به این آزادی اعتراض کرده است. لنون به هنگام مرگ 40 سال سن داشت.آسوشیتدپرس / 28 اگست***مجبوب ترين ترانه هاي بيتلز معرفي شدندمجله رولینگ استونز برای اولین بار 100 ترانه برتر گروه بریتانیایی بیتلز را معرفی کرد.آهنگ «روزی از زندگی» سروده جان لنون و پل مککارتنی در صدر این فهرست که روز چهارشنبه اعلام شد قرار گرفت. این ترانه سال 1967 سروده شده است.«میخواهم دستت را بگیرم» سروده شده در سال 1963 دوم و «مزارع جاودانه توتفرنگی» که یادآور کودکی جان لنون در لیورپول است سوم شد.این فهرست همزمان با به بازار آمدن مجموعهای به نام «بیتلز: صد آهنگ برتر» منتشر شد، این مجموعه به مناسبت 40 سالگی انتشار «بگذار باشد»، آخرین آلبوم استودیوی این گروه که در سال 1970 منتشر شد عرضه شده است.الویس کاستلو، موسیقیدان در مقدمه این فهرست در مجله رولینگ استونز نوشته است: «لنون، مککارتنی و هریسون در نقش ترانه سرا به شکلی عجیب استانداردهای بالایی داشتند. بعد به بلوغ رسیدند: از داستانهای ساده عاشقانه به داستانهای بزرگسالانه رسیدند…و بعد به حرفهایی بسیار بزرگ که انتظار شنیدنشان را در موسیقی پاپ ندارید.»10 ترانه اول این فهرست به قرار زیر است: 1. «روزی از زندگی»، 2. « میخواهم دستت را بگیرم»، 3. « مزارع جاودانه توتفرنگی»، 4. «دیروز»، 5. «در زندگی من»، 6. «چیزی»، 7. «هی جود»، 8.«بگذار باشد»، 9. «نزدیک شدن» و 10. «مادام که گیتارم به نرمی میگرید»Ÿرویترز / 26 اگست</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-8485212888397530629?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-81553889622356470762010-08-15T09:38:00.000-07:002010-08-15T09:39:32.671-07:00شماره 65/یکشنبه 24 اسد 1389/15 اگست 2010<br />کوه بچه<br />اگر تحولات نیم بند و شکنند موجود را ارزش های حد اقل نوعی امکان حضور یافتن نیرو ها در صحنه سیاسی مدنظر گیریم باز هم باید در این امکانات حد اقل و در این اتموسفیر شکنند که همه چیز به شکل معامله گرانه جلو میکند باید در هر گام منافع ملی و ارزش های مدنی را باید مدنظر داشت. اینکه هر کس میتواند هر چیز بنویسد کاملاً یک وضعیت دلخواه میباشد ولی اینکه هر کس باید در نوشتن عفت کلام را مد نظر داشته اتهام وارد نکند، توهین نکند، تحقیر نکند و بهتان نزند نیز باید به صفت کود اخلاقی مد نظر باشد. چگونه میتوان ملی بود! در اینکه هیچ یک از زمامداران دیروز و امروز فرشته نیستند هیچ شکی نیست، اینکه میتوان از همه زمامداران و مسوولان دیروز و امروز انتقاد نمود کاملاً معقول است ولی اگر از این جو معقول برای از هم پاشیدن شیرازه کشور استفاده شود غلط است. شما میتوانید بالای هرکس انتقاد کنید و هیچکس نباید غیر مسوول و واجب الاحترام باشد ولی نفس موجودیت نظام کنونی باید در اصول مورد تائید باشد و نباید با غلطیدن به طرف افراط گرایان و تفریط گرایان متزلزل شود. در یک کشور کثیر الاقوام همه اقوام چون برادران هم اند و هر کس میتواند در خانه خود حاکم باشد و با صدای بلند از نواقص انتقاد کند ولی اگر این نظام در اصول نباشد هر قوم کشور همسایه، مهاجر، مسافر و حتی اجیر میشود و در آنجا به غیر از بارکشی و مزدوری حقی ندارد. بنابران حدود و وحدت این خانه را باید مانند مردمک چشم خود نگهداشت و مانند برادران که در یک خانه پدری زیست مینمایند باید همه مشکلات را در داخل خانه حل نمود. حتی در زندگی شخصی افراد با حفظ حقوق شهروندی و مدنی مفاهیم دوست، رفیق، آشنا و برادر از هم فرق دارند و هر یک در جای خودش مورد استعمال داشته، هیچگاه یک دوست جای برادر یا یک آشنا جای دوست را نمیگیرد. به همین سان باید در مناسبات با همسایه ها نیز باید محتاط بود و در هیچنوع معامله منافع ملی نباید فدای منافع شخصی گردد. در یک اداره بی کفایت فرد وطندوست وقتی به وضعیت کشور خود و همسایه ها می بیند از بی کفایتی خود و از ترقی دیگران متأثر میشود ولی این مسأله باید ما را به طرف رفع نقایص و حل معضلات ببرد نه به طرف افتراق و چشم پوشیدن از خود و چشم دوختن به دیگران بنابران در یک وضعیت ناگوار باید همیشه متوجه آن بود که منافع ملی خاک مشترک افغانها در هر حال حفظ گردد و دشمنان به بهانه های گوناگون آتش جنگ را در این خانه نیافروزند. ضرب المثل مشهوری است که درخت بادام میگوید اگر دسته از خودم نباشد هیچگاه کسی مرا قطع کرده نمیتواند، ما نباید دسته تبر دیگران را از بدنه خود بدهیم.<br />چگونه میتوان مدنی بود؟<br />جامعه مدنی را در یک تعریف بستر فعالیت های اختیاری انسانها بر اساس اهداف مشترک مینامند. این فعالیت ها توسط دولت رهبری نمیشود بلکه نوعی دینامیزم خود جوش و مدنی مردم میباشد که جامعه را باز نموده و مردم را از حالت انفعال بیرون مینماید. اگر در یک کشور همه افراد جامعه دست زیر الاشه بشینند که دولت دم دروازه منزل شان نهال غرس کند، دولت آنرا آبیاری کند، دولت زباله ها را انتقال دهد، شاید هیچگاه در آن کشور درختی به ثمر نرسد و کوچه یی پاک پیدا نشود اما اگر مردم از طریق فعالیت های مدنی دست به دست هم داده دولت را تحت فشار قرار دهند که وسایل و امکانات بزرگ را در جهات بهبود امور مهیا سازد شاید آنان پاک ترین و سرسبز ترین شهر را داشته باشند. در حال حاضر در کشور مردم از نظر روانی در وضعیتی قرار گرفته که فکر میکنند چون جهان به افغانستان آمده باید همه امور را خارجی ها حل کنند خارجی نهال غرس کند، خارجی آبیاری نماید، خارجی معاشات سوپر اسکیل بپردازد، خارجی موتر کمک کند، خارجی مکتب بسازد، خارجی پل بسازد... در حالیکه این تصور کاملاً مضحک مینماید که به گفته مردم همه افراد یک کشور مانند «تنبل های سلطان محمود» زیر درختان بخوابند و حتی آب نوشیدن آن ها از خارج وارد شود در شرایط کنونی افغانستان یک بازار استهلاکی برای کشور های همسایه میباشد. ماست از ایران، قیماق از پاکستان، گوشت از هندوستان، ناک از چین، موتر از جاپان، برق از ازبکستان و تاجکستان، موبل و فرنیچر از جنوب شرق آسیا، کتابهای درسی مکاتب چاپ در اندونیزیا، آرد و روغن از پاکستان و بر عکس در قاچاق مواد مخدر و فساد اداری در درجه اول. ما که اینقدر هم بی استعداد نباید باشیم و نیستیم، یکی از وظایف اساسی جامعه مدنی آنست که حکومت و دستگاه اداره را تحت فشار قرار دهد تا از این افتضاح اقتصادی کشور را نجات دهد. جامعه مدنی با قدرت سیاسی کاری ندارد و هدفش گرفتن قدرت نیست ولی میتواند دولتمردان بی کفایت عاطل و باطل را با فشار افکار عامه از جای برکند و در طرز اداره و رفع نقایص پیشنهادات مشخص ارائه نماید.Ÿ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-8155388962235647076?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-34116809973861282192010-07-26T07:40:00.000-07:002010-07-26T07:43:36.703-07:00<div dir="rtl" align="right"> شماره 64/یکشنبه 3 اسد 1389/24 جولای 2010<br />ستاک<br />اگر جامعه جهانی در ابتدای اداره مؤقت فکر میکرد افغانستان از مراحل چند قرن عقب ماندگی یکبار به مرحله ایجابات مدنی اجتماعی، سیاسی و فرهنگی معاصر پرش نماید، همانقدر اشتباه بود که حالا به مشوره چند افغان از غرب بر گشته تصور میکند که مردم افغانستان اصلاً با اساسات معقول یک جامعه مدنی بیگانه بوده خواهان اصول بربریت میباشند. این قضاوت دو بعد افراط اند. در حالیکه با آمدن جامعه جهانی تکنالوژی معلوماتی واقعاً مدرن به افغانستان وارد شد که بستر خوبی برای رشد ارزش های مدنی بود اما باید اذعان داشت که ارزش های مدنی از سالها قبل به شکل افغانی در جامعه وجود داشت، هر چند با جریانات افراط و تفریط دچار آسیب هایی شد اما هرگز از پا نیفتاد. برخی واقعیت های ارزشی جامعه که از گذشته وجود داشت قرار ذیل اند:<br /> 1 اینکه جامعه جهانی و دولت کنونی به باز بودن دروازه های مکاتب می نازند باید به یاد داشته باشند که این جریان بیش از نیم قرن قبل هم وجود داشت.<br /> 2 اینکه جامعه جهانی و دولت کنونی به آزادی بیان می نازند و بعضاً می خواهند آنرا دو باره از مردم بگیرند باید به یاد داشته باشند که مطبوعات آزاد و نشریه های خصوصی نسیم سحر، انیس و نوروز حتی در دوره امان الله خان در کشور وجود داشت.<br /> 3 اینکه جامعه جهانی و دولت کنونی فعالیت تلویزیون ها را به رخ مردم میکشند و میخواهند آن را سانسور کنند باید به یاد داشته باشند که تلویزیون از سال 1357 در افغانستان فعال بود.<br /> 4 اینکه جامعه جهانی و دولت کنونی فعالیت رادیو ها را محصول کار خودشان میخوانند باید به یاد داشته باشند که از دوره امانی در افغانستان رادیو وجود داشت و رادیو های محلی در ولایات طی سالها فعالیت نمود.<br />ولی جامعه جهانی و مشاورین غرب دیده افغانی شان چرا نمیگویند که زمانی هلمند را واشنگتن کوچک مینامیدند، آنان چرا از یاد برده اند که زمانی در فابریکه نساجی گلبهار هشت هزار کارگر سالانه چهل و پنج ملیون متر پارچه میبافت، آنان چرا نمیگویند که افغانستان قبل از آنکه حتی نام بازار آزاد را راویان به زبان بیاورند شرکت خصوصی چینی سازی شاکر را داشت، آنان چرا از یاد برده اند که افغانستان در دوره امانی در سرک دارالامان خط آهن داشت و قرار بود در شهر کابل نقشه شهر برلین تطبیق شود. مشکل افغانستان در لحظه کنونی آنست که همه دستآورد ها را چند افغان بی خبر از تاریخ محصول کار چند سال اخیر دوره اداره مؤقت تا کنون میدانند که گویا به شکل خلق الساعه به وجود آمده و از دست آورد های چند آدم پشیمان میباشند. چند مشاور کهنه فکر افغان زیر گوش کشور های غربی خانه کرده به آنان مردم افغانستان را مردمی دور از فرهنگ و تمدن معاصر و بیگانه با ارزش های مدنی و اجتماعی معرفی مینمایند و جالب آنست که این افراد و اکثراً خانواده های شان در غرب زندگی میکنند. بهتر آنست که با یک دید جامعه شناسانه به وضعیت مملکت نگاه شود و کشور های غربی که از جنگ های فرسایشی خسته شده اند ملتفت این مسأله شوند که تفاوت شهر و ده در هر کجای دنیا وجود دارد و میتواند یک امر طبیعی باشد. همانطوریکه به بهانه عقب ماندگی یک قریه و ده سرخپپوستان امریکا نمیتوان قوانین آنان را در واشنگتن و نیو یارک و... تطبیق نمود در افغانستان نیز نباید طرز پوشیدن لباس و نحوه رفتار محلات دور افتاده را که ناشی از عقب ماندگی آن محلات میباشد بر مردمان شهر های کابل، مزار شریف، هرات و غیره تطبیق نمود. یکی از اشتباهات جامعه جهانی آن بوده که هیچگاه با مردم اصلی افغانستان کار نکرده بلکه دایم یا افغانستان را در چهره اکستریمیزم دیده و یا در چهره روشنفکران معامله گر که به ارزش های مدنی اصلاً فکر هم نمیکنند. آنچه وضعیت را قبل از همه مغلق میسازد آنست که اکنون حتی در شبکه های سازمان های تروریستی غربی ها فعالیت مینمایند و در مقابل در نهاد های مدنی کسانی بعضاً مصروف اند که با ارزش های مدنی مخالف اند. با روشنفکری که در صدر یک مقام نشسته و حسرت روز هایی را میخورد که در کنار بنیادگرایان بوده چگونه میتوان جامعه مدنی مردمسالار را به تحقق رساند؟ مردمان طرفدار آزادی های مدنی در افغانستان اکنون در یک بیراهه عجیبی گیر مانده اند زیرا در رهبری شان کسانیکه سال ها از جامعه مدنی و مردمسالاری حرف می زدند رو به سوی بنیاد گرایی نهاده اند و درجهت مقابل گروهی که آنان را تهدید میکردند مورد توجه دنیای غرب قرار دارند. اینجاست که میتوان نتیجه گرفت جامعه جهانی واقعاً اشتباه میکند.Ÿ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-3411680997386128219?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-39404460532782206502010-07-15T07:26:00.000-07:002010-07-15T07:28:42.750-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TD8a1MoH1vI/AAAAAAAAAFs/F4DAQ2PXfa8/s1600/rabindranath-tagore-master.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494139571640194802" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 227px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TD8a1MoH1vI/AAAAAAAAAFs/F4DAQ2PXfa8/s320/rabindranath-tagore-master.jpg" border="0" /></a> شماره 63/چهارشنبه 23 سرطان 1389/14 جولای 2010<br />مجموعه یی نادر از تابلوهای نقاشی رابیندرانات تاگور، شاعر بزرگ بنگال، در یک حراجی لندن به بهای بیش از یک و نیم میلیون پوند (حدود ۲ / ۲ میلیون دلار) به فروش رسید.به گفته مسئولان حراجی ساتبی “این مهمترین مجموعه ای بوده که تا کنون از آثار تاگور در یک حراجی عرضه شده است.”این ۱۲ تابلوی تاگور را بنیاد خیریه شهر تاریخی دارتینگتون به فروش رسانده، اما هویت خریداران آنها اعلام نشده است.به گفته مسئولان حراجی ساتبی، تابلوهای نقاشی تاگور در حراجی بیش از قیمت تخمینی به فروش رفت.تاگور در طول زندگی ۸۰ ساله اش چند بار به انگلستان و دارتینگتون سفر کرد. مجموعه بزرگی از نامه ها و عکسها و اشیای دیگر متعلق به تاگور در آرشیو شهر دارتینگتون نگهداری میشود.شاعر بزرگ شبه جزیرهرابیندرانات تاگور بزرگترین شاعر ایالت بنگال است، که به دو زبان هندی و بنگالی شعر میسرود و اشعار خود را به انگلیسی نیز ترجمه میکرد.هم سرود ملی هند و هم سرود ملی بنگلادش از تصنیفات تاگور است.او از کودکی اشعاری نغز میسرود و در زبان شبه جزیره انقلابی ادبی پدید آورد. به ویژه اشعار موسوم به گیتانجالی معروفیت فراوان دارد و به زبانهای بسیاری ترجمه شده است.تاگور با این اشعار در سال ۱۹۱۳ جایزه نوبل را در ادبیات دریافت کرد.او علاوه بر سرودن شعر، داستان و نمایشنامه مینوشت، و گاه تأملات خیال انگیز و عرفانی خود را روی بوم نقاشی میآورد.تاگور در سراسر مشرق زمین محبوبیت داشت.ملک الشعرای بهار در ستایش تاگور قصیدهای بلند سروده است.بیشتر اشعار و نوشته های تاگور به فارسی برگشته است: زهرا ناتل خانلری داستان “خانه و جهان” را به فارسی ترجمه کرده است و عبدالمحمد آیتی قطعات ادبی كشتی شكسته را.مجموعه اشعار ماه نو و مرغان آواره هم توسط ع. پاشایی به فارسی ترجمه شده است.رابیندرانات تاگور در سال ۱۸۶۱ در کلکته به دنیا آمد و در سال ۱۹۴۱ درگذشت.