روانشناسي شادي و خوشبختي

روزي روزگاري ماده شير با عظمتي وجود داشت كه با بچه اش به شكار مي رفت. يكبار كه به گله اي گوسفند حمله كرده بود، مرتكب حركت اشتباهي شد و از صخره اي افتاد و مرد.

بچه شير بي مادر شد و در گله گوسفندان رشد كرد و بزرگ شد و با گذشت زمان به شيري درست و حسابي تبديل گشت، ولي طبيعتاً ياد گرفت كه مثل گوسفندان رفتار كند. علف مي خورد، بع بع مي كرد و از تمامي حيوانات ديگر مي ترسيد، درست مثل گوسفند.

روزي، شير ديگري به گله حمله مي كند و از ديدن شير بالغ و بزرگسالي كه بع بع كنان مثل بقيه گوسفندان از ترس فرار مي كرد، به شدت يكه خورد.

خود را به شير گوسفندمآب رساند و پرسيد:«چكار مي كني؟ چرا به اين شكل مسخره رفتار مي كني؟ تو شير بزرگ قدرتمندي هستي، چرا مثل گوسفندي بدبخت و ضعيف عمل مي كني؟ چه بلايي سرت آمده؟ بايد از خودت خجالت بكشي.»

شير گوسفندمآب به حرف آمد و گفت كه او يك گوسفند است و گله به او ياد داده از شيرهاي قدرتمند بترسد و با ديدن آنها بع بع كند و از ترس جان بگريزد.

شير ديگر او را به كنار رودخانه برد و از او خواست كه به عكس خود در آب بنگرد. شير گوسفندمآب دريافت كه شير است و نه گوسفند. پس از خواب جهالت و ناداني بيدار شد و دلاوري، نيرو و شكوه و جلال خود را از نو بدست آورد.

ما هم شبيه به آن شير گوسفندمآب هستيم. گوسفند نمايانگر سرشت انساني ماست، نشاندهنده شخصيت مان كه آه و ناله مي كند، مي ترسد، گله مند و شاكي و نگران است. شير جنبه معنوي وجودمان است كه منبع قدرت، خلاقيت، دانايي، خوبي و عشق است.

آموزگاران معنوي بزرگ در سراسر تاريخ پيام آور «سرشت شير» ما بوده اند، پيام آوران آن قدرت و عظمت معنوي بكر و دست نخورده اي كه در درون ما جاي دارد.

اشتباه گرفتن هويت

تمامي مشكلات ما صرفاً نتيجه اشتباه گرفتن هويت مان است. ما ياد گرفته ايم آنچه را كه در ما خوب است سركوب كنيم. ياد گرفته ايم به ديگران بي اعتماد باشيم و بيشتر با آنها به رقابت بر خيزيم تا همكاري و شراكت كنيم. ياد گرفته ايم از اشخاص و وضعيت هاي نا آشنا بترسيم و روان نژندانه با آنها برخورد كنيم. آن توانايي گشاده رويي و مهرورزي را كه در كودكي داشتيم، از دست داده ايم. به ما ياد داده اند كه بايد براي نياز هاي مان، حتي به بهاي جان و مال ديگران بجنگيم.

چنين باور هايي به عنوان «زرنگي» يا «راه كسب موفقيت» به ما تزريق شده. بسياري از ما كه از چنين فلسفه اي پيروي كرده ايم، خود را منزوي، تنها و گوشه گير مي يابيم. ممكن است داراي تمامي آن چيزهايي باشيم كه بنا به برنامه ريزي اجتماعي مان مهم نگاشته مي شوند، اما خالي از عشق، تندرسي، آسايش خيال، فهم خود و روابط هماهنگ و شاد باشيم. هنگامي شادي و خوشبختي بر عوامل بيروني استوار شده، يك فاجعه طبيعي، مانند تصادف، آتش سوزي، زلزله، جنگ يا مرگ عزيزي مي تواند در يك آن تمامي آن شادماني و خوشبختي مان را نابود كند.