امسال هند خود را برای مراسم صد و پنجاهمین سالگرد تولد این شاعر بزرگ آماده میکند.Ÿ بی بی سینوت: در افغانستان دکتر روان فرهادی سرود نیایش تاگور را به دری برگردان نموده است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-3940446053278220650?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-26136637522781284692010-07-09T23:13:00.000-07:002010-07-09T23:16:46.684-07:00شماره 62/یکشنبه 13 سرطان 1389/4 جون 2010<br /><div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TDgP6LCRYGI/AAAAAAAAAFc/tsvhDzgTmRo/s1600/rahim-mehryar.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492157237647466594" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 193px; CURSOR: hand; HEIGHT: 141px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TDgP6LCRYGI/AAAAAAAAAFc/tsvhDzgTmRo/s320/rahim-mehryar.jpg" border="0" /></a> د مهريار جنازه نن د پنجشنبې په ورځ د المان د هنوفر ښار د مسلمانانو په هديره کي د ځانگړي مراسيمي په ترځ کي خاورو ته وسپارل سوه…رحيم مهريار د دوو کلنو راپدېخوا د ينې د سرطان په ناروغۍ اخته و د روان عيسوي کال د جنون د مياشتي پر 23 نېټه له دې دنيا څخه سترگي پټي کړې.مهريار چي،په 1955 کال کي د کابل ښار د ميوند په جاده کي دې دنياته سترگي لڅي کړي وي، د جرمني د هنوفر په ښارکي يې ددې دنيا څخه سترگي پټي کړې. د مهريار جنازه نن د پنجشنبې په ورځ د المان د هنوفر ښار د مسلمانانو په هديره کي د ځانگړي مراسيمي په ترځ کي خاورو ته وسپارل سوه.د جنازې په مراسيموکي د افغان دولت پر ډيپلوماټانو سربيره د هيواد گڼ شمېر سندرغاړو برخه اخستې وه.د جنازې په مراسيمو کي د افغانستان د دولت په استازيتوب په المان کي د افغانستان لوی سفير د هغه و مېرمني نورېې پرستو مهريار او د کورني غړو او دوستانو ته د تسليت غوښتنه وکړه.د جنازې په دې مراسيمو کي ډيرو هنرمندانو لکه محبوب الله محبوب، شريف غزل،حسين انوش، عبدالوهاب مدددي، طاهر شباب، وليد اعتمادي، صديق شباب، فرشتې سما، تيمورشاه سدوزي، خوشحال سدوزي، ببرک وسا او د افغانستان راډيو تلويزيو زيات شمېر پخوانيو کارکونکو برخه اخستې وه.د مرحوم رحيم مهريار فاتحه نن د اروپا په وخت پر 2 بجو د جرمني د هنوفر ښار د پام نور په جامع کي واخستل سوه.په اروپاکي د هنرمندانو د اتحاديې لخواد مهريار فاتحه راتلونکې اونۍ په همبورگ کي اخستل کيږي. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492157480347505954" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 180px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/TDgQITKeFSI/AAAAAAAAAFk/XWfjRzShA-Y/s320/05752575_100.jpg" border="0" />د رحيم مهريار څخه څلور اولاده چي درې يې لوڼي او يو زوی دی پاته دي.مهريار د 1988 ميلادي کال کي په وروستيو کي وطن پرېښودی او په جرمني کي يې د خپلي کورنۍ سره د مهاجرت ژوند غوره کئ.مهريار په جلا وطنۍ کي هم خپل هنري کارونه پرې نه ښوول. هغه يوازي او د خپلې مېرمني پرستو سره يو ځای 12 البومونه ثبت کړي ول. Ÿ<br /><br /><div dir="rtl" align="justify">زيارمل/ سهيلا حسرت نظيمي</div><br /><br /><div dir="rtl" align="justify">کتونکی. ضياالحق فضلي</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-2613663752278128469?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-6363704439771450072010-04-05T09:19:00.000-07:002010-04-05T09:23:47.008-07:00<div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7oOBR6KVwI/AAAAAAAAAE8/BxWKUKEd1Tg/s1600/Picture+003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456689313662785282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 202px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7oOBR6KVwI/AAAAAAAAAE8/BxWKUKEd1Tg/s320/Picture+003.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div dir="rtl" align="right"></div>گفت وگو از بابک سیاووش<br />از چندی به این طرف تیم هنری گدی پرواز به حمایت گویته انستیوت در بنیاد فرهنگ وجامعه مدی مصروف تمرین نمایشنامه های تیاتری بودند که اخیرا نمایشات شان روی صحنه آمد. توجه خوانندگان را به مصاحبه با عبدالمحفوظ نجرابی یکتن ازاعضای این تیم جلب می کنم:<br />س- درقدم نخست خود را معرفی نموده ودر مورد فعالیت های تیم تیاتری تان معلومات دهید؟<br />ج- عبدالمحفوظ نجرابی هستم فارغ التحصیل پوهنحی هنر های زیبا پوهنتون کابل، دیپارتمنت تیاتر وسینما وهمچنان عضو تیاتر گدی پرواز.فعالیت های ما ازسال 2007ادامه دارد تاحال ما به مکاتب نمایش دادیم یک سفر به هندوستان داشتیم به یک فستیوال بین المللی دعوت شده بودیم. از هشت کشور هنرمندان ازطرف (LSD) دعوت شده بود. </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456689622504134402" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 291px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7oOTQbrVwI/AAAAAAAAAFE/LcVjqgASNDk/s320/Picture+004.jpg" border="0" /><br /><div><br />س- تاحال چند نمایشنامه اجرا کرده اید؟<br />ج- نمایش های زیادی اجرا کردیم زمانیکه محصل بودیم نمایش های ما به محصلین بود ، وقتی ازپوهنحی فارغ شدیم در تیم تیاتری ما یک نمایش نامه به نام خرگوش وخارپشت داریم که درچندین محل آن را نمایش دادیم ،در لیسه امانی ، لیسه جمهوریت ، عایشه درانی ونمایش دوم ما به نام بزک چینی است این نمایشنامه درولایت هرات نمایش داده شد ،دریک کودکستان به نام سمیه ، سه مکتب و پوهنتون هرات ، ودرکابل در 15 - 20 مکتب این نمایشنامه را اجراکردیم ، و یک نمایشنامه به نام نوروزی بود که در مراد خانی آن را نمایش دادیم به مناسبت سال نو بود واز طرف فیروز کوه راه اندازی شده بود، یک نمایش دیگر که تقریبا کار هایش تمام است نمایشی است به نام چتلک تمام کار هایش تمام است فقط ما یک پروگرام داشتیم همراه با یونسیف که قرار داد کردیم، عنقریب این نمایش آغاز میشود که در 5 ولایت می باشد ودر کابل نیز نمایش داده خواهد شد .<br />س- در اجرای نمایشات وفعالیت های هنری تان کدام موسسات شمارا کمک می کند؟<br />ج- در فعالیت های هنری ما در قدم نخست گویته انستتیوت یا مرکز فرهنگی آلمان مارا کمک کرده مصارف این نمایشات را آنها میدهند ، درضمن بنیاد فرهنگ وجامعه مدنی اتاق را لطف کردند در خدمت ما گذاشتند ،پوهنتون کابل نیز با ما همکاری کرده است.<br />س- چی مشکل دارید؟<br />ج- مشکل زیاداست درقدم اول باید از هنرمند این این تقاضا است که خلاقیت داشته باشد این درصورتی برآورده میشود که امکانات میسر باشد. خوب ما آن قدر تقاضای بلند نداریم مثل دیگر کشور ها که هم زمینه ها مساعد باشد . مشکلات زیاد است مثلا دولت همکاری نمی کند به هنر، خصوصا به تیاتر گدی، همچنان نبود جای، نبود بودجه کافی ، ترانسپورت وغیره<br />س- توقع تان از دولت ، موسساتی که شمارا همکاری می کنند واز مردم چیست؟<br />ج- توقع ما درقدم نخست اینست که قسمی کمک کنند و به کسی کمک کنند که اهل هنر است ، هنر رامیتواند یک جای برساند هنر واقعی داشته باشد، هنری نه که از هر جا آمده باشد . امروز درافغانستان هنر خوش آیند نیست ، حتا ما در بعضی مکاتب میرویم میگوییم که یک نمایش داریم مدیر مکتب به چشم حقارت می بیند ، هنر را درک نکرده ، درک هنری ندارند و اگردارند هم بسیار کم . باز هم مشکلات است ، خوب خیر باشد توقع ما این است ، ما یک جای به نمایش میرویم باید مفهوم همین نمایشی را که عرضه می کنیم ، بفهمند که کار های که ما انجام میدهیم چیست ؟ پیام که ما دراین داریم چیست ؟ باید درک درست داشته باشند توقع ما اینست که تشویق کنند جوانان را تا بتوانند دست آورده های خوب تر وخوب تر داشته باشند ، هنرمند یک توقع دارد که تشویق خوب است.<br />س- درآینده چه برنامه های نمایشی دارید؟<br />ج- خوب آینده به خدا معلوم ماکوشش خود را می کنیم که از این کرده چون هرروز که میگذرد آدم یک تجربه نو پیدا می کند هنر چیزی است که خود هنرمند خلق می کند خلاق است وقتی که هر قدر دراجتماع باشد، از اجتماع برداشت میکند و آن را در هنر پیدا می کند وامیدواریم کارهای بهتر کنیم ودست آورد های خوب داشته باشیم ودر فستوال ها شرکت کنیم<br />س- تاحال درچند فستیوال شرکت کرده اید؟<br />ج- فستیوال های مختلف که در دوره اول اشتراک کردیم دردوره دوم هم درفستیوال افغانستان از سال دوم تا سال ششم اشتراک کردیم دست آورد هم داریم نمایش ها داریم که به حساب درجه گذاشته شده بود مقام اول را گرفتیم ، یک نمایش داشتیم به نام( که پو چی) یک فستیوال که درجنوری سال2010بود درهندوستان دعوت شدیم وچندین فستیوال دیگر را ارتباط داریم اما تاهنوز معلوم نیست فعلا یک فستیوال خارجی شرکت کردیم ودیگر فستوال های بوده که در داخل افغانستان شرکت کردیم.<br /><br />درباره اینکه چه کمک های ازطرف بنیاد فرهنگ وجامعه مدنی به تیم نمایشات تیاتری صورت گرفته آقای تیمورشاه حکیمیار چنین گفت:<br />بنیاد فرهنگ وجامعه مدنی به اساس استراتیژی خود که دارد کوشش می کند که نهاد های فرهنگی منجمله گروپ های تیاتر را مورد حمایت قراردهد وخوشبختانه از چند سال آغاز شده ، بعد از تاسیس بنیاد نه تنها درمرکز بلکه درولایات هم این مساله بسیار رایج است ومابا حمایت از توزیع وسایل وامکانات وحتا لایت ها و وسایل همیشه همین نهاد های تیاتری را مورد حمایت قرار دادیم و زمینه سازی به این کردیم که آنها گروپ های را تشکیل بدهند وبه خاطر رشد وهمکاری شان اگر ستیژ نبوده ما این ها رابه گونه مبایل چاتر ها حمایت کردیم واین ها نمایشات خود را به گونه مبایل چاتر به قرا وقصبات اجرا کردند وما اکثر پروژه ها را مورد حمایت مالی قرارداده و اسباب ولوازمی برای شان دادیم که بعضی از آنهارا به فستیوال ها دعوت کردیم که زمینه ساز رشد کار های فرهنگی باشد وآن چه که ارتباط میگرد به گروپی که شما سرآن صحبت کردید تیاتر اطفال یا گدی ، در بنیاد فرهنگ وجامعه مدنی ما شرایط را برایشان مساعد سا ختیم که به آنها اتاق بدهیم جای بدهیم واینها تقریبا از چندین ماه به این طرف تمرینات خود را ادامه میدهند یگانه مشکلی را که اکثر نهاد های تیاتر ما دارد موضوع جای مناسب برای شان است که خوشبختانه ما این جا را به اختیار شان قرار دادیم که تمرینات خود را اینجا می کنند والبته حمایت ما ازاین پروسه این بوده که ما جای را برای شان به گونه رایگان دادیم واز همین نهاد به گونه رایگان استفاده میکنند. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-636370443977145007?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-61626999677814021832010-03-30T08:11:00.000-07:002010-03-30T08:20:46.303-07:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IWLvf5DnI/AAAAAAAAAE0/2mPxovsDJzE/s1600/6.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 123px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454446489683693170" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IWLvf5DnI/AAAAAAAAAE0/2mPxovsDJzE/s320/6.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IWCrc517I/AAAAAAAAAEs/TxG6vTIWLzM/s1600/5.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 140px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454446333978597298" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IWCrc517I/AAAAAAAAAEs/TxG6vTIWLzM/s320/5.jpg" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IV9aclxGI/AAAAAAAAAEk/6KacpzOQpTQ/s1600/4.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 262px; DISPLAY: block; HEIGHT: 279px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454446243514532962" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IV9aclxGI/AAAAAAAAAEk/6KacpzOQpTQ/s320/4.jpg" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IV03wHYEI/AAAAAAAAAEc/NQDm7cVpab4/s1600/3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454446096762232898" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IV03wHYEI/AAAAAAAAAEc/NQDm7cVpab4/s320/3.jpg" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IVK0rLkAI/AAAAAAAAAEU/fmFqhp0B46w/s1600/2.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 177px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454445374381723650" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IVK0rLkAI/AAAAAAAAAEU/fmFqhp0B46w/s320/2.jpg" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IVCMzIjyI/AAAAAAAAAEM/mB6qdZWTSvA/s1600/1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 234px; DISPLAY: block; HEIGHT: 281px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454445226238709538" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/S7IVCMzIjyI/AAAAAAAAAEM/mB6qdZWTSvA/s320/1.jpg" /></a> نام : آرش هویدا<br />پیشه: هنرمند<br />سال تولد:1980 (کوهستان)افغانستان<br />اقامت فعلی: هامبورگ آلمان<br />آرش هویدا از هنرمندانی است که تازه به آوز خوانی روی آورده است آرش هویدا فرزند هنرمند نامی افغانستان ظاهر هویدا است آرش هویدا درشهرستان (کوهستان) استان (کاپیسا) چشم به جهان گشوده است در سال های جنگ با پدرش به خارج از کشور رفت وحالا درشهر هامبورگ آلمان زندگی میکند آرش هویدا راه پدر را تعقیب کردو به آواز خوانی روی آورد آرش هویدا باآهنگ (لیلا) که به سه زبان سروده شده بود فارسی جرمنی وعربی درافغانستان شهرت زیاد پیدا کرد این هنرمند که به سبک هیپ پاپ آواز می خواند در بین تمام مردم به خصوص نسل جوان افغانستان مورد توجه زیادی قرار گرفته است همچنان آهنگ (هلا هلا) یکی از آهنگ دلنشین این هنرمند است که در قالب هیپ پاپ خوانده شده و مورد توجه علاقه مندان هویدا قرار گرفته است. آرش هویدا مصروف کار های هنری خود در خارج از کشور است وکنسرت های مختلف در خارج از کشور داشته است هویدا تا هنوز به کابل سفر نه کرده است به امید اینکه آرش یک سفر هنری به کابل هم داشته باشد تا علاقه مندانش به توانند آرش را ازنزدیک ببیند وبرای شان کنسرت دهد. </div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-6162699967781402183?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-79754611532417920302009-12-31T06:04:00.000-08:002009-12-31T06:08:26.714-08:00<p align="right"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SzywKIhWJFI/AAAAAAAAAEE/v2YmDf2orZo/s1600-h/farhad.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421401739579761746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 126px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SzywKIhWJFI/AAAAAAAAAEE/v2YmDf2orZo/s320/farhad.jpg" border="0" /></a></p>شماره 59/پنجشنبه 10 جدی 1388/31 دسمبر 2009<br /><br /><br /><div dir="rtl" align="right">بابک سیاووش</div><br /><br /><div dir="rtl" align="right">دراین اواخر رسانه های تصویری افغانستان دست به ابتکاراتی زده ودر قسمت تشویق هنر وهنرمندان می کوشند که میتوان از برنامه ستاره افغان شبکه خصوصی تلویزیون(طلوع) نام برد و در آخر سال اهدای جوایز به هنرمندان سینما از طریق همین شبکه صورت گرفت.به همین سلسله تلویزیون آریانا جشواره اهدای جوایز را به هنرمندان شناخته شده افغانستان آغاز کرده است که دوره ی چهارم آن در شهر هامبورگ آلمان باحضور هنرمندان وفرهنگیان افغانستان برگزار شد.دراین جشنواره فرهاد دریا هنرمند شهیر وسفیر صلح افغانستان لقب بهترین هنرمند سال از مردان را به خود اختصاص داد. بانو نغمه هنرمند پر آوازه زن لقب بهترین هنرمند سال از زنان را به خود اختصاص داد.به همین سلسله افتخار بهترین آهنگ سال به تواب آرش، بهترین ویدیوی سال به ولی حجازی، بهترین آلبوم وآهنگ حماسی به جاوید شریف، بهترین تازه کار از زنان بانو غزل سادات، ازمردها شکیب عثمانی، بهترین آهنگ آرام به بانو مژده جمال زاده، بهترین محلی خوان میرمفتون و بهترین جوره هنری حفیظ علی وخانمش دیو یانی علی وهمچنان لقب یک عمر شایستگی درهنر را به ظاهر هویدا,ارمان, مددی, گل زمان,بانوافسانه و جایزه ستاره موسیقی را به رحیم مهریار وبانو پرستو وجایزه های افتخار به نذیر خارا ,شریف ساحل و لطیف ننگرهاری اهدا گردید.اما قسمیکه این جشنواره در سال پار نیز دایر گردیده بود در این جشنواره از بسیاری هنرمندان افغانستان هیچ یاد نشده و نیزازهنرمندان جوان تازه کار داخل افغانستان نامی برده نشد، بعضی مردم میگویند اگر چنین جشنواره های در داخل افغانستان وبا حضور مردم دایر شود لذت دوچندانی خواهد داشت.اما به هر حال تدویر این جشنواره از سطح یک تلویزیون خصوصی کار بزرگی است، وزارت اطلاعات وفرهنگ افغانستان که یک ارگان دولتی است هیچ توجهی به این امر نکرده، هنرمندان افغانستان در داخل با امکانات اندک به کار های بزرگی دست میزنند مردم افغانستان امیدوارند که وزارت اطلاعات فرهنگ با دایر کردن همچو جشنواره ها از هنرمندان و فرهنگیان، اهل فرهنگ را حمایت کند وآنان را به کشور دعوت نماید.Ÿ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-7975461153241792030?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-2967711427741806142009-12-14T03:44:00.000-08:002009-12-14T03:48:32.329-08:00<div dir="rtl" align="right">شماره 58 یکشنبه 22 قوس /13 دسامبر2009میلادی<br />خانم خورشید نور یکی از هنر پیشه گان موفق، منور و شایسته سینما، شخصیت است که هر کرکتر برایش پیشنهاد یا سپرده میشد، نقش را در درامه های رادیویی، نمایشات تیاتری، تلویزیونی و فلم های هنری سینمایی، عالی و موزون بازی کرده میدرخشید. اگر از همه سینماگران و هنر پیشه گان دو دهه قبل بپرسید که خورشید نور چگونه یک شخصیت بود و هست و توانایی اش را در اجرای نقش بکدام پیمانه تبارز میداد، همه از او به بزرگی یاد میکنند که توجه خوانندگان را به نظریات هنرمندان و مصاحبه با ایشان جلب میکنیم: ابوسلیمان<br />انجنیر لطیف احمدی کارگردان و رییس افغان فلم با لبخندی از رضایت گفت:«خورشید نور از جمله اکتریس های چیز فهم، با درک و مؤفق است که بانوان، زنان و هنر پیشه ها، مهارت های خانم خورشید نور را تمجید مینمایند و حرکات جدی و بجای او اسباب آموزش آنها شده است، چون <a href="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SyYlxhFMlCI/AAAAAAAAAD8/SS-Yf7coOBk/s1600-h/khorshid+3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415057134583583778" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 284px; CURSOR: hand; HEIGHT: 231px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SyYlxhFMlCI/AAAAAAAAAD8/SS-Yf7coOBk/s320/khorshid+3.JPG" border="0" /></a>خورشید، نقش را با صمیمیت و جرئت بازی میکند.» تیمور حکیمیار یکی از کارگردانان سینما و رییس فرهنگ، بنیاد فرهنگ و جامعه مدنی خورشید نور را شخصیت صاحب درایت و حاکم در اجرای نقش میداند و دلیل میآورد که نقش سپرده شده را قبل از قبل مورد مطالعه و شناسایی قرار میداد، این عمل او یگانه راز مؤفقیتش بشمار میآید. آقای حکیمیار در فلم سینمایی (عشق من، میهن من) از ساخته مرحوم توریالی شفیق، (سفر) از کارگردانی های سعید اورکزی و (اراده) از موسی رادمنش همبازی میداند خورشید نور را از جمله زنان منور، شایسته و دانسته که هیچ گاهی نقش را کوچک نشمرده و به عظمت کارش پرداخته میداند. خانم یاسمین یارملکه خود در زمره هنر پیشه گان موفق سینماست، خورشید نور را چهره سر شناس و ممتاز تیاتر و سینما میداند، در فلم سینمایی (حماسه عشق) ساخته انجنیر لطیف، در باره همبازی شدن با او ابراز نظر میدارد که خورشید جان نور، با من و صابره جان صمیمانه رفتار داشته میگفت: عزیزانم، اجرای نقش را باید دانسته و با جرئت تمام به اجرا گرفت تا طرف انتقاد کارگردان قرار نگیریم، این شیوه را من تا هنوز در کارهای هنری ام با دقت فراوان به کار می بندم و خاطرۀ خوش از خورشید جان در ذهنم روشن است.» مدتی است که خانم خورشید نور با ما از کشور سویدن در تماس میباشد، آرزو دارد برنامه های هنری و فرهنگی اش در کشور تحقق پیدا کند. وی با صدای رسا، پیام موثر و با یک حالت خاص که ویژه هنرمندان مقتدر است توضیح داد: نخست احترامات من و دیگر زنان افغان مقیم کشور سویدن و همراهان سفری که در لندن داشتیم را تقدیم مسوول نشریه غیر حزبی، آزاد و ملی ارمغان ملی و تیم همکارشان مینمایم که مطالب شان بیان خردمندانه مطابق خواست مردم و نیاز زنان است، موفقیت روز افزون مقدم راه شان. دیگر صدای خود را رسا تر بلند میکنم و پیام هایی دارم تا به آن توجه صورت گیرد و تحقق یابد. ابوسلیمان: خانم خورشید نور لطفاً در زمینه بیشتر توضیح بدهید؟ خانم خورشید نور با صدای موزون، مصممانه افزود: من و عده دیگر از زنان منور افغان، همصدا هستیم و میکوشیم که زنان افغان دیگر در حاشیه باقی نمانند، تجارب تلخ روزگار نشان داده که دولتمردان و سیاسیون همیشه با طرح ها و استراتیژی خاص، مردان را در تعین سرنوشت مطرح ساخته اند، ولی زنان را دایماً در حاشیه و ردۀ دوم قرار میدهند. ما صدای خود را بلند کردیم تا گوش های شنوایی را به شنیدن صدای رسای مان دعوت کنیم، همچنان پیام هایی داریم تا حکومت جدید سعی بدارند و دیگر اجازه ندهند در خارج، افغانستان و مردم آن را وارونه جلوه کند، یعنی اینکه افغانستان کشوریکه دایماً در آن آتش جنگ و خشونت زبانه میکشد مردم بعضاً در نتیجه جنگ دارای روحیات خشن و بی رحم دیده میشوند، گر چه ما از واقعیت تلخ چند دهه قبل میدانیم که حاکمان دیو، دد و کین، جنگ را در کشور با فرهنگ سیاه آن وارد کردند و کشور به ویرانه مبدل و دار و ندارش به باد فنا رفت، جنگسالاران حکمروایی کردند، گذشت، حال افتخار داریم که در کشور عزیز ما مطبوعات وجود دارد، رسانه ها به کارشان ادامه میدهند، حکومت جدید در حال شکل گیری است، قحط رجال نیستیم، بی ارزشی و امن گسترده است. با وجود همه مشکلات دیگر مردم ما (زن و مرد) بیدار اند و احساس مسوولیت میکنند تا دیگر در گرو گروهی نباشیم بر ما حاکم نباشند، منافع ملی در سرخط همه اقدامات تجلی داشته باشد، کار به اهل آن سپرده شود، شایسته سالاری نه تنها در حرف بلکه در عمل پیاده شود، زنان که نیمی از پیکره جامعه اند برای شان موقف و صلاحیت هایی داده شود تا در ارتقأ و پیشرفت سهیم بوده بتوانند حق و دَین خود را در کنار مردان نیکو سرشت ادا نمایند. همچنان همردیف به این صداها و پیام ها پلان دارم به همکاری دوستان خود از زنان خلاق و مبتکر پورتریت فلم ها بگونه مستند تهیه بداریم تا جهان ببیند و توانایی زنان افغان در عرصه های مختلف زندگی با استعدادی که دارند تجلی بیابد و ابتکارات شان با این ساخته ها مایه تعجب و تحسین قرار گیرند. ابوسلیمان: خانم خورشید نور این اقدامات تان را از طریق کدام ارگان میتوانید عملی سازید؟ خانم خورشید میخندد و علاوه میکند: من دوستان خوب و مجرب دارم و این اقدام را از طریق موسسه فلمسازی رادمنش فلم میخواهم به اکمال برسانم، چون آقای موسی رادمنش از زمره سینماگران مستعد ما اند که دوست دارد با دوستان مرووت نماید و ساختار های مشترک را به نیکویی می پسندد. آرزومندیم، شما روزی شاهد افتتاح کار مشترک ما با رادمنش فلم باشید. ابوسلیمان: خانم خورشید نور، از شما نیز سپاس که از نشریه قدر کرده ما را از موضوعات مطلع ساختید، موفقیت همراه باشما. خانم خورشید: امتنان میکنم، سرفراز باشید.Ÿ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-296771142774180614?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-71802110845813141992009-11-24T02:29:00.000-08:002009-11-24T02:37:58.462-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/Swu3FHaD6AI/AAAAAAAAAD0/vENaddopO64/s1600/Picture+122.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407617076103997442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 304px; CURSOR: hand; HEIGHT: 248px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/Swu3FHaD6AI/AAAAAAAAAD0/vENaddopO64/s320/Picture+122.jpg" border="0" /></a><br /><div>شماره 57 دو شنبه 2 قوس 1388 /23نوامبر 2009<br /></div><br /><div><br />به سلسله معرفی استعداد های ورزشی، در این شماره طغرل مصاحبه یی را با احمد سهراب «معروفی» ورزشکار رشته تکواندو انجام داده که توجه خوانندگان را به آن جلب میداریم:<br /><br />طغرل: لطفاً خود را معرفی نموده بگویید که در کدام رشته ورزش میکنید؟<br /><br />معروفی: اسم من احمد سهراب «معروفی» است و در انجمن استاد حیدری، در کلپ آریا مدت یکسال میشود که تحت نظر استاد ناصر سروری و استاد محمد نظری ورزش میکنم.<br /><br />طغرل: چه باعث شد که به دنیای سپورت رو آوردید و کی شما را حمایت و تشویق میکند؟<br /><br />معروفی: من از طفولیت به ورزش علاقه داشتم و آرزو داشتم که یک قهرمان باشم و یگانه کسی که مرا تشویق میکرد برادر بزرگم بود.<br /><br />طغرل: در کدام مسابقات خارجی اشتراک کرده اید؟<br /><br />معروفی: هنوز در مسابقات خارجی اشتراک نکرده ام.<br /><br />طغرل: مشکل عمده شما و سایر ورزشکاران چیست؟<br /><br />معروفی: مشکل عمده ما نبود امکانات و وسایل ورزشی است.<br /><br />طغرل: مؤفقیت یک ورزشکار را در چه چیز میبینید؟<br /><br />معروفی: یک ورزشکار وقتی میتواند مؤفق باشد که بالای خود حاکم باشد.<br /><br />طغرل: یک ورزشکار باید از کدام صفات بر خوردار باشد؟<br /><br />معروفی: یگانه صفتی که ورزشکار باید از آن برخوردار باشد اخلاق است.<br /><br />طغرل: انتظار شما از کمیته ملی المپیک چیست؟<br /><br />معروفی: انتظار ما از کمیته ملی المپیک اینست که برای طبقه جوان محلات ورزشی بسازند تا جوان ها بتوانند به خوبی ورزش کنند.<br /><br />طغرل: پیام شما برای جوانان چیست؟<br /><br />معروفی: آن جوانانیکه ورزش نمی کنند باید بیایند و ورزش بکنند تا صحتمند باشند و از طریق آن یک جامعه صحتمند و کاملتر داشته باشیم. ŸŸ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-7180211084581314199?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-91226373858361601202009-11-08T04:00:00.000-08:002009-11-08T04:09:52.415-08:00<div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 239px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401703656116423058" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/Sva02xS_iZI/AAAAAAAAADs/DwdZgMmiBAM/s320/090626004902_jackon5.jpg" /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SvazvLMWt4I/AAAAAAAAADk/N7OVH1S0BIU/s1600-h/michael_jackson.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401702426117322626" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SvazvLMWt4I/AAAAAAAAADk/N7OVH1S0BIU/s320/michael_jackson.jpg" /></a><br /><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><br /><div dir="rtl" align="right">یک فلم که در آن مایکل جکسن هنر مند افسانوی موسیقی پاپ اشتراک کرده با نمایش همزمان در پنج قارۀ دنیا برای بار اول بنمایش گذاشته میشود. نام این فلم(THIS IS IT)است فلمی که شامل تصاویرتمرینات سلسلۀ کنسرتهای پلان شدۀ جکسن در لندن میباشد.جکسن در آخرین مراحل تمرینات کنسرتش بسن ۵۰ سالگی وفات کرد. این کنسرت برای ۵۰ نمایش در ارینای صفر دوی لندن پلانگذاری شده بود.علاقمندی برای این فلم بیحد زیاد است. در نمایش اولی این فلم در لاس انجلس شامل ستارگان وچهره های هنری بشمول چهار برادر جکسن خواهد بود. در سرتاسر جهان صد هاهزار تکت این فلم قبلاً فروخته شده است .