از كتاب روانشناسي شادي، ص28-30

گردآورنده: بابك سياووش

داستان عایشه و ملامحمدجان

سرود ملامحمدجان در بیان سوزِ دل عایشه، دختر عاشقی است که نذر گرفته در ایام نوروز به مزار شریف برود و در جوار آرامگاه مولا علی دعا کند، تا آرزویش که رسیدن به ملامحمدجان است برآورده گردد.

در رابطه با داستان عاشقانه عایشه و ملامحمدجان در کتاب‌های مربوط به تاریخ هرات و اخبار و روزنامه‌ها بارها مطالبی نوشته شده و رادیو افغانستان نیز در سال‌های دهه پنجاه خورشیدی این داستان را چندین بار نشر نمود. روایت داستان عاشقانۀ عایشه و ملامحمدجان به این شرح است:

در عهد فرمانروایی تیموریان در هرات، بویژه در عصر سلطان حسین بایقرا (فرمانروایی: ۱۵۰۶-۱۴۶۹ م.)، مردم از تمام قلمرو آنان در نوروز به مسجد کبود به مزار شریف می‌آمدند و دولت خرج عروسی جوانانی را که در مزار شریف عروسی می‌کردند می‌پرداخت. دوران تیموری عصر شکوفایی هنر در هرات بود و مدارس متعددی در این شهر تاسیس شد و شاگردان در این مدارس به تحصیل علوم و فنون مختلفه می‌پرداختند. یکی از این مدارس، مدرسه‌ای بود در نزدیکی سرحدیده در شمال شهر هرات و به جوار زیارت ملاحسین واعظ کاشفی. یکی از طلاب مدرسه به نام ملامحمدجان همه روزه از محل سرحدیره تا چشمه قلمفور که نزدیک زیارت مولانا عبدالرحمن جامی است پیاده طی می‌نمود و صرف و نحو حفظ می‌کرد، ساعتی در کنار چشمه می آسود و شکرانه بجای می آورد. یکی از روزها جمعی از دختران سرحدیره با عایشه که دختر یکی از افسران مقرب دربار تیموریان بود غرض گرفتن آب از چشمه قلمفور می‌رفتند و ملامحمدجان هم واپس رهسپار مدرسه‌اش بود. ناگهان بادی با تندی وزیدن گرفت و روسری عایشه را از سرش پرانده و باد آن را نزدیک پای ملامحمدجان آورد. عایشه خواست تا روسری‌اش را بگیرد در همین اثنا چشم ملامحمدجان به عایشه می‌افتد و هر دو دلباخته هم می‌گردند.

سر از این تاریخ ملامحمدجان و عایشه عاشق و دلباخته یکدیگر می‌شوند. ملامحمدجان صرف و نحو را کنار می‌گذارد و به فکر ازدواج با عایشه می‌شود و از خانواده‌اش خواستگاری می‌نماید، چون ملامحمدجان طالب‌العلم بی‌بضاعتی می‌باشد پدر عایشه موافقت نمی‌نماید.

این دو عاشق دلباخته نذری را بر عهده می‌گیرند، در صورتی‌که ازدواجشان صورت پذیرد در ایام میلۀ گل سرخ*[۱] به مزار شریف رفته و مدتی را در آرامگاه علی خاکروبی نمایند. عایشه همواره با دختران سرحدیره در بین عصر و شام به چشمه قلمفور غرض گرفتن آب می‌رفت و در جمع آنها با سوز و درد این آهنگ را با خود زمرمه می‌کرد:

بیا که بریم به مزار مُلامامَدجان

سَیلِ گُلِ لاله‌زار وا وا دلبرجان

به دربار سخی‌جان گله دارم

یخن پاره ز دست تو نگارم

پس از مرگم بیایی بر مزارم

مدامم در دعا در انتظارم

بیا که بریم به مزار ملاممدجان

سیل گل لاله‌زار وا وا دلبرجان

به تن کردی گلم رَختِ سیاه را

کنم تعریف یار بی‌وفا را

به دنیا مه اگه غمخوار ندارم

بگیرم دامن شیر خدا را

بیا که بریم به مزار ملامامدجان

سیل گل لاله‌زار وا وا دلبرجان

بیا زیارت کنیم شیر خدا را

به چشم مالیم همان قلف طلا را

مه دعا می‌کنم آمین بگوین

خدا کامیاب کنه هر دوی ما را

بیا که بریم به مزار ملامامدجان

سیل گل لاله‌زار وا وا دلبرجان



اتفاقا در همین اثنا امیر علیشیر نوائی، وزیر دانشمند عصر تیموری با عده‌ای از همراهان خود از آنجا می‌گذشت و در نزدیکی چشمه آوازخوانی عایشه را شنید، توقف نموده و آهنگ را از دور سراپا شنید، با فراست و نکته‌دانی دریافت که در خواندن این سرود فلسفه‌ای نهفته است. امیر پس از شنیدن آهنگ نزد عایشه آمد و با ملایمت و مهربانی از او پرسید که دخترم راست بگو، ملامحمدجان کیست و چرا در آهنگ صدای تو دردی نهفته است؟ عایشه ابتدا از حیا پاسخی نداد و سکوت اختیار کرد. ولی امیر علیشیر با شیوۀ پدرانه به او وعده داد که اگر راستش را بگوید به او کمک خواهد کرد. سپس عایشه ماجرای عاشقانۀ خود را مفصل به امیر حکایت نموده و افزود که ملامحمدجان از جمله طلاب مدرسۀ شما است. فردای آنروز امیر شخصاً به خانه پدر عایشه رفت و به‌عنوان پدر ملامحمدجان از عایشه خواستگاری نمود، پدر عایشه که وضع را چنین دید، به احترام شخص امیر به این وصلت راضی گردید. امیر این دو دلباخته را آنطور که تعهد کرده بودند به مزار شریف فرستاد، درآنجا عروسی نمودند و مدتی را در مسجد کبود به صفت خادم ایفای وظیفه کردند.

محلی‌خوانان ترانه ملامحمدجان

آهنگ‌های محلی معمولا با سازهای دوگانه، سه‌گانه، و چهارگانه اجرا شده و گاهی هم به صورت منفرد بدون سار توسط چوپانان و دهقانان هنگام کار خوانده می‌شود. محلی‌خوانان مشهور هراتی عبارتند از:

خانم سلما اولین بار این آهنگ را در رادیو تلویزیون ملی وقت افغانستان اجرا کرد

خالوی شوقی

کریم شوقی

رحیم خوشخوان

عبدالوهاب مددی

ناوک هروی

امیرجان صبوری

غلام‌دستگیر سرود

غلام‌نبی زنده‌دل فوشنجی

محمدقاسم مسرور

پوران خواننده ایرانی نیز این آهنگ را خوانده است

ويكيپديا

بیاکه بریم به مزار ملا مامد جان

بیاکه بریم به مزار ملا مامد جان
سیل گل لاله زار واوادلبرجان
***
سرکوه بلند فریاد کردم
علی شیر خدا را یاد کردم
علی شیرخدا یا شاه مردان
دل نا شاد مارا شاد گردان
بیاکه بریم به مزار ملا مامد جان
سیل گل لاله زار واوا دلبر جان
***
دگر گل در گلستانش نباشه
دگر مستی به پغمانش نباشه
نخوردم سال ها توت شمالی
دگر انگور پروانش نباشه
بیاکه بریم به مزار ملا مامد جان
سیل گل لاله زار واوا دلبر جان
***
مه قربانت شوم ای کابل من
که از خاک توشد آب و گل من
به خارج ها اگر صد سال باشم
تپایش بهر تو دارد دل من
بیاکه بریم به مزار ملا مامد جان
سیل گل لاله زار واوادلبر جان
آواز خوان : استا د ارمان

آخرین دیدار با هویدا

یما ناشر یکمنش، صحرا کریمی و ناهید مهرگان، سه تن از فرهنگیان و نویسندگان افغان مقیم آلمان، دو روز پیش از وفات ظاهر هویدا، با او دیداری داشتند. این نوشته، برداشت های ناهید مهرگان از این دیدار است.

عصر روز شنبه، 3 مارچ 2012، برای اولین بار دیدن مردی می رفتم که صدایش مرا در کودکی از بازی هایم بیرون می کشید. بارها از عزیزی خواهش نموده بودم مرا دیدنش ببرد و هر بار میسر نشده بود. بالاخره بخت یاری کرد و با صحرا کریمی به دیدنش رفتیم. خانم هویدا، زنی خندان و زیبا دروازه را به روی ما باز کرده ما را بوسید. چقدر چهره اش آشنا بود. اول من داخل خانه شدم و حس کردم خانه و فضای خانه با من بیگانه نیست. مردی قد بلند و پر ابهت که جاکتی یخن بلند به رنگ سفید پوشیده بود، طرفم آمد، بدون هیچ نوع لبخندی دستش را طرفم دراز کرد. ترسیدم انگشتانش را بفشارم و پرده های ساز بشکند. چهره اش جدی، تکیده و اندوهگین بود ولی ته ی چشمانش لبخندی رفیقانه داشت. رو به رویش نشستم. می خواستم کسی حرف نزند. حتا نمی خواستم خودش حرف بزند. من با دیدن چیزی بکر و توصیف ناشدنی در او به تنهایی شدیدی نیازمند شده بودم و به همین خاطر نمی توانستم حرف بزنم. صحرا در مورد خود و تحصیل و کارهایش برایش گفت و او هر چند لحظه یکبار چشمانش طرفم دور می خورد یعنی که تو هم چیزی بگو. ولی من هیچ چیزی برای گفتن نداشتم که هوایش را دگر کند و تا آخر هم غیر از چند جواب کوتاه از من چیزی نشنید. او با صحرا حرف می زد و من فقط نگاهش می کردم. در تمام آن لحظات حتا یکبار به موسیقی اش فکر نکردم، در خود او جوهری ته نشین شده بود که می خواستم باورش کنم. بشناسمش.

در او حداقل یک چیز غریب وجود داشت. او می توانست در عین حال بر چند موضوع تمرکز مطلق داشته باشد و با مخاطبان خود به گفتگو بنشیند، آنهم برای مدتی طولانی. او رو به دیگران داشت و در مورد زندگی اش و چگونگی روی آوردنش به ساز و آواز خیلی آرام و دقیق حرف می زد ولی هر چند لحظه یکبار خیلی گذرا ولی پرنفوذ به من چشم می دوخت و سراغ چیزی را می گرفت که در من نبود و چیزی برایم می گفت که از درکش عاجز بودم. تا پیش از دیدن او فکر می کردم صمیمی تر از پدرم مردی را در روی زمین نخواهم شناخت ولی در همان لحظات حس کردم هویدا صمیمتی دارد که لازم نیست عمری را با او بگذرانی تا به این صمیمیت پی ببری. او حرف می زد و هیچ پا فشاری بر رد یا قبول حرف هایش نداشت. فقط کلمات انتخابی اش غم انگیز بودند، طوری که آنها را استفاده می کرد، غم انگیز بود ولی در تُن صدایش این موضوع حس نمی شد. احتمالا یک ماه می گذشت از روزی که برایش گفته بودند در گلویت سرطان جای خوش کرده است. می گفت قرار بود برای معاینات اولیه پیش داکتر برود و به زودی عملیات شود ولی گفت نرفتم. احتمالا در حال سبک و سنگین کردن چیزی بود. این را حالا می فهمم. و یا وقتی از او پرسیدند آهنگ تازه ای ثبت نکردی؟ خیلی ساده گفت: نه، بچه ها حالا که دیدند دیر شده می رود، اصرار دارند آهنگ ثبت کنیم. این را به قدری طبیعی گفته بود که من چند ساعت بعد در راه آمدن به خانه وقتی جملاتش را با خود مرور می کردم، متوجه شدم.

نشسته بودیم و او از عشق و شوق اش به موسیقی حرف می زد. از اولین باری که برای یک کنسرت با همسر نازنینش به کندز سفر کرده بود و در هوتل سپین زر اتاقی شیک برای شان در نظر گرفته شده بود و صبحدم از صدای پرشور سار و مَینا و پرنده های دیگر، بیدار شده بود. او وقتی این را گفت، احساس کردم آن لحظات رو به روی چشمان او و همسرش جان گرفتند. او از مسافرتش به تاجیکستان حرف زد، از آواز خوان تاجیکی که بچه اش را "هویدا" نام مانده بود و گفته بود این نام در تاجیکستان معمول نیست و می خندید. شروع کرد که از کنسرت ایرانش حرف بزند و در بین قصه، کوتاه به همسرش نگاه کرده به ما گفت این قصه ها برای شما جوانان شاید جالب باشد. همسرش خندیده گفت، برای من هم جالب است. احترامی که در فضای خانه بین آن دو رها بود، تکرار نشدنی و ناب بود. او با اشتیاق حرف می زد. از درس خواندن با صنفی اش هارون شاه پسر وزیر دربار تا به دوم نمره گی رسیدن او و از مجله های ایرانی که در عوض درس خواندن با او، از او دریافت می کرد. می گفت پانزده افغانی قیمت داشت، اما من دو افغانی برای کرایه یک کتاب نداشتم، کی می توانستم آنها را بخرم؟ او از رادیوی دست سومی که از پول دروازه بانی سینما خریده بود تا موسیقی بشنود، حرف می زد. از صاحبخانه ای که در روز، فیوز برق را می کشید تا رادیوی شان مصرف برق را بالا نبرد. از تمام کتاب های قطوری که به خاطر نداشتن چهار افغانی پول کرایه اش، در مکتب غیرحاضری نموده و در بیست و چهار ساعت خوانده بود تا فقط دو افغانی بپردازد. از تمام روزهایی که به خاطر شنیدن موسیقی دست و پایش را زیر لودسپیکرهای که بر پایه های چوبی بازار آویزان بودند، یخ می زد. از شبی که برای گرفتن کتابی از این سر کابل به آن سر کابل پیاده رفته بود و هنوز در تعجب بود که چگونه گرگ های گرسنه در برف او را تکه تکه نکرده بودند. می گفت هر شب گرگ ها در نزدیکی پل آرتل از کوه پایین می شدند و بعد از خوردن روزی خود، یعنی یکی دو نفر دوباره به کوه می رفتند. از پدرش که در سی و چند سالگی مرده بود و تمام مسوولیت زندگی را بر دوش او و مادرش گذاشته بود. از چوب خط نانوایی که روزی یکدانه نان می گرفت با نخود گرم و می رفت تا با برادرش تمرین موسیقی کند، آنهم تنها زمانی که صاحبان آلات موسیقی برای نان خوردن یا تفریح بیرون می رفتند. او حتا یکبار در مورد مریضی اش و غربتی که آوازش را از او گرفته بود، حرف نزد. او نشسته بود و با اشتیاق از عشق اش به موسیقی و سال های که پر از زندگی و موسیقی و خاطره بودند، حرف می زد و از فقری که تمام راه ها را برایش پر از سنگ نموده بود و من به همت انگشتان و کمری می اندیشیدم که هنوز مثل هندو کوه استوار بود.

برایش گفتند که من پرستاری خوانده ام. درست بعد از شنیدن این حرف، نگاهش برایم روشن تر شد. شاید بیش از حد روشن و من نمی خواستم یا نمی توانستم این همه روشنی را باور کنم. در زندگی چیزهایی وجود دارد که حتمی نیست عضو نزدیک فامیل یا رفیق نزدیک کسی باشی تا آن را بفهمی. وقتی روی سی دی آلبوم "ای کاش، ای عشق" اش برایم می نوشت، پهلوی چوکی اش روی زمین زانو زده به رد پای زمان و زندگی بر چهره و انگشتانش چشم دوختم. سرش را بلند کرد و سی دی را به دستم داد، نمی دانم در نگاهم چه دید که لبش به لبخندی باز شد و هر دو چشمش را با تایید آرام بست و دوباره باز نمود.

به پهلوی چپ اش نشستم تا عکس بگیریم. دستش را روی شانه ام انداخته بازویم را گرفت، دستم را روی انگشتانش که دور بازویم بود، گذاشتم. می خواستم نبض ساز را زندگی کنم. می خواستم زمان از حرکت بایستد تا تمام زاویه های آن لحظات را لمس کنم. به یکباره فکر کردم یونیفورمم را پوشیده ام و پهلوی مردی نشسته ام که تن اش با من حرف دارد و متوجه لرزش خفیف دستانش شدم، متوجه سطحی تنفس نمودنش و آنچه تکانم داد ضربان خیلی خیلی کُند قلبش بود. احساس کردم اگر آن جاکت یخن بلند سفیدش را بالا کنم، قلبش را از قفسه ی سینه اش می توانم ببینم. جریان کُند خون را و اگر همان گونه نگاهم بالا خزد، خرچنگ گلویش و تمام سرودهای نخوانده که دور خرچنگ تار ریسیده اند را ببینم. انگار این را فهمید که مرا به خود فشرد و چیزی درونم شکست.

کابلیان در سوگ مرگ ظاهر هویدا ظاهر هویدا، هنرمند مشهور افغانستان وفات کرددوباره رو به رویش نشستم. موقع رفتن شده بود. آدرس خانه اش را گفت برایم بنویسم تا کتابی را برایش پُست کنم که قصه ی "کتابفروش دیوانه" نوشته ی سپوژمی زریاب در آن چاپ شدهبود. می خواست حتما آن را بخواند. موقع خداحافظی گفت خیلی دوست دارد یکی دو شعر از فریدون مشیری را بخواند. گفت از همه بیشتر دلش می خواهد شعر "آدمیت مرده بود" را بخواند.

صحبت از پژمردن یك برگ نیست
فرض كن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست
فرض كن یك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض كن جنگل بیابان بود از روز نخست
در كویری سوت و كور
در میان مردمی با این مصیبت ها صبور
صحبت از مرگ محبت مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانیت است...

هنوز چهل و هشت ساعت از این دیدار نمی گذرد که می گویند هویدا، رفت. به تمام کسانی که ممکن است راست بگویند زنگ می زنم ولی همه دروغ می گویند و من فکر می کنم به همان چهل و هشت ساعت پیش که در میان آنهمه حرفی که زد،حتا یکبار نگفت هوس رفتن به افغانستان را دارد. گویا با این شوق کم کم بیگانه شده بود. فقط گفت وقتی تلویزیون افغانستان را آدم می بیند، حیران می ماند. انگار این فقط دل وامانده ی من بود که می خواست کسی هویدا را به افغانستان دعوت کند تا او ببیند ما هنوز به آهنگ هایش گوش می دهیم، هنوز با آهنگ هایش خاطره می سازیم، ما هم صدایش را شریک حساس ترین لحظات خود می کنیم. کس چه می داند، شاید لبانش به لبخندی باز می شد. ما نسل بدبختی هستیم که نتوانستیم برای مردی که یکی از بهترین های روزگار ما بود بفهمانیم برای ما مهم است. آن از ساربان و امانی آن سرزمین و اینهم از هویدایش. حالا صدایش در تمام اتاقم پیچیده و چهره ی خانم هویدا یک لحظه از ذهنم بیرون نمی شود. انگار این آهنگ را فقط برای همین روز برای همسرش خوانده بود... من شریک غم جانکاه تو ام، گریه مکن/ همدم و همدل و همراه تو ام گریه مکن/ مرگ بگرفته هواخواه تو را اما من/ تا دم مرگ، هوا خواه تو ام گریه مکن.

آنکه نمرده است

ظاهر هویدا در زندگی اش میخواند:
مرد نمیرد به مرگ، مرگ از او نام جست
نام چو جاوید شد، مردنش آسان کجاست؟
گویی این شعر استاد خلیلی را برای خودش میخواند که حقا اکنون پس از انتشار خبر تکان دهنده مرگش نام و یاد این هنرمند بزرگ افغانستان جان تازه یافته از کران تا کران عالم از ورای امواج رادیو ها، پرده تلویزیون ها و فضای مجازی انترنت بر سر زبانهاست.

تيم ملي فوتبال دختران افغانستان، تيم قطر را شكست داد

هت تریک طلایی مسی؛ رکوردشکنی های مسی در زوریخ

سایت گل- لیونل مسی تنها 24 سال سن دارد ولی با همین سن و سال کم و جثه ریز نقشش توانسته تمام رکوردها را بشکند. ستاره ریزنقش و جوان بارسلونا دوشنبه شب توانست سومین توپ طلای متوالی اش را به دست بیاورد تا نامش را در میان بزرگانی که این جایزه معتبر را مال خود کرده اند ثبت کند.

او به جمع هت تریکی های توپ طلا پیوست. پیش از مسی، یوهان کرویف در سالهای 1971،1973 و 1974 این جایزه را مال خود کرده بود و مارکو فان باستن در سالهای 1988، 1989 و 1992 توپ طلا را به خانه برده بود.

میشل پلاتینی هم تنها برنده 3 توپ طلای متوالی در تاریخ دنیای فوتبال بود که در سالهای 1983 ، 1984 و 1985 این افتخار را کسب کرده بود و اکنون لیونل مسی توانست تا با کسب سومین توپ طلای متوالی اش نام خود را در کنار پلاتینی افسانه ای ثبت کند.

ستاره آرژآنتینی با کسب این موفقیت توانست تمامی بزرگانی را که در کارنامه ورزشی شان موفق به کسب دو توپ طلا شده بودند را پشت سربگذارد: اکنون اسطوره هایی مثل دی استفانو، کوین کیگان، رومنیگه ، بکن باوئر و رونالدو پشت سر اسطوره آرژآنتینی هستند ؛ حالا تنها 4بازیکن در تاریخ دنیای فوتبال توانسته اند 3 توپ طلا را در کارنامه ورزشی شان به دست آورند و مسی یکی از آنهاست.

مسی بعد از آنکه در فصل 6-2005 عنوان بهترین بازیکن زیر21 سال اروپا را مال خود کرد، حرکتش به سمت اهداف بزرگتر را آغاز کرد.

او اکنون جوان ترین بازیکن تاریخ دنیای فوتبال است که سه توپ طلا کسب کرده است। سه عضو دیگر باشگاه سه تایی های توپ طلا (کرویف، پلاتینی و فان باستن) اولین توپ طلایشان را در سن 24 سالگی کسب کرده بودند، سنی که مسی در آن صاحب سه توپ طلا هست، البته مسی نتوانست عنوان جوان ترین دانده توپ طلا را کسب کند؛ چرا که این عنوان دراختیار رونالدوست که با بیست ویک سال و سه ماه سن این عنوان را دراختیار دارد. بعد از او مایکل اوون بود که در سن 21 سال و 11ماهگی توپ طلا را کسب کرد و مسی با 22 سال و پنج ماه سومین دارنده جوان توپ طلاست.