Ÿ</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-9122637385836160120?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-10588999114552477112009-10-31T10:03:00.000-07:002009-11-01T19:15:22.955-08:00<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399339212412893906" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/Su5OaCG1OtI/AAAAAAAAADU/cJ4Doew9uHs/s320/007.jpg" /> <div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 229px; DISPLAY: block; HEIGHT: 172px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399339397619455778" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/Su5Ok0DhFyI/AAAAAAAAADc/slDeBkMSl-o/s320/haniya.jpg" /> <div>شماره 55/شنبه 9 عقرب 1388/31 اکتوبر2009<br />پس از چندین سال هنر دوستان در افغانستان کمپوز «پیمانۀ» شفیع محمد و خان محمد آوازخوانان شهیر پاکستانی را از حنجره گیرای خانم زیب شنیدند که در این روز ها آهنگ سر زبانها بوده و از شبکه های مختلف تلویزیونی و رادیو ها به تکرار به نشر میرسد.زیب و حانیا یک گروپ موسیقی پاپ-راک از کوهات پاکستان میباشند. آهنگ های شان اکثراً به زبان اردو است، اما بعضی اوقات به زبان های پشتو و دری نیز آواز می خوانند.با وجود آنکه فامیل آنها اصلاً از کوهات است، بسیاری از نوارهای شان در لاهور ثبت شده. حانیا در اسلام آباد زندگی میکند و به خاطر هنرنمایی به کراچی نیز میرود. سفر آنها به خاطر تور جهانی در سال 2009 به راه افتاد و اکثراً در خلیج، سند و پنجاب هنرنمایی کرده اند. ایشان خویشاوندان همدیگر میباشند.زیب النسا بنگش و حانیا اسلم زنانی هستند که از سطح کالج به ساختن یکی از بهترین البوم های سال 2007 شان مبادرت ورزیدند. زیب و حانیا در حدود سالهای 2000-2003 دوره کالج را در ایالات متحده پشت سر گذاشتند، زیب اقتصاد و تاریخچه هنر را خواند و حانیا رشته کمپیوتر ساینس و علم انسانشناسی. زیب آوازخوانی را از سن هشت سالگی شروع کرده تحت نظر استاد مبارک علی خان کار کرده و حانیا یک گیتاریست، آوازخوان و کمپوزیتور است.Ÿ<br />پیمانه بده که خمار استم<br />پیمانه بده که خمار استم<br />من عاشق چشم مست یار استم<br />من عاشق چشم مست یار استم<br />بده بده که خمار استم<br />پیمانه بده که خمار استم<br />چشمت که به آهوی ختن میمانست<br />رویت به گلاب های چمن میمانست<br />گل را بکنی ورق ورق بوی کنی<br />به لاله زار این وطن میمانست<br />پیمانه بده که خمار استم<br />پیمانه بده که خمار استم<br />من عاشق چشم مست یار استم<br />من عاشق چشم مست یار استم<br />بده بده که خمار استم<br />پیمانه بده که خمار استم</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1058899911455247711?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-15903018883120558332009-10-17T19:45:00.000-07:002009-10-17T19:54:51.016-07:00شماره 53/21 میزان 1388/13 اکتوبر 2009<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/StqBwYEXsLI/AAAAAAAAACk/K1zoaZ1o2EM/s1600-h/DSCN3294.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 165px; FLOAT: right; HEIGHT: 163px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393766171824074930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/StqBwYEXsLI/AAAAAAAAACk/K1zoaZ1o2EM/s320/DSCN3294.jpg" /></a>رحمت الله خوستى د خوست ولايت د خوستى فلم د سينماتوگرافي مسوول:په تياتر کې هلته (په خوست کى) هر ډول مشکلات دى، ځاى نه لرو، ستيژ نه لرو، لباس نه لرو، دولتى معاشات نه لرو، مونږ چه څه ددى دمه ودرولي دى په خپله شخصى پيسو باندې مونږه دغه کار کوو. دلته هم چه راغلى يو مونږه لوړ پورى چارواکى ندى خبر او مونږه نه بى خبره دي چى مونږ څه بايد وکړو، حال دا چى دوى بايد ز مونږ سره کمک کړى واى، د موتر، د تيل، د ترانسپورت دلته راتګ کوم مشکل وى. ز تيره يک شنبه راغلى يم دلته دا چه زه په دى فستيوال کې ګدون وکړم ما سره تقريباً(10)کسه ممثلين دى د(10)کسو ته ما (٥) ورځي په هوتل کې شخصي له جيبه مې ډوډى ورکړيده، اتاق مى هم ورته نيولى ده، خوراک مى هم ورکړى تر څو چى په دى فستيوال کى زه وکولاى شم ښه وځليږم او مقام تر لاسه کړم.<br />—————————————————- <a href="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/StqCLAY6Q8I/AAAAAAAAACs/VwVwCxVMhhY/s1600-h/DSCN3290.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 141px; FLOAT: left; HEIGHT: 148px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393766629324243906" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/StqCLAY6Q8I/AAAAAAAAACs/VwVwCxVMhhY/s320/DSCN3290.jpg" /></a><br />شیر محمد مرادی سرتیم تیاتر ولایت بغلان:مشکل اساسی ما اینست که فعلاً در ولایت ما به شکل تشویقی از طرف مقامات ولایت و از طرف خود پوهنحی هنرها کمک بودیجه یی که ما بتوانیم بواسطۀ آن چند نفر را دور خود جمع نماییم کمک نشده و ما فعلاً اگر علاقمندی داریم اینها از پول شخصی خود ما است که ما کار خود را به وقت میکنیم چون عشق و علاقمندی به این هنر داریم کار خود را رها میکنیم و از پول شخصی خود مصرف میکنیم که تا در این فستیوال ها اشتراک میکنیم، نظر من اینست که باید از طرف دولت برای تیاتر یک بودیجه مشخصی داده شود و چند نفر اعضایی که در همین رشته بسیار علاقمندی دارند برای اینها یک کمک مالی شود تا اینها کار شخصی خود را رها کنند و به کار هنری ادامه دهند تا این هنر زنده شود.<br />———————————————————–<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/StqCf1gUYGI/AAAAAAAAAC0/C1PNbRXcB5Q/s1600-h/DSCN3303.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 94px; FLOAT: right; HEIGHT: 104px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393766987179778146" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/StqCf1gUYGI/AAAAAAAAAC0/C1PNbRXcB5Q/s320/DSCN3303.jpg" /></a>سمیه حسن زاده عضو تیاتر ولایت هرات:در تیاتری که خودمان اجراء کردیم سالون درست حسابی نداشتیم که بتوانیم درست اجرا کنیم، امکانات خیلی کم داشتیم، هزینه کم داشتیم برای گرفتن لباس و همه چیز هایی که لازم داشته، مشکلات ما همین ها بود که بالاخره با اینها جور آمدیم، پیشنهاد برای بهبود وضع اینست که یک خورده برای هنرمندان برسند، کمی از اینها پشتیبانی کنند، مثلاً موسساتی که در توانشان است خرچ اینها را بدهند، ما همینسال لباس که میخواستیم خیلی تنوع لباس زیاد داشتیم ولی به خاطر بودیجه یی که نداشتیم نتوانستیم.<br />————————————————<br />ناصر مسوول تخنیکی تیاتر آفتاب:تیاتر آفتاب 14 نمایش در پاریس داشتند از تاریخ 7 <a href="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/StqC0OD8ktI/AAAAAAAAAC8/QEBMcQ8yyTo/s1600-h/DSCN3298.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 212px; FLOAT: left; HEIGHT: 187px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393767337369047762" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/StqC0OD8ktI/AAAAAAAAAC8/QEBMcQ8yyTo/s320/DSCN3298.jpg" /></a>سپتمبر تا 13 سپتمبر در پاریس نمایش دادند و بعداً از تاریخ 21 تا 27 سپتمبر در شهر لیون و چندین ولایت های فرانسه، البته نمایش آنها تحت نام «سوژوغله» یا (در آن روزیکه) عنوان داشت که داستان زندگی شخصی خودشان بود، که بسیار مورد تشویق تماشاچیان در پاریس و لیون قرار گرفت، اینها روز جمعه به کابل می آیند و این نمایش را میخواهند در کابل هم اجرا نمایند. مشکلات ما در بخش سانسور میباشد که برای پاریس مثلاً دو نیم ساعت است و برای کابل امکان دارد یک ساعت و پنجاه دقیقه باشد. این سانسور ها توسط دایرکتر ما صورت میگیرد، بخاطر بهبود وضع تیاتر پیشنهاد من اینست که کمی توجه در عرصه تیاتر و سینما صورت بگیرد البته همین گروپی که فعلاً در پاریس هستند و به کابل در آینده نزدیک می آیند فعلاً دولت ما خبر ندارد که یک گروپی از افغانستان در فرانسه رفته و نمایش به نام افغانستان میدهد. مقامات دولتی آنقدر بالای این مسأله هیچ… سفیر افغانستان یکبار دعوت ما را کرد، مثلاً آنها روز جمعه کابل می آیند حد اقل خواهش ما از دولت اینست که یکبار به استقبال اینها بروند چونکه به نام افغانستان حد اقل سی نمایش دادند که نمایش های داستان افغانستان بود، داستان جنگ بود، داستان طالبان بود، که تمام داستان ها از سوی خود اکتور های ما نوشته شد و فرانسوی ها آنرا دایرکت کردند.<br />——————————————— <img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 192px; DISPLAY: block; HEIGHT: 203px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5393767583154383970" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/StqDChrvLGI/AAAAAAAAADE/ISUupEUo1dM/s320/DSCN3301.jpg" />عبدالحکیم هاشمی رییس کانون هنری-فرهنگی سیمرغ فلم ولایت هرات:در تیاتر سلسال و شهمامه من نویسنده بودم که کارگردانی اش به عهده خانم منیره هاشمی بود، برای بهبود وضع تیاتر در ولایت هرات و مشکلاتی که وجود دارد ما باید عرض بکنیم که چیزی که است مشکلات است، یعنی ما چه از لحاظ معنوی و چه از لحاظ مادی در عرصه تمثیل واقعاً نه تنها در ولایت هرات بلکه در بسیاری از ولایات افغانستان مشکل داریم، از لحاظ مادی که امکانات به اندازه کافی متأسفانه وجود ندارد، بودیجه برای حمایت وجود ندارد، افراد متخصص دارای تحصیلات اکادمیک که باید این رشته را به نحو احسن اجرا بکند هم متأسفانه وجود ندارد، این را ما میتوانیم در بخش مادی خدمت شما ارائه بکنیم و در بخش معنوی، متأسفانه علی رغم تمام کوشش هایی که صورت گرفته که تیاتر مجدداً در افغانستان احیا شود ولی ما هنوز نتوانستیم که هنر تیاتر را برای مردم به وجه احسن تفسیر بکنیم، مردم ما هنوز هم که هنوز است تیاتر را منحیث یک زبان اصیل و یک زبان زیبا برای بیان درد ها و مشکلات و همچنین رسم و رسوم و عنعنات و خصوصاً مسایل فرهنگی نمیشناسد، هنوز هم ما نتوانسته ایم مردم را به پای نمایش اجراء تیاتر بکشانیم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1590301888312055833?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-71266235631421027622009-10-03T06:30:00.000-07:002009-10-03T09:20:17.779-07:00<div dir="rtl" align="right"></div><p>آوازخوان: سیاووش قمیشی</p><p></p><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-7803dbd97742a715" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v2.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D7803dbd97742a715%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329933967%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4EA449EE50F9D08479156770297680DF3068DBB1.1C7A757B2161489468BC801D434285EFDE7EA15%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D7803dbd97742a715%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D0_e6_9WcTxDFXpxHoMBjbjvLQpc&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v2.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D7803dbd97742a715%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329933967%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D4EA449EE50F9D08479156770297680DF3068DBB1.1C7A757B2161489468BC801D434285EFDE7EA15%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D7803dbd97742a715%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D0_e6_9WcTxDFXpxHoMBjbjvLQpc&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-7126623563142102762?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-33368486278030229022009-09-30T05:27:00.000-07:002009-09-30T05:33:34.095-07:00شماره 52 دوشنبه 6 میزان 1386 /28 سپتامبر 2009<br />اورزلا ناله، بانوی 84 ساله 25 سال پيش از امروز براي احياي تعليم وتربيت اطفال و نوجوانان افغانستان کارش را آغاز کرد. او اکنون به گرفتن نشان عالي خدمت ازدولت آلمان مفتخرشده است.خانم اورزلا ناله، برعلاوه مدال خدمت دولت آلمان ، مدالها وجوايز ديگري را نيز به دست آورده است هورتس کوهلر ، رئيس جمهور آلمان فدرال مکاتب او را”سرزمين افکار وانديشه” خوانده است. اورزلا ناله در روزگارجنگ ومکتب سوزي با ايجاد ” انجمن حمايت ازمکاتب در افغانستان ” حامي بزرگ تعليم وتربيت نوباوگان افغانستان بوده است .ناديه فضل خبرنگار راديودويچه وله با خانم ناله که درتربیت هزاران پسر ودخترافغان نقش حياتي <a href="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SsNP7uYNKEI/AAAAAAAAACc/OxMFiJUQzpU/s1600-h/0,,4645339_1,00.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 120px; FLOAT: right; HEIGHT: 160px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387237466745677890" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SsNP7uYNKEI/AAAAAAAAACc/OxMFiJUQzpU/s320/0,,4645339_1,00.jpg" /></a>داشته است ، گفت وشنودي انجام داده که آن را تقدیم خوانندگان میکنیم:<br />دويچه وله: خانم ناله با سلام به شما وامتنان ازاينکه فرصت داديد لحظاتي با هم باشيم.شما به روز جمعه وشنبه بيست وپنجمين سالروز اتحاديه اي راکه شما بنيان گزار آن هستيد تجليل نموديد ،بهرصورت در طول اين 25 سال حتمأ برداشت هايي از مردم وجوانان افغانستان داشته ايد.اگرممکن باشد يکي دو تا از برداشت هايتان را درآغاز بگوييد.اورزلا ناله: مهمترين برداشت من اينست که در افغانستان مهمتر از تعليم وتربيت هيچ کاري نيست. زيرا وقتيکه به جوانانيکه نزدما با علاقمندي ودلچسپي به مکتب ميروند فکرمي کنم ،به آنهاييکه مکتب عالي را با ما تمام کردند واکنون به دانشگاه ميرودند فکر ميکنم،اين احساس بمن دست ميدهد که ما در اين مقطع چيزي را بنام دموکراسي در افغانستان ميسازيم.جوانانيکه خواندن نوشتن را ياد ميگيرند وميتوانند حساب کنند ، بنويسند و مستقلانه فکر مي کنند، ميتوانند براي يک نسل ديگر زير بناي جامعه باشند.ما در ادامه کارهاي ما ودر حال حاضر 35 هزار شاگرد داريم که يک بر سه حصه آن دختران اند و اين نتيجه ادامه 25 سال کار است که در حقيقت از 26 سال پيش آغاز کرده ايم. يعني اينکه من در ماه مارچ سال 1983 در يکي از اردوگاه هاي پناهنده گان در پشاور رفته بودم واز همان هنگام به کار آغاز کردم وتا اکنون هزاران طفل از جانب ما آموزش ديده اند ويک رشته را آموخته اند.برداشت ديگر من اين است که روز تا روز اين احساس در من بيشتر ميشود که من جزئي از مردم افغانستان هستم ، زيرا در هرديدارم با عالمي از محبت وشادماني با من برخورد ميشود ومرا پذيرايي ميکنند. مردم بمن “مادر” ميگويند واطفال آنان مرا “مادر بزرگ” خطاب ميکنند.خود من هم خانواده بزرگي دارم ومادر پنج فرزندهستم وسيزده نواسه و دو کواسه دارم ولي خانواده بزرگ افغاني من همچنان جزء از خانواده ي من هستند.دويچه وله: خانم ناله، شما اکنون 84 سال داريد و26 سال عمر تان را در کمک به اطفال وجوانان افغانستان گذشتانده ايد چه چيزي سبب شد که شما چنين کاري نماييد؟اورزلا ناله: وقتي آدم يکبار آغاز کند ديگر نميتواند چنين کاري را رها نمايد. من آنزمان به عنوان يک سياح يا جهانگرد به پاکستان رفته بودم ودختر ما شرق شناس است وهمچنان با يک افغان ازدواج کرده است، يعني ما در خانواده هم افغان داريم.دخترم آنزمان مرا به پاکستان دعوت نمود تا بدانم که چرا به شرق شناسي رو آورده است.ازآنجايي که او دخترم بود با عشقش نسبت به افغانستان؛ ما هم به نزديک مرز هاي افغانستان رفتيم. در آنجا با يک مکتب دخترانه آشنا شدم که خيلي مشکل داشتند. دو معلم جواني بودند که مکتبي بنيان گذاري کرده بودند وشاگرداني ازاردوگاه پناهندگان در کچه گلي در پشاور به آنجا براي درس خواندن مي آمدند.آنها خيلي مشکل داشتند وپول نداشتند.ديدن اين وضعيت خيلي بر من تأثير گذاشت.من در آ ن هنگام خودم نيز معلم بودم وشاگردان اين مکتب آنچنان بمن تأثير گذاشتند که من از همان مکتب سه بار ديدن نمودم. من از اتحاديه امداد بشري امريکايي کمک خواستم. سال 1983 بود ، وقتيکه سيلابي از مهاجرين به پاکستان سرازير ميشدند.اين اتحاديه بمن گفت که ما هم پولي نداريم وپول ما براي خيمه ها وکمک هاي اوليه در نظر گرفته شده است. ما ميتوانيم ادويه به اينها بياوريم ولي پولي براي تعليم وتربيت نداريم. اين بود شمه يی از اينکه چگونه داخل اين ماجرا شدم.من به عنوان جهانگرد به پاکستان رفتم وبا يک مکتب دختران در چنگک خود به خانه برگشتم.دويچه وله: خانم ناله، چه تفاوت هايي ميان جوانان آنزمان که در اردوگاه هاي پناهند گان در پاکستان با آنها آشنا شديد وجوانان امروز افغانستان که يک نوع اميدواري یی را با خود حمل ميکنند، مي بينيد؟ميان هردونسل امروز وديروز چه تفاوت هايي ميبينيد؟اورزلاناله: بلي؛ آنزمان اطفاليکه پيش ما ميامدند اطفالي بودند که در اردوگاه هاي زندگي ميکردند، خيلي کم دل بودند ، هيچ امکاني نداشتند وآنها در اتاقهاي بسيار تنگ وکوچکي زندگي ميکردند.آنزمان اطفالي را در مکتب با خود داشتيم که در اول هيچ نميدانستند که مکتب اصلاً چه معني دارد. اما اگر امروز را دقت کنیم. ما يک مرکز تعليمي در اندخوي داريم.در اين مرکز شاگرد هاي دختر وپسري که شاگرد هاي صنف هاي ده ، يازده ودوازده اند، ميخواهند به دانشگاه بروند وخودرا آماده ميسازند براي کانکور داخل شدن در دانشگاه.واکنون وقتي اين جوانان را مي بينم در اين جوانان آنقدر خود آگاهي را احساس ميکنم وآنقدر فهم را در اينها ميبينم که اصلأ نميشود اينها را با اطفالي که آنزمان کاملاً کم جرأت وفقير بودند مقايسه کرد.اطفالي را که آنزمان در صنوف اول ما شامل شده بودند، اگر امروز با اين شاگردان مقايسه کنيم اصلأ نميشود مقايسه نمودزيرا نسل ديگري در حال رشد است.اينها بمن ميگويند که خانم نيلي با ما به زبان انگليسي گپ بزن ، ما ميخواهيم نشان بدهيم که چقدر خوب انگليسي حرف ميزنيم.اين وضعيت در يک کلام عاليست.دويچه وله: خانم ناله! به مردم خودتان در افغانستان که همين حال صداي تانرا ميشنوند گفتني يي داريد؟اورزلا ناله: بلي. ميخواهم به همه بسيار صميمانه سلام بگويم. اگر در افغانستان صداي مراهمين حالا ميشنويد ميخواهم بگويم که من افغانستان را دوست دارم ومسووليتي را که گرفته ام دوست دارم وتا زمانيکه بتوانم براي افغانستان همچنان کار ميکنم.Ÿ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-3336848627803022902?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-15645782523682362122009-09-14T05:07:00.001-07:002009-09-14T05:27:00.959-07:00شماره 51/یکشنبه 22 سنبله 1388 خورشیدی مطابق 23 رمضان المبارک 1430 قمری/13 سپتمبر 2009<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 170px; DISPLAY: block; HEIGHT: 171px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381298437874604450" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/Sq42avvhWaI/AAAAAAAAACU/IOW_s1tr_os/s320/ObamaTransitionOffice_1stdayofschool_05Jan09.jpg" /> <div>مقاله از میشل سوارنز در روزنامه نیویارک تایمز در رابطه به زندگی خانوادگی براک اوباما بعد از آغاز کارش بحیث رئیس جمهور ایالات متحده.<br />میشل سوارنز میگوید، در قصر سفید برای خانواده رئیس جمهور یک صالون سینما، محل بازی بالنگ، محل بازی انداخت نعل اسپ، حوض شنا، پنج سر آشپز و تعداد زیاد خدمه ها وجود دارد.<br />از سوی دیگر، سفر های خارجی، فرصت نشست و صرف طعام شب با اعضای خانواده های شاهی و اشخاص مشهور وغیره وغیره ...وجود دارد که هر یک میتواند اطفال را به اشخاص ارباب مانند، از خود راضی، یا تنها وعاطل و بیکاره تبدیل نماید.<br />نویسنده مضمون سوال نموده است که رئیس جمهور و خانمش منحیث پدر و مادر دو دختر خردسال رئیس جمهور اوباما، ملیحه و ساشا چه میکنند؟<br />نویسنده به نقل از مقامات قصرسفید گفته است، هر چند رئیس جمهور اوباما و خانمش میشل دیگر در شیکاگو نیستند، قواعد خانواده گی برای دختران شان، ملیا و ساشا، تا هنوز تغیر نخورده است.<br />در قصر سفید، تحت ریاست اوباما، زمان استراخت دخترانش هشت شب است.<br />دختران آنها تا هنوز زنگ ساعت را خود شان عیار میکنند، تا سر وقت برای رفتن به مکتب، بیدار شوند.<br />آنها تخت خواب و اطاق های شانرا خود شان آماده و پاک کاری مینمایند. و زمانیکه سگ اهلی منزل شان که سخت در انتظار او میباشند آورده شود، باید خود آنها از آن مراقبت نمایند و مراقب باشند جای را کثیف نسازد.<br />میشل اوباما، همسر رئیس جمهور اوباما، به شبکه خبری "ای بی سی" امریکا گفته است، زمانییکه در قبل از نقل مکان به قصر سفید از آنجا دیدن نمود، به کارمندان همینگونه هدایت داده بود که بگذارند دخترانش این گونه کار ها را بیاموزند.<br />به اساس مصاحبه ها و به قول دوستان و اقارب و همسر اوباما، خانواده اوباما کوشش میکند هر طوری که است تعادل و خلوت خانواده گی خود را حفظ نمایند.<br />دوستان آنها میگویند اوباما و خانمش هر دو کوشش میکنند به اطفال شان زندگی ساده را بیآموزانند.<br />آقای اوباما در مصاحبه به شبکه تلویزیونی "سی بی اس" گفت، اطفال او تا هنوز بسیار خورد اند و تا هنوز طرز بر خورد با دیگران را نمی دانند، و یکی از اولویت ها در چهار سال آینده، نگهداشتن آنها به دنبال نمودن شکل عادی زندگی میباشد.<br />از گذشته ها تا اکنون، خانواده اوباما کوشش نموده تا یک تقسیم اوقات را عملی سازند که به عقیده آنها بارعایت از آن، اطفال شان کامیاب خواهند شد.<br />در جریان مبارزات انتخاباتی خانم اوباما بی نهایت کوشش مینمود اطفال اش سر ساعت ۸ شب استراحت کنند.<br />به نقل از یک دوست خانواده گی و مشاور اوباما، اگر آقای اوباما حتی ناوقت تر به خانه بیاید، اطفال اش باید همواره به وقت معین استراحت کنند.<br />تماشای تلویزیون نیز برای کودکان رئیس جمهور اوباما، برای یک مدت محدود در روز برنامه ریزی شده است.<br />آقای اوباما برای دخترش ملیا در یک هفته یک دالر میدهد. او میگوید زمانی که خانمش میخواهد با آنها رفتار نرم نماید، او خود سعی میکند قیودات لازم را تطبیق کند.<br />یک موضوعی که برای خانواده اوباما نهایت مهم بوده، این است که آنها میخواهند دختران شان مانند سایر دختران باشند. به همین دلیل است که مادر خانم اوباما، به منظور رسیدگی به نواسه های خود، به قصر سفید میآید.<br />چون اوباما و خانمش، متعلق به یک خانواده غریب اند، آنها همیشه تاکید میکنند که اسباب خوب به آسانی بدست نمی آید. و از سال ها بدین طرف، خانم اوباما بر سلوک نیک و ترحم تاکید نموده است.<br />آقای اوباما و خانمش همواره کوشش نموده اند حین صحبت در مورد اطفال شان کمتر حرف زنند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1564578252368236212?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-67848455269171382092009-08-18T04:23:00.000-07:002009-09-03T20:08:17.456-07:00شماره 50/دوشنبه 26 اصد 1388/17 اگست 2009<br /><br />زکیه مناتی<br /><br />افــراشـــــته باد بـــــــیرق افغانســـتان ما<br />ملی نشان ما<br />با عز و افتخار و شرف در جــــهان مـــا<br />ملی نشان ما<br />رنگ سیــــــاه و ســرخ و ســبز آن مجلل<br />در مجمع ملل<br />نقش گنـــــــدم و محراب و منبر از آن ما<br />ملی نشان ما<br />ما ملـــــت آزاده با بیـــــرق آشــــــــــــنا<br />از دورۀ یما<br />اجداد ما، کیــان ما، پیشـــــــــــدادیان ما<br />ملی نشان ما<br />بیرق نماد هســــتی ما ملــــــــــــت غیور<br />از دوره های دور<br />بر شـــــــــــانه پامیر لوای شـــــهان مــا<br />ملی نشان ما<br />سرباز و سلحشوریم، دادخواه و کینه توز<br />همچو پلنگ یوز<br />دشـــــمن به یــــاد آورد از کاویــــان مـا<br />ملی نشان ما<br />مـــایان همــــه سرباز و علمدار کشوریم<br />بر دوش می بریم<br />این رایــــت بلنــــد کهـــن آریـــان مـــــا<br />ملی نشان ما<br />یـــارب در اهتـــــزاز بود جنــــدۀ افغان<br />تا گردش زمان<br />ســــــپاریم این ودیعه به نســـل جوان ما<br />ملی نشان ما<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-6784845526917138209?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-17907002738083688942009-08-18T04:08:00.000-07:002009-08-18T04:33:48.259-07:00<div dir="rtl" align="right"><strong><em>چالش های فرا راه جوانان</em></strong></div> <br /><div dir="rtl" align="right">بابک</div> <br /><div dir="rtl" align="right">روز 12اگست برابر است با روز جهانی جوانان که ما به بهانه این روز به بررسی وضعیت فعلی مشکلات جوانان افغانستان میپردازیم. قسمیکه آشکار است جوانان افغانستان نسل پس از جنگ هستند که بعد از رژیم طالبان به آزادی دست یافته و دوباره به زندگی عادی برگشته اند . پس از رژیم طالبان رفتن به مکتب ودانشگاه به خاطر فراگیری درس وتعلیم برای دختران جوان افغانستان که دررژیم طالبان از این حق خود محروم بودند یک دست آورد است . ولی اگر به مشکلات جوانان پس از طالبان توجه شود جوانان افغانستان اکنون نیز با ده ها مشکل دست وپنجه نرم می کنند. بیسوادی , فقر ,نبودن وظیفه, معتاد شدن به موادمخدر,ازدواج ها اجباری, مهاجرت به کشور های همسایه به خاطر کار, نبود سالون های مطالعه , نبود سالون های ورزشی, نبود محل تفریحگاه از جمله مشکلاتی هستند که جوانان افغانستان را همیشه رنج میدهند. در اکثریت ولایات افغانستان جوانان بنابر مشکلات مختلف چون نبود امنیت، تهدید های مخالفان دولت، آتش زدن مکاتب از طرف مخالفان از آموزش وپرورش باز مانده اند. مشکلات جوانان تحصیل یافته نیز کم نیست. هر ساله به تعداد جوانان کانکورزده اضافه میشود. حتی فارغ التحصیلان دانشگاهها نیز امیدی به آینده خود در زمینه کاریابی ندارند، زمانیکه سند فراغت را به دست میاورند به شغل های شخصی روی میاورند و جوانان همیشه از دولت نا امید میباشند. همچنان فقررا نیزاز مشکلات عمده جوانان میتوان نام برد در یک خانواده که آنها را فقر تهدید می کند تحصیل فرزندان آن خانواده برای شان مهم نیست، اکثریت این جوانان کار ندارند و بیکاری سبب کار های ناشایسته جوانان نیز می شود چنانکه اکثریت جوانا ن از بیکاری معتاد به مواد مخدر می شوند ازواج های اجباری نیز از مشکلاتی است که اکثریت دوشیزه های جوان دچار آن هستند واین مشکلات اکثراً در ولایات افغانستان اتفاق می افتد. مسأله دیگر مهاجرت جوانان افغانستان به کشور های همسایه به خاطر یافتن اشتغال وکار میباشد. نبود سالون های مطالعه برای جوانان که نیاز هر چه بیشتربه آن دارند و به خاطر یافتن معلومات آفاقی به آن ضرورت دارند. همچنان نبود سالون های ورزشی برای جوانان افغانستان نیز از جمله پرابلم های بزرگ میباشد با آنکه جوانان افغانستان در شرایط کنونی بدون دسترسی به آن به موفقیت هایی دست یافت اند واز مسابقات جهانی مدال هایی به دست آورده اند که میتوان منحیث یک موفقیت بزرگ جوانان افغانستان از آن نام برد. نبود محل تفریح برای جوانان متاسفانه یکی از پرابلم های دیگر میباشد که در شرایط کنونی نه پارک مجهز و نه کدام محل مناسب برای تفر یح جوان وجود دارد. جوانان افغانستان بخاطر حل این همه مشکلاتی که فرا راه شان قرار دارد امیدوارند در کشور نظام سیاسی قوام بگیردکه به خواسته های معقول شان پاسخ مثبت داده گره از مشکلات شان بگشاید.Ÿ</div> <br /><div dir="rtl" align="right">----------------------------------------------</div> <br /><div dir="rtl" align="right"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1790700273808368894?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-89320704091885782212009-07-23T05:48:00.000-07:002009-07-23T05:56:17.543-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SmhdIla5ItI/AAAAAAAAACE/pCNekTYYU30/s1600-h/jamalzada.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361637758449820370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 139px; CURSOR: hand; HEIGHT: 203px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SmhdIla5ItI/AAAAAAAAACE/pCNekTYYU30/s320/jamalzada.jpg" border="0" /></a> شماره 49/سه شنبه 30 سرطان 1388/21 جولای 2009 <div><div>صادق هدایت از آن زبدگان ادبیات فارسی-دری میباشد که داستان زندگی و مرگش را نسل کنونی و آیندگان از زوایا و جهات مختلف در نظر دارند. انسانی که در آتش ناراحتی های روحی میسوخت و با این حال اثر فنا ناپذیر و بی نظیری چون بوف کور را نوشت. در ذیل بخش هایی از نامه هایی را میخوانید که قبل از (19) حمل (1330) که هدایت رشته حیات خود را به دست خود قطع کند به سید محمد علی جمالزاده فرستاده بود؛ شاید از ورای این نامه ها بتوان به عوامل التهابات روحی و تشنجات درونی این نویسنده بی بدیل پی برد. در پایان آخرین عکس هدایت را می بینید که روی تخت به خواب ابدی رفته و با گاز به حیاتش پایان بخشیده است.</div><div>«...حرف سر این است که از هر کاری زده و خسته می شوم و بیزارم و اعصابم خرد شده، مثل یک محکوم و شاید بدتر از آن شب را به روز می آورم و حوصلۀ همه چیز را از دست داده ام، نه می توانم دیگر تشویق شوم و نه دلداری پیدا کنم و نه خودم را گول بزنم... نکبت و خستگی و بیزاری سر تا پایم را گرفته و دیگر بیش از این ممکن نیست. به همین مناسبت نه حوصلۀ شکایت و چس ناله دارم و نه می توانم خودم را گول بزنم و نه غیرت خود کشی دارم.»</div><div align="center">***</div><div>26 فبروری 51یا حق. دو سه ماه از مرخصی محدودی که داشتم نفله شد. اخیراً مسافرتی به هامبورگ کردم. بر خلاف انتظار خیلی خوش گذشت. ازینجا که خیری ندیدم بعلاوه اشکالات خیلی مضحک برای جواز اقامتم میکنند. این است که خیال دارم فرانسه را ترک بکنم و باقیمانده مرخصی را در لندن و یا سویس بگذرانم. از قراری که شنیده ام ویزای سویس برای شیعیان علی به اشکال تهیه میشود، لذا خیال مسافرت به لندن را دارم تا چه پیش بیاید. بهر حال از مهمان نوازی آن روز سرکار بسیار متشکرم و خواهشمندم از قولم سلام فراوان به خانم تان برسانید قربانت (امضاء). <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361637486392085986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 189px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/Smhc4v7RjeI/AAAAAAAAAB8/OubC2UrSqdo/s320/sadegh-hedayat1.jpg" border="0" /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-8932070409188578221?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-6362662102375699452009-07-12T05:10:00.000-07:002009-07-12T05:13:07.452-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SlnTM-C_PTI/AAAAAAAAABc/Xk5NKZezqyM/s1600-h/Michael_Jackson-Bad-Frontal.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357545451501337906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 236px; CURSOR: hand; HEIGHT: 236px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SlnTM-C_PTI/AAAAAAAAABc/Xk5NKZezqyM/s320/Michael_Jackson-Bad-Frontal.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right">بابک سیاووش</div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right">مایکل جکسون سلطان بلند آوازه موسیقی پاپ به عمر (50) سالگی روز (25) جون در گذشت. مرگ مایکل جکسون پس از آن اعلام شد که به علت سکته قلبی از خانه اش در لاس آنجلس به بیمارستان منتقل شد. موصوف دارای سابقه مشکلات صحی بود و تحت درمان قرار گرفته بود. مایکل جکسون هنگامی از جهان رفت که قرار بود پس از (12) سال دوری از صحنه های جهانی کنسرت های خود را در لندن آغاز کند. مایکل جکسون از کودکی با برادرانش در گروه «جکسون فایو» فعالیت هنری داشت و در دهه هشتاد ترانه های «تایلر» و «بد» او را به شهرت رساند. البوم «تایلر» مایکل جکسون که در سال (1982) به بازار آمد با شصت و پنج میلیون نسخه از پر فروش ترین البوم های موسیقی درجهان میباشد. مایکل جکسون باری به علت جنجال های اخلاقی دچار مشکلات و منزوی شد، شش سال پیش به اتهام آزار جنسی یک پسر چارده ساله بازداشت شد اما بیگناه تشخیص شد. مایکل جکسون سه فرزند به نام های مایکل جوزف، پاریس مایکل کاترین و پرینس مایکل دوم دارد. به گزارش سایت انترنتی «فردا نیوز» مایکل جکسون پس از روی آوردن به اسلام نامش را به میکائیل تغییر داد. گفته میشود که سال گذشته برادرش «جرمن فرایدی» مسلمان شده بود. برادرش میگوید:«وقتی من از مکه باز گشتم به او (مایکل جکسون) کتابهای زیادی دادم و سوالات بیشتری از دین من پرسید. به او گفتم که این دین دین (آرامش و زیبائی) است.»از مایکل جکسون میراثی به ارزش (500) ملیون دالر مانده است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-636266210237569945?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-64885252215607338742009-07-12T05:02:00.000-07:002009-07-12T05:09:09.243-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SlnR-L7WSJI/AAAAAAAAABU/syLqMAhP5e4/s1600-h/Jila-copy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357544098017724562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 213px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SlnR-L7WSJI/AAAAAAAAABU/syLqMAhP5e4/s320/Jila-copy.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right">خانم ژیلا قبل از اینکه در سال ۱۹۸۳ میلادی، یعنی ۲۶ سال قبل به ایالات متحده امریکا مهاجر شود، در افغانستان در دورانی که آنکشور هنوز دست خوش جنگ نشده بود، آواز خوانی را آغاز کرد. ژیلا از جمله زنان آواز خوان پیشگامی بود که راه آواز خوانی را برای هنرمندان موسیقی مثل خودش هموار ساخت.خانم ژیلا در موسیقی شاگردی حفیظ الله خیال، استاد موسیقی و از مسئولین بخش موسیقی رادیوی ملی افغانستان بود.ژیلا پس از مهاجرت اش به امریکا در سال ۱۹۸۳ میلادی، چند سالی را به آواز خوانی در محافل و کنسرت ها برای افغان های مهاجر درامریکا ادامه داد، اما ۲۲ سال بود که به گفته بعضی از دوستان اش، او از آواز خوانی فاصله گرفته بود. ژیلا در سال های اخیر عمرش مریض بود و اکثر وقت را در شفاخانه و یا در منزل سپری میکرد. مریضی ژیلا به قول بعضی از دوستان اش، سرطان بوده است که بلاخره او را از پا در آورد.ژیلا صبح یکشنبه ۲۸ جون ۲۰۰۹ در ایالت ویرجینیای امریکا وفات یافت. خانم ژیلا کمتر از ۷۰ سال عمر داشت و از او دو فرزند، یک دختر و یک پسر، باقی مانده است.</div><br /><div dir="rtl" align="right">صدای امریکا</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-6488525221560733874?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-54053089685547973912009-06-20T04:43:00.001-07:002009-06-20T04:50:44.153-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SjzLpj7-tAI/AAAAAAAAABM/wiQojZ834yE/s1600-h/ferdows+farokh.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349374372291195906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 176px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SjzLpj7-tAI/AAAAAAAAABM/wiQojZ834yE/s320/ferdows+farokh.JPG" border="0" /></a> گفت وگو از بابک سیاووش<br /><div dir="rtl" align="right"><br /> </div><div dir="rtl" align="right">به سلسله معرفی استعداد ها جوانان گفتگویی داریم با شاعر جوان فردوس فرخ امیری که توجه تان را به آن جلب می نماییم:<br />بابک: خود را معرفی نموده بگوئید که از چه وقت به سرایش شعر رو آورده اید؟امیری: من فردوس امیری هستم که متولد ماه اسد سال (1371) خورشیدی می باشم. چهار سال اول مکتب را در لیسه منوچهری که در آن زمان لیسه ذکور بود گذراندم، بعد ازآن به لیسه استقلال تبدیل شدم و اکنون صنف دوازدهم این لیسه هستم. من سرایش شعر را تقریباً هنگامیکه (15) ساله بودم آغاز نمودم و برای مدت یک و نیم سال اشعاری که بیشتر رنگ و بوی مذهبی داشت سرودم که در حدود (100) پارچه شعر میشد، ولی بعد از آن به سرایش اشعار عشقی و اجتماعی آغاز نمودم و هدف من ازین تغییر سبک این بود که بتوانم بهتر با جامعه ارتباط قایم کنم و برای خوانندگان شعر بیشتر کمک کنم تا در اشعارم خود را بیابند.بابک: تا حال چند شعر سروده اید و در اشعارتان از کدام سبک پیروی میکنید؟امیری: تا کنون (20) پارچه شعر اجتماعی و عرفانی سروده ام که بیشتر از سبک عراقی پیروی نموده ام ولی تلاش میکنم در حد توان خود مبتکر باشم.بابک: شعر از نظر شما چیست؟امیری: شعر «عکس» احساسات شاعر و حالت جامعة که شاعر زندگی می کند در قالب الفاظ و واژه ها است.بابک: شما اشعار کدام شعرا را بیشتر میخوانید؟امیری: من به خواندن اشعار شعرای متقدم زبان پارسی دری مانند حضرت حکیم ناصر خسرو، حضرت مولانا، حضرت حافظ و دیگران بیشترمایل هستم و از شعرای کنونی یا بهتر بگویم شعرای متأخر به شعر شاعر شهیر کشور رونق نادری، استاد خلیلی، پروین اعتصامی و استاد رازق فانی بیشتر علاقه دارم.بابک: تقاضای شما از مقامات مسوول که در راستای جوانان کار میکنند چیست؟امیری: از ایشان خواهشمندم از جوانان حمایت کنند و فرصت و زمینه رشد را برایشان مساعد نمایند.بابک: آیا اشعار تان را از نظر کدام استاد زبان گذرانیده اید؟امیری: من اشعارم را بیشتر از نظر دو شخص می گذرانم:الف: استاد بزرگوار و عزیزم استاد مسعود شعیب که واقعاً برای جوانان حامی و حمایت کننده خوبی هستند.ب: معلم بزرگ، شاعر توانا و سخنور مقتدر جناب رکن الدین عرفانی که در علوم مذهبی افتخار شاگردی حضور شان را دارم.بابک: پیام شما به سایر جوانان چیست؟<br />امیری: می خواهم به جوانان بگویم که هر چه زود تر دست به کار شوند تا این وطن رنجدیده و بلاکشیده خود را آباد کنیم، بیائید تا استعداد های خاص خود را کشف نمائیم و آنها را رشد دهیم تا بتوانیم مصدر خدمت به خاک و وطن خود گردیم.<br />نمونه کلام شاعر جوان فردوس فرخ امیری:<br />جهان تمام مرا درد و رنج و غم بی تو</div><div dir="rtl" align="right">شدست تار مرا نور صبحدم بی تو</div><div dir="rtl" align="right">تراست راحت قلب بزرگ بی فرخ</div><div dir="rtl" align="right">مراست راحت دنیای دون الم بی تو</div><div dir="rtl" align="right">چو هستی نوک قلم شعر ناب بنگاردا</div><div dir="rtl" align="right">چه رونق است به صبح و مسای عمر من</div><div dir="rtl" align="right">چه قیمتی است به شام و سپیده دم بی تو</div><div dir="rtl" align="right">فواره خون کند هر دم در انتظار تو</div><div dir="rtl" align="right">ز چشم زار پر از اشک و پر ز نم بی ت</div><div dir="rtl" align="right">ووجودت ارزش این عالم است نزد من</div><div dir="rtl" align="right">نیرزد هیچ همه ملک و جام جم بی تو</div><div dir="rtl" align="right">به روح پاک پیمبر که شاه هر دو سراست</div><div dir="rtl" align="right">دو عالمی همه در خاک میزنم بی تو</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-5405308968554797391?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-17899705123983534402009-06-12T03:54:00.001-07:002009-06-12T03:58:56.493-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SjI0tqXXoJI/AAAAAAAAABE/4Dgrjypiv1Y/s1600-h/valy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346393666713264274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 255px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SjI0tqXXoJI/AAAAAAAAABE/4Dgrjypiv1Y/s320/valy.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"></div><br /><div dir="rtl" align="right">بابک سیاووش</div><br /><div dir="rtl" align="right">ولی حجازی از آواز خوانان جوان وتاز کار موسیقی پاپ درافغانستان است. ولی حجازی با آهنگ «بیاتو درافغانستان» شهرت زیاد میان جوانان وعلاقمندان پیدا کرد ودر خارج از افغانستان نیز از شهرت بزرگ بر خوردار است. ولی حجازی به گفته خودش از خردسالی به هنر موسیقی علاقه فراوان داشته است. وی در شهر مشهد تهران به دنیا آمده و اصلاً از ولایت هرات افغانستان میباشد. از کودکی با فامیل به شهرهایدلبرگ کشور آلمان رفت و تا اکنون در همان جا زیست مینماید. ولی بایک گروه بیست نفری کار میکند . او با حرکات موزون ونو آوری هایی که روی صحنه یا ( استیژ) اجرا می کند به شهرت خود افزوده است. اکثریت کمپوز ها وشعر آهنگ های ولی از خودش میباشد.ولی حجازی در مدت کم آواز خوانی خود با اکثریت هنرمندان معروف افغانستان کنسرت های مشترکی اجرا کرده است.ولی در خارج از افعانستان علاقه مندان زیادی دارد از اولین تورهای مسافرتی ولی با نام «بیا تو» در تاریخ ۲۱ دسامبر سال ۲۰۰۷ تا ۵ جنوری سال ۲۰۰۸ در کشورهای کانادا و آمریکاو تور دیگراو از تاریخ ۱۱ می سال ۲۰۰۸ در قاره های اروپا، استرالیا، آسیا وآمریکا میتوان نام برد. ولی دراین سفر ها علاقه مندان فراوانی برای خود کسب کرده است. آهنگ ولی حجازی دراکثریت تلویزیون های فارسی زبان جهان به نشر می رسد.ولی حجازی اولین آلبوم خودرا در سال ۲۰۰۷ به نام After Loveتوسط کمپانی آونگ ارائه نمود .این آلبوم شامل ۱۱ آهنگ است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1789970512398353440?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-13479795039018984662009-05-27T06:25:00.001-07:002009-05-27T06:32:37.861-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/Sh1Adg7YJLI/AAAAAAAAAA8/mVMQKG6pU9E/s1600-h/n.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340495608930641074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 182px; CURSOR: hand; HEIGHT: 148px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/Sh1Adg7YJLI/AAAAAAAAAA8/mVMQKG6pU9E/s320/n.JPG" border="0" /></a><br /><div>شماره 45 سال پنچم 6 جوزای 1388 ---- 27 می 2009<br /><br />به قلم : شهلارستمی<br />در انتظار نخل طلا، شهر "کن" کم کم جو همیشگی خود را، با رفتن شمار زیادی از کسانی که از صبح زود، با کوله پشتی و بندی همراه با کارت ورودی فستیوال بر گردن، پیاده روهای شهر را به سرعت می پیمودند، تا حدودی باز یافت.<br />با این حال هنوز تعدادی باقی مانده اند که آخرین لحظات فستیوال و جوایز را اعلام کنند. شماری هم که دیر به فستیوال رسیده اند در حال دیدن همه فیلم های بخش مسابقه ای هستند که یکی پس از دیگری در حال نمایش هستند.<br />پیش از انجام یک جمع بندی کلی از فستیوال امسال شاید بد نباشد کمی به فیلم مراسم اختتامیه امشب و سپس به جوایز دیگر شصت و دومین فستیوال "کن" که از دیشب به این سو اعطاء شد، اشاره ای بکنم.<br />"کوکو شانل و ایگور استراوینسکی"، ساختۀ "یان کونن"، کارگردان هلندی تبار و ساکن فرانسه، به داستان عشق این دو شخصیت سرکش در زمان خود، یعنی سالهائی بین جنگ اول و دوم یا سالهای به اصطلاح "دیوانگی" می پردازد. "گابریل شانل"، خیاط ، که با پشتکار و زیرکی تبدیل به یکی از مهمترین مدلیست های فرانسه و دنیا شد، در آن سال ها زنان را، با پیراهن های بسیار مواج، ساده و کوتاه شده، از قید کرست های تنگ رها کرد. او خود نیز تابع هیچ یک از موازین دست و پاگیر جامعه نبود و به آزادی شخصی اش اهمیت بسیاری می داد.<br />"استراوینسکی" هم که از انقلاب روسیه گریخته با زن و فرزندهای متعدد به فرانسه پناه آورده بود، موسیقی ای را می آفرید که بسیار انقلابی بود و پذیرفتنش برای افکار محافظه کار آن زمان دشواربود. ملاقات این دو و کمک "گابریل شانل" معروف به "کوکو شانل" نمی توانست بی اثر باقی بماند، به ویژه این که "کوکو شانل" صاحب عطر معروف "شانل شماره 5" ، او و خانواده اش را در خانه بسیار باشکوه خود جای داد و همه مخارجشان را می پرداخت.<br />گر چه در این فیلم، موسیقی "استراوینسکی"، به روی صحنه آوردن اولین "تقدیس بهار" توسط گروه باله "دیاگیلف" با موسیقی استراوینسکی و برخورد مردم با آن بسیار جالب است اما نمی تواند بازی بد هنرپیشۀ اصلی "آنا موگلالیس"، دیالوگ های ضعیف و گاه اغراق آمیز آن ها را جبران کند.<br />یک ماجرای جالب دیگر نمایش ارزانترین فیلم فرانسوی به نام "لیزا" ساختۀ "تییری اوبادیا"، ترانه سرا و آهنگساز بود که تنها 15000 یورو خرج برداشته. او که آرزوی ساختن یک فیلم را در سر می پروراند با سختی های بسیار این کمدی موزیکال 90 دقیقه ای را ساخت که در سالنی پر از جمعیت به نمایش در آمد. "تییری اوبادیا" که برای انجام "تراولینگ" هایش پول نداشته، از "اسکیت" استفاده کرده است ... او قرار است با این فیلم خود که گفته می شود از موفقیت خوبی برخوردار خواهد شد، به سراسر فرانسه سفر کند. این درس خوبی است برای همۀ کسانی که میخواهند فیلم بسازند، سناریو دارند اما پول ندارند...<br />حال برویم سراغ جوایز دیگر<br />شب گذشته، جوایز "نوعی نگاه"، "فیپرسکی" و " کلیسای کاتولیک" اعطاء شد. جایزۀ بزرگ بخش "نوعی نگاه به فیلم "دندان نیش"، ساخته بسیار خاص کارگردان یونانی " یورگوس لانتیموس" تعلق گرفت. در این فیلم هم، به سان فیلم "روبان سفید" که بستر ظهور انسانهای فاشیست را مورد نظر قرار میداد، از ورای یک خانواده که اعضایش توسط پدر خانواده از دنیا جدا نگه داشته شده اند و رفتارهای غریبی پیدا می کنند و همچون سگی تربیت می شوند که بی چون و چرا همل فرامین اربابش را اجرا می کند، به حکومت های دیکتاتوری و نحوه بستن و دور نگهد اشتن افراد این کشورها از تأثیرات بیرونی اشاره دارد. کارگردان می رساند که هیچ وقت نمی توان در حبابی بسته ماند و سرانجام نسیم آزادی به یک نحوی وارد می شود. فیلمی در خور تعمق اما طولانی و تا حدی کسل کننده.<br />ژوری این بخش تصمیم گرفت جایزۀ ویژۀ خود را مشترکأ به بهمن قبادی برای فیلمش " کسی از گربه های ایرانی خبری ندارد" و "میاهانسن-لوو" کارگردان فرانسوی برای فیلم "پدر فرزندانم" بدهد.<br />جایزۀ هیات داوران که ریاستش با "پائولو سورنتینو"، کارگردان خوب ایتالیائی بود به فیلم "پلیس، صفت" ساخته "کرنلیو پرومبویو" گارگردان رومانیائی تعلق گرفت که درسال 2007 در "کن از او فیلم پر طنز سیاسی "در ساعت 12 و 8 دقیقه در شرق بخارست" را دیده بودیم که جایزۀ دوربین طلائی آن سال را برای این اولین فیلم بلندش ربود.<br />جایزۀ بزرگ "فیپرسکی" برای بخش مسابقه ای به فیلم " روبان سفید" ساخته "مایکل هانه که" کار گردان اتریشی اعطاء شد. "کرنلیو پرومبویو" گارگردان با استعداد رومانیائی باز هم جایزه "فیپرسکی" بهترین فیلم بخش نوعی نگاه را برای فیلم "پلیس، صفت" ربود و جایزۀ فیپرسکی فیلم های بخش "هفتۀ منتقدین" به "آمریکا" ساخته "شریان دابیس" کارگردان فلسطینی تبار آمریکائی داده شد.<br />جایزۀ کلیسای کاتولیک یا "اکومنیک" به فیلم "در جستجوی اریک" ساخته "کن لوچ"، در میان کف زدنهای طولانی، اعطاء گردید.<br />فیلم "روبان سفید" ساختۀ "مایکل هانه که" نیز تقدیر نامه دریافت کرد<br />هیات داوران این جایزه در عین حال یک "ضد جایزه" را به "دجال" فیلم جنجال برانگیز "لارس فون تریر"، کارگردان دانمارکی دادند. آنها برای توجیه این جایزۀ خود گفتند که "لارس فون تریر" در این فیلم بسیار زن ستیز بوده، میخواسته بگوید که زنان گناهکار در آتش جهنم می سوزند و تنها با مرگ آنان است که، به طور نمادین، مردها از جا بر می خیزند و حرکت میکنند... به باور بسیاری با نگاه کردن به وضع زنان در جهان می توان گفت که این از زن ستیزی ناشی نمی شود بکه برعکس "لارس فون تریر" در مورد آن هشدار می دهد چون این باور در ناخود آگاه بسیاری از مردان و ملت ها حضور دارد.<br />خبری حاشیه ای<br />ژیل ژاکوب، رئیس فسیتوال کن که دیروز با ماشینی تصادف کرد که آهسته حرکت می کرد اما او را به زمین انداخت و ظاهرأ در این تصادف شانه اش صدمه دیده، با دست باند پیچی شده از میهمانانش در بالای پله های کاخ فستیوال استقبال کرد.<br />جمع بندی کوچکی از فستیوال<br />از نظر کیفیت فیلم ها، به ویژه در بخش مسابقه ای می توان به طور کلی از فیلم هائی با کیفیتی نه چندان بالا صحبت کرد. این در حالی است که خبرنگاران فرانسوی جای بزرگی به "ژاک آودیار" برای فیلم "پیامبر" ، به "پدرو آلمو دووار" برای فیلم "آغوش شکسته" ، "آلن رنه" برای فیلم "علف های وحشی" می دهند، همکاران خارجی آن ها سخت گیرانه تر بر خورد می کنند. حال باید دید که آیا به گفتۀ "ایزابل هوپر" رئیس هیأت داوران "نخل طلای" غافلگیر کننده ای داده خواهد شد یا نه.<br />در مورد جشن و پارتی ها، خبرها حکایت از مصرف کمتر... و شمار کمتر جشن ها دارند. شبهای بسیار شلوغ و پر تلاطم "کن" هم ظاهرأ امسال به رونق سالهای گذشته نبوده و بحران اقتصادی به این شهر نیز رخنه کرده است. دیگر این که از آتش بازیهای خصوصی خبری نبود و به گفتۀ یکی از کارشناسان رویدادهای "کن"، درآمد دست اندر کاران برگزاری جشن ها 30 در صد نسبت به سال گذشته کاهش یافته است.<br />جشن بنیاد "آمافار" که به منظور جمع آوری پول برای کمک به تحقیقات در زمینۀ بیماری ایدز همه ساله برگزار می شود و " شارون استون" هنرپیشه آمریکائی معاونتش را بر عهده دارد، علیرغم تلاش های او و حضور "بیل کلینتون" رئیس جمهوری پیشین آمریکا، نتوانست به نسبت گذشته مبلغ مناسبی جمع آوری کند و در واقع حتا کمتر از یک دوم آن چه در سال گذشته نصیبشان شد، یعنی 3 میلیون دلار، به دست آورد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1347979503901898466?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-78648851944902133102009-05-14T20:56:00.000-07:002009-05-14T20:58:40.176-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SgzoMHPzdbI/AAAAAAAAAA0/v5NhqSq5x5M/s1600-h/bazgul.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335894953328604594" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 329px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SgzoMHPzdbI/AAAAAAAAAA0/v5NhqSq5x5M/s320/bazgul.jpg" border="0" /></a> شماره 44 سه شنبه 22 ثور سال 1388/12 می 2009<br />بابک سیاووش<br />آدینه مشهور به باز گل بدخشی در روستایی فیض آباد ولایت بدخشان زاده شده است . بازگل بدخشی کار های هنری خود را از سال (1336) با رادیو کابل آغاز کرد ودر مدت کوتاه هنرش به اوج خود رسید وعلاقه مندان بی شماری پیدا کرد. بازگل بدخشی درموسیقی افغانستان یک سبک خاصی را به میان آورد که به نام “ساز قطغن زمین” مشهور است و علاقه مندان زیادی درمیان مردم افغانستان دارد. بازگل بدخشی با امکانات اندک یعنی به کمک دنبوره و غچک آهنگی های را می ساخت که به دل علاقمندان چنگ میزد آهنگ های بازگل بدخشی بازگو کننده موسیقی کهن و کلاسیک افغانستان است وبیشتر آهنگ های او درمقام های “چهار گاه ” و “شور” اجرا شدند . بازگل بدخشی علاوه بر ترانه های شاد و آهنگ های عاشقانه، سروده های را که به نام “فلک” یاد می شوند ونمایانگر قدیمی ترین نوع موسیقی توام با رباعیات عارفانه اند نیز بسیار زیبا می خواند.یکی از ویژه گی های دیگر این هنرمند محبوب این بود که خواندن ونوشتن را نمی دانست اما در شعر، تصنیف سازی، نوازندگی وآهنگ سازی آهنگها دست بالا داشت و اکثر کمپوز ها از خودش بود. بسیاری از آهنگ های بازگل بدخشی را هنرمندان دیگر نیز خوانده اند اما مردم آن آهنگ ها را، به نام آهنگ های باز گل می شناسند و بیشتر به سبک و سیاقی که او خوانده می پسندند. از جمله این آهنگ های او را:<br />ای شوخ سرزلف ترا تاب کی داده<br />چشم عسل مست ترا خواب کی داده<br />یا آهنگ مشهور:<br />آمدی ای یار وفادارم ای<br />دسته گل، شوخ ستمگارم ای<br />وحید قاسمی هنرمند معروف افغان می گوید: بزرگترین ویژه گی کار بازگل بدخشی در موسیقی این بود که نگذاشت آهنگ های ناب محلی فراموش شوند، بلکه بدخشی این آهنگ ها را با سادگی روستایی، آواز منحصر به فرد خود و به کمک دنبوره و غیچک و به سبک و سیاق مخصوص به خودش جاودانه کرد. این هنرمند نامدار کشورهشت بار ازدواج نموده و ثمره ازدواج هایش همراه با اولاد هاو نواسه هایش به (46) تن میرسد. این آوازخوان محبوب که حد اقل سه نسل از خوانندگان افغان با آواز و هنر او آشنا هستند، روز نهم حمل سال روان در اثر بیماری طولانی، در روستای چنارگنجشکان در ولایت بدخشان جان سپرد . روحش شاد و بهشت برین جایش باد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-7864885194490213310?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-12338845154288050152009-05-14T20:50:00.000-07:002009-05-14T20:56:04.002-07:00بابک سیاووش<br />شماره 44 سه شنبه 22 ثور سال1388/12می2009<br />استاد جلیل زلاند هنرمند اصیل و بی بدیل موسیقی افغانستان پس از سالها ناله شیدایی و ترنم روح افزای موسیقی از جهان رفت.<br />استاد زلاند که با جاذبه نوای سایگل به دنیای موسیقی وارد شده و از محضر استادان بزرگی چون استاد فرخ افندی و استاد غلام حسین اساسات موسیقی را فراگرفت. با استعداد بزرگی که داشت در ایجاد ارکستر بزرگ رادیو افغانستان با استاد سلیم سرمست و استاد ننگیالی همت گماشت و به هدایت و رهنمایی استاد عبدالغفور برشنا به جمع آوری آهنگ های فلکلوریک افغانستان پرداخت. <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335894336026749490" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 226px; CURSOR: hand; HEIGHT: 170px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SgznoLnkqjI/AAAAAAAAAAs/vILepseH4gM/s320/090502004428__zoland226.jpg" border="0" />آوازه و شهرت استاد زلاند از مرز های کشور فراتر رفته در کشور همسایه ایران آهنگ «من آمده ام ترا ببینم بروم» استاد زلاند که توسط هنرمند بلند آوازه موسیقی پاپ ایران گوگوش خوانده شد هنگامه برپا کرد.<br />استاد زلاند با اجرای آهنگ «ای ساربان آهسته ران» که بر اساس شعر حضرت سعدی شیرازی ساخته شده و با اجرای آهنگ «من آمده ام که عشق فریاد کنم» که بر اساس یک ترانه محلی شمالی افغانستان ساخته شده در میان شنوندگان ایرانی محبوبیت فراوان کسب کرد. <div><p dir="rtl" align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335893970336260546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 302px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SgznS5UKocI/AAAAAAAAAAk/T2T0Q9SmuO0/s320/googoosh4511.jpg" border="0" /></p><br /><div dir="rtl" align="right">استاد زلاند در سفرش به ایران و در ملاقات با مادر فروغ فرخزاد در طی کمتر از یک ساعت آهنگی به شعر مشهور «دختر کنار پنجره تنها نشست و گفت» فروغ فرخزاد ساخت که خیلی جذاب و شنیدنی بوده و به شهرت استاد در ایران افزود. در سالهای بعد «هایده» آواز خوان مشهور ایران یکی از تصنیف های استاد زلاند را با مطلع «وقتی عاشق شوی راز دلته گفته نتانی» به اجازه استاد خواند که واقعاً به دلها چنگ زد . این آهنگ را استاد زلاند به دخترش سهیلا زلاند ساخته بود.<br />استاد زلاند سرود ملی افغانستان را در دوره های محمد ظاهر شاه، جمهوری محمد داود و پس از (7) ثور ساخت.<br />استاد زلاند یک خانواده هنرمند را رهبری میکرد، همسرش سارا زلاند سالها در رادیو افغانستان آواز خواند، سهیلا زلاند دخترش و فرید زلاند وحید زلاند پسرانش آواز خوانان و آهنگسازان موفقی میباشند.<br />فرید زلاند پسر استاد زلاند که در ایران تحصیل نموده در معرفی آهنگهای افغانی و آهنگسازی برای آوازخوانان ایرانی سهم برازنده ایفا نموده است.<br />استاد زلاند با استعداد بزرگی که در آوازخوانی و آهنگسازی داشت ترانه های گیرایی را در موسیقی افغانستان اجرا نمود که برایش لقب هنرمند حنجره طلایی را به ارمغان آورد.<br />با دریغ و درد که این هنرمند محبوب به سن (74) سالگی و در پی یک بیماری مزمن در شهر تارزانا در کالیفرنیای ایالات متحده چشم از جهان پوشید.<br />روحش شاد و فردوس برین جایش باد</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-1233884515428805015?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-62711757339516813732009-04-09T03:23:00.001-07:002009-04-10T07:48:30.634-07:00<div dir="rtl" align="right">نوشته محمد داود سیاووش<br />یک نگاه گذرا به سیر جذب جوانان در موسسات تحصیلات عالی نشان میدهد که به دلایل مبهم جذ ب محصلان درموسسات تحصیلات عالی با گذشت هر سال پس از تشکیل اداره موقت سیر نزولی داشته ، چنانچه براساس آماری که توسط استاد حسن یارمنتشر شده جذ ب محصلان از( 98) فیصد درسال (1381) به (75) فیصد درسال (1382) وبه (41) فیصد درسال (1383) وبه (39) فیصد درسال (1384) وبه( 38) فیصد درسال(1385) تنزیل یافته است.<br />در مقابل فیصدی جوانانی که به موسسات تحصیلات عالی راه نیافته اند از(20) فیصد در سال (1381) به( 25 )فیصد در سال (1382) و به( 59 )فیصد در سال( 1383 )وبه (61) فیصد درسال (1384) و به (62) فیصد درسال( 1385) بلند رفته که نمایانگر بی سرنوشت ماندن هزاران جوان در طی این سالها میباشد ودر سال(1387)از مجموع (79975) داوطلب امتحان کانکور در سراسر کشور(35818) تن در موسسات عالی ونیمه عالی جذ ب گردیده وسایرین بی سر نوشت میباشند.<br />این جوانان که اکثرآ توان پرداخت فیس را در موسسات ظاهرآ تحصیلات عالی خصوصی کشور ندارند چه کنند؟<br />جای کاروجود ندارد ،جنگ جریان دارد، فقربیدادمیکند و خواسته های جوانی با دیدن زرق و برق بلند منزل ها و موترهای آخرین مدل و مود وفیشن خیره کننده شهرها زبانه میکشد.<br />جوانی که تحصیل ندارد و کارندارد طبعآ پول هم ندارد او چگونه خواسته های زندگی خود را برآورده سازد،چگونه و با چه امکاناتی تشکیل خانواده بدهد. اوکه غذای کافی نمگیرد، اوکه لباس مناسب خریده نمی تواند،او که با توجه به مخارج بزرگ زندگی با همسالانش نشست و برخاست کرده نمی تواند.<br />در این حال هرگاه کسی به گوشش زوزه بکشد که برایش پول میدهد شاید به هرکاری مبادرت بورزد.<br />متاسفانه در دولت ما اقدامات شکلی و نمایشی معمول میباشد و مسولان کمتر به عمق چنین قضایا متوجه میشوند.باری درحالیکه به مکاتب تا ماه اسد کتاب درسی نرسیده بود از تلویزیون ها گزارش کمپیوتری شدن برخی مکاتب به نشر میرسیدودراین روزها درحالیکه ده ها هزار جوان با استعداد به دلیل عدم ظرفیت جذ ب از تحصیل بازمانده به مدیران چند مکتب تحایف و تقدیرنامه ها اهدا میشود که در واقع نمک پاشی بر زخم رانده شده گان میباشد.<br />درحالیکه مشکل این نیست که فلان مدیرو فلان شاگرد خوب کارکرده و فلان مدیروفلان شاگرد کم کار نموده بلکه مشکل آنست که ظرفیت جذب وجودندارد. حالا اگر شما هرقدر شاگردان لایق داشته باشید وقتی قدرت جذب وجود نداشته باشد شاید با بلند بردن افریج نمرات جذب تعداد محدودی را جذب نموده سایرین را از دروازه تحصیلات عالی برانید که در این حالت اصلآ متعلمین لایق وکم لایق مطرح نیست .<br />دولت باید به عوض این اقدامات نمایشی پلان مشخص برای ارتقای ظرفیت موسسات تحصیلات عالی اتخاذ نموده ودردرجه دوم به خاطر ارتقای مهارت این فارغان بی سر نوشت تدابیر اتخاذ نماید. درحالیکه جای کاربرای این جوانان وجود ندارد هرگاه کورس های قصیر المدت لسان و کمپیوتر در جنب ریاست های معارف مرکز و ولایات از طرف دولت تدویر یابد و به رویت شهادت نامه صنف دوازده جوانان بدون اخذ فیس درآن شامل گردند شاید درآینده که همه ما به آن فکر میکنیم حداقل شایسته گی جذ ب درپروژه هارا به صفت کارمند عادی پیدا نمایند و از جانبی ازحالت بلاتکلیفی و بی سرنوشتی که باعث افسردگی روانی و اعراض و پیامد های منفی در جامعه میگردد جلوگیری شود.<br />در حالیکه ستودیوم های ورزشی ، سالون های کتابخوانی ،مراکز فرهنگی ،آموزشی وپرورشی و برنامه های تربیتی کافی برای این جوانان در کشور موجود نیست ،وحتی در پایتخت کشور یک ستودیوم ورزشی کهنه و یک کتابخانه عامه محدود با شعبات دایمآ مسدود آن در نواحی وجود دارد، این سوال مطرح میشود که این جوانان چه کنند؟ وکجا بروند؟ شاید به همان جاییکه (40)تن شان دریک کانتینر هلاک شدند ویا به طرف اعتیاد یاجرایم اخلاقی وحنایت .مسوول این فاجعه کیست؟<br />حکومت باید پروزه های عام المنفعه و اشتغال زا را برای مصروف نگهداشتن این جوانان ایجاد نماید، دینامیزم جوانان نیروی سیلاب گونه یی میباشد که با مهار کردن آن کشور آباد و با حرکت افسار گسیخته ی آن آینده کشور تیر و تار خواهد شد.<br />چرا مسوولان کشور ازاین مهم چشم پوشیده اند؟ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-6271175733951681373?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5956387473512179036.post-90910419000751990122009-04-03T08:36:00.001-07:002009-04-03T19:22:10.751-07:00نوشته محمد داود سیاووش<br /><div dir="rtl" align="right"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320492805053754722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 204px; CURSOR: hand; HEIGHT: 299px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_0I19tSP6aQY/SdYwBFtALWI/AAAAAAAAAAc/BENMWLg8EkA/s320/%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86.bmp" border="0" />سازمان ملل جوان به افراد سنین (15-24) اطلاق مینماید این تعریف با سنی که در کنوانسیون جهانی حقوق اطفال برای طفولیت تعیین شده منافات دارد اما به هر حال همین قشر فعال و با تحرک جامعه در کشور ما متأسفانه از حد اقل امکانات برخوردار است.<br />اگر برای جوانان سایر کشور ها شرایط تحصیل،‌ اشتغال سپورت، حفظ الصحه و تعلیم و تربیه سالم مساعد است برعکس یک نگاه گذرا نشان میدهد که جوانان افغانستان در چه شرایط دشواری قرار دارند:<br />بیسوادی و تعلیم و تربیه ناقص:<br />در حال حاضر دروازه مکاتب در بسیاری از ولایات جنوب کشور بسته بوده حتی گراف مکتب سوختن و مکتب ساختن تقریباً در یک سطح قرار دارد، در مکاتبی که از طرف مخالفان دولت به شکل مدرسه تشکیل شده جوانان با روحیه تعصب، خشونت و نفرت از مظاهرزندگی مدنی تربیه میشوند، عده از این جوانان در تربیتگاه های خارج شستشوی مغزی شده برای فعالیت های انتحاری آماده میشوند.<br />عدم اشتغال برای جوانان:<br />در حالیکه موسسات تولیدی و تشکیلات اداری که بتواند مردم را بکار جذب کند وجود ندارد و هر روز به بهانه های اصلاحات اداری، (DDR) و غیره تعداد زیادی از مردم از کار بیکار میشوند، در این شمار جوانان بیش از همه به خاطر بیکاری آسیب پذیر اند. آنانی که امید ها و آرزوهای بزرگی دارند آنانی که ایده آل های داشتن همسر، زندگی مرفه و داشتن موقف و موقعیت مناسب اجتماعی را دارند با جیب خالی و با تحقیر و توهین اجتماعی که هر روز زرق و برق آن چشم ها را خیره میکند مواجه اند و در این حال آنان بالطبع انسان های گوشه گیر، پر عقده و ناراضی از نظام موجود بار می آیند که زمینه ساز خوبی برای سربازگیری مخالفان از صفوف آنان میباشد.<br />شنیده شده که عده از این جوانان که بیکار اند در بدل پرداخت پول در صفوف مخالفان دولت جذب شده با حمله و اشتغال مؤقت مواضع دولت امرار معاش مینمایند و جنگ را مسلک نان آور شان قرار داده اند.<br />کمبود زمینه سپورت:<br />در شهر چهار و نیم میلیونی کابل یک استدیوم ورزشی خیلی کهنه وجود دارد که در اطراف آن میدان های مخروبه ورزشی قرار دارد. برای جوانان میدان های ورزشی، استدیوم های سپورتی و جمنازیوم های سپورتی در نواحی شهر وجود ندارد. جوانی که بیکار است و حد اقل میدان برای والیبال، فتبال، باسکتبال، تینس، هاکی و غیره در محدوده زندگی روزمره اش جود ندارد شاید زود تر به گروه های کیسه بران و باندیست ها جذب شده باعث بحران امنیتی در شهر شود. در حالیکه جوانان کابل به مقایسه آن ولایاتی که در آن ها حتی یک میدان معیاری والیبال وجود ندارد شاید از خوشبخت ترین جوانان افغانستان باشد<br />نبود سالون های مطالعه:<br />باز هم شهر کابل را در نظر میگیریم در این شهر که پایتخت کشور میباشد سالون های مطالعه که از آن طریق جوانان بتوانند در هر ناحیه به آسانی به کتب، مجلات، جراید و روزنامه ها دسترسی داشته باشند وجود ندارد با چند کتابخانه محدود در نواحی که آنهم دروازه هایشان اکثراً بسته میباشند جوانان قادر نیستد از نشریه های روزانه مستفید شده از اوضاع روز در رابطه به مسایل اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، هنری و غیره اطلاع حاصل نمایند.<br />به طور عموم سیستم کتاداری افغانستان کهنه شده وسیستم فعال رسیدن معلومات از طریق آن برای نسل جوان میسر نیست و برای چهار و نیم میلیون باشندگان کابل فقط یک کتابخانه عامه کوچک و خیلی ابتدائی وجود دارد.<br />خطر اعتیاد به مواد مخدر:<br />ارقام رسمی اخیر دولت نشان میدهد که در حدو یک و نیم میلیون تن در افغانستان به مواد مخدر معتاد شده اند. اگر به تعمیر تخریب شده خانه فرهنگ شوروی سابق بروید صدها جوان را میبینید که با رنگ زرد و تن نحیف در اتاق های نمناک و تاریک آن دراز کشیده و در خمار مخدرات مانند ماهی می تپند. جوانی که بیکار است اولاً خودش به این مرض آغشته میشود در ثانی عده از این جوانان برای انتقال مواد مخدر از اطراف قاچاقبران استخدام میشوند. در دهات و روستاهای ولایاتی که کوکنار کشت میشود از این جوانان در به اصطلاح (نشتر زدن) کوکنار استفاده مینمایند و عده از آنان در فابریکات مواد مخدر مصروف کار اند.<br />خطر ماین و مواد منفجر ناشده:<br />در ولایاتی که جنگ جریان دارد و یا ولایاتی که جنگ را سپری نموده اند تعداد زیاد جوانا در اثنای کار بالای زمین، چراندن مواشی ویا گشت و گذار با انفجار ماینها و مواد منفجر ناشده اعضای بدنشان را از دست میدهند، بسیاری از این جوانان از اینکه چگونه از ماین فیلد ها خارج شوند و یا هنگام مقابل شدن با ماین چه کنند معلومات ندارند و آگاهی از خطر ماین برای شان داده نشده، جالب آنست که حتی از وقوع حوادث انفجار در محلاتی که قبلاً ماین پاکی شده نیز گزارش های به گوش میرسد.<br /><br />نبود شبکه فعال جامعه مدنی:<br />با آنکه تحولات کشور طوریست که باید نسل جوان وارد صحنه شود، ولی در افغانستان هنوز شبکه جامعه مدنی که بتواند این نسل پر تحرک را در تحولات اجتماعی داخل سازد وجود ندارد، جوانان اکثراً به عوض شامل شده در شبکه جامعه مدنی که از آن طریق دولت و موسسات سیاسی بر سر اقتدار را با طرح پیشنهادات تحت فشار قرار دهند شکار احزاب خام و احساساتی میشوند که آنانرا در منجراب خصومت ها و خشونت های قومی، مذهبی و مخالفت با روند دموکراسی و بازشدن جامعه انداخته عملاً نیروی نسل جوان را با فعالیت گردابی زایل میسازند. در حال حاضر به عوض تلقین شعور مدنی در جوانان آنانرا با زرق احساسات نفرت و تعصب و تنگنظری در حلقات خاص نگهمیدارند. تاجران سیاسی به معامله و تجارت مصروف اند و جوانان مانند دوران جنگ سرد هیزم درتنمایی ها و بزرگنمایی های آنان میباشند و برعکس شبکه جامعه مدنی مانند یک تشکیلات اداری به سفر های خارجی، میهمانی ها و تور های داخلی در خواب فرو رفته است.<br />خطر ایدز:<br />در حالیکه چند سال قبل در افغانستان کسی ایدز را نمیشناخت گزارشهایی وجود دارد که عده یی در افغانستان به ایدز مبتلا شده اند. این مسأله قابل دقت است که وقتی جوانی بدون پول خواهشات نفسانی دارد و او باید پول بدست بیاورد،از اینکه جای کار وجود ندارد طبعاً این پول باید از طریق غیر مشروع بدست بیاید که با آن میزان جرایم اخلاقی، کیسه بری، دزدی، غارت، اختطاف، چپاولگری، زورگوئی و غیره بلند میرود و وقتی این پول باد آورده غیر مشروع بدست آمد به قول معروف (از آب به آب و از شیر به شیر) باید در راه نا مشروع به مصرف برسد که بازهم باعث بلند رفتن گراف فحشا در جامعه میشود.<br />دهشت افگنی و جوانان:<br />برای فعالیت های طاقت فرسای کوهنوردی، حمل سلاح و جنگ یقیناً بهترین نیرو در سنین جوانی سراغ میشود. حالا شما یک دهکده در یک ولسوالی دور افتاده ولایت نا آرام را در نظر بگیرید. در آنجا دولت وجود ندارد، کار وجود ندارد، غذا وجود ندارد بر عکس شخصی به آن محل رفته جوانان را تشویق میکند که اگر فعالیت تخریبی بر ضد دولت انجام دهند برایشان پول میپردازند، آیا این جوان به غیر از پیوستن به آن گروه چاره دیگری دارد؟ فورمول قوتمندی دهشت افگنان در همین عنصر ساده وجود دارد. وقتی این جوانان را به دایره فعالیت کشانیده و شستشوی مغزی نمودند هر نوع فعالیت تخریبی و عملیات انتحاری را توسط آنان انجام میدهند، در این حال دولت گلایه و شکایت مینماید که چرا فعالیت های انتحاری وجود دارد!<br />این ها گوشه ای از مشکلات جوانان افغانستان میباشد، در حالیکه دولت افغانستان هر شب از طریق تلویزیون ها در خلاصگیری جنگ های لفظی روشنفکرانی گیرمانده که بام تا شام حوصله مردم را با طرح های پیش پا افتاده به لب رسانیده و وقت فکر کردن بالای ام الامراض اجتماع را از دستگاه دولت گرفته اند برای نگارنده هنوز این سوال حل نشده که این همه وزرای مشاور، وزرای برحال و کارمندان عالیرتبه و دیپلومات های اطراف رییس جمهور مصروف چه کار هایی اند؟<br />چرا آنان با تدویر سیمینار ها به خاطر بررسی مشکلات جوانان، اطفال، زنان و غیره اقشار و اصناف جامعه و تدویر مراکز تحقیقی، تدابير جامع از وضعیت کنونی ارائه نمی نمایند در غیر آن تشکیل وزارت جوانان و انحلال و تنقیص آن هیچ دردی را دوا نکرده و نخواهد کرد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5956387473512179036-9091041900075199012?l=armaghanjawanan.blogspot.com' alt='' /></div>babak siawashhttp://www.blogger.com/profile/05439856076312593375noreply@blogger.